کوی دوست

Bahai_Holy_Places (Painting)

2008-04-09T05:03:00.013-05:00

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T04:24:00.002-05:00

به بررسی مطالب اخیر روزنامه ی جام جم در مورد آئین بهائی می پردازیم و جوابها و بررسی های سایر دوستان را در مورد مطالب این روزنامه مندرج خواهیم ساخت. تا باشد که منصفین خود به "تحری حقیقت" بپردازند و قضاوت کنند با تشکر ازاسپرینگ عزیز برای جمع اوری مطالب

حضرت عبدالبهاء می فرمایند:

جمعی نادان که خود را بدين نسبت ميدهند ميخواهند نورانيت بهاء اللّه را منع کنند مقاومت امر اللّه نمايند تا آفاقرا از اين اشراق محروم نمايند. چونکه برهانی ندارند بافترا دست زنند زيرا عادت مردم نادان چنين است. وقتی که برهان ندارند شمشيرشان افتراست و الّا اگر برهان داشته باشند بآن مهاجمه نمينمودند صحبت ميکردند بدگوئی نمينمودند کلام رذيل بر قلم و زبان نميراندند مثل مرد ميدان بيان برهان ميکردند. ما با آنها نزاع و جدالی نداريم بدگوئی از آنها نمی کنيم حقيقت حال آنها و سوء سيرت آنان را بيان نمی کنيم ببرهان لب گشائيم. ميگوئيم برهان ما اينست اگر شما در مقابل برهان ما برهانی داريد بنمائيد. امّا آنها ابداً نزديک نميآيند زبان بافترا گشايند و در جرائد مرقوم ميدارند که اين بهائيان چنين و چنانند چنانکه فريسيان در حق حواريين ميگفتند هر چه از قلمشان جاری شود مينويسند

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T04:06:00.000-05:00

پاسخ به مقاله باعنوان "مظلومیت یا مظلوم نمائی"

سر دبیر محترم روزنامه جام جم با عرض سلام خدمت شما و همکاران و کارمندان آن روزنامه ، ویژه نامه ای که در تاریخ 6 /6 /86 در باره دیانت بهایی و پیروان این آیین الهی منتشر نمودید ملاحظه شد. هر چند که مانند گذشته انتظار نمی رفت که حقایق را بنگارید زیرا اقدامات گذشته شما گواه آنست که به دنبال آشکار شدن حق و حقیقت نمی باشید . اگر غیر از این می بود حداقل اجازه پاسخ گویی و دفاع نسبت به اکاذیب و تهمتهای وارده را به پیروان این دیانت میدادید .یا سخنان آنان را در روزنامه خود چاپ میکردید .

الغرض، در صفحه 60 این ویژه نامه مطلبی با عنوان " مظلوم نمایی به قیمت دروغپردازی " نظرم را جلب نمود، در آنجا اشاره به مطالبی تاریخی در مورد شکنجه ها و اذیت و آزارهایی که به پیروان این دیانت وارد گشته اشاره کرده اید و آن را دروغی محض شمرده و به عنوان اهرمی که این دیانت جهت مظلوم نمایی و حفظ و صیانت خود و جلب حمایت عمومی، استفاده نموده است ، قلمداد کرده اید . هرچند بهائیانی که تحت شدیدترین شکنجه ها از بین رفتند کم نیستند ولی متاسفانه بسیاری از آنان اکنون در قید حیات نمی باشند تا از حق خود و بلایا و مظالمی که بر ایشان و خانواده و فرزندانشان وارد گشته سخن بگویند و دفاع کنند و آثار شکنجه را به شما نشان دهند .

بهتر است قدری به عقب یعنی اوائل انقلاب نظر کنید در آن سالها تعداد بهائیانی که زیر شکنجه به قتل رسیدند کم نبودند ، آیا این حوادث و وقایع را نیز دروغ می انگارید ؟بسیارند افرادی که این صحنه ها را به خاطر دارند و دیده اند ، جواب آنها را چه می گویید آیا میخواهید مدعی شوید که آنان نیز دروغ می گویند ؟

من خود یکی از افرادی هستم که جسد شکنجه شده پدر و سایر اقوام خود را که به دستور حاکم شرع اسلامی به قتل رسیدند ، دیدم. هنوز کمر سوخته شده پدرم و بند بند انگشتان شکسته شده و بازو و آرنج شکسته شده عمویم ، انگشتان بریده شده و شکم پاره شده ایی که احشاء آن را خالی نموده بودند و ..... بعد از 26 سال از نظرم محو نمی شود . به نظر شما آیا این اتفاقات دروغ بافی بیش نیست ؟ عده کثیری از اهالی شهر همدان شاهد این اجساد مثله شده بودند و تصاویر و فیلمهای آن نیز موجود است .

در مورد پیر مرد وپیرزنی که در روستای " نوک " زندگی می کردند و چندین بار به خاطر بهایی بودن تهدید به مرگ شدند تا آنکه در تاریخ 22 نوامبر 1980 هردو آنان زنده زنده سوزانده شدند ، چه جوابی دارید ؟ آیا این را هم به حساب " مظلوم نمایی و کسب حمایت عمومی" می گذارید یا به قول خودتان بحساب " دست کم گرفتن شعور و عقلانیت مخاطبان " قلمداد می کنید .هر چند قاتلین این پیر مرد و پیر زن آزاد شدند ولی پرونده آنان و اعترافاتشان که با افتخار بیان نموده بودند موجود است.

این وقایع در یک کشور اسلامی رخ داده، چگونه می خواهید این حوادث را تحریف و تکذیب نمایید .؟ بهائیان مدارک و شواهد بسیاری از این نوع را در دست دارند و اصرار و ابرام شما در تحریف تاریخ تنها ثابت میکند که جنایات بی شرمانه ای که در ابتدای پیدایش دیانت بهائی توسط دشمنان آن بوقوع پیوسته ، هرچند مدارک بسیاری از آنان در اثر مرور زمان از بین رفته ، ولی حقیقت دارد. مظلومین همان مظلومین و متعدیان جسور و بی انصاف همان مدعیان سابقند. اگر هنوز بقایائی از عدالت و شجاعت و انصاف در شما باشد ، این مطالب را نیز جهت قضاوت صحیح خوانندگان خود منتشر می نمایید

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T04:03:00.000-05:00

جام جم و غلط بینی های "دیگران؟!"

پس از آنکه ویژه نامهء رایگان ایام به قصد عوام فریبی و با هدف ترویج اکاذیب در مورد دیانت الهی بهائی و به طورگسترده به چاپ رسید، بنده نیزهمچون تعدادی از دوستان، در مقاله ای مختصر و بسیار موجز به رفع چند ایراد کلی،فاحش و تکراری موجود در این سلسله مقالات پرداختم که ظاهرا به کام عزیزان خوش نیامد،چرا که چندی پیش مقاله ای در روزنامهء جام جم به چاپ رسید که در آن به اغلاط املایی و ضعف های نوشتاری موجود در آن سری مقالات تاخته اند. پر واضح است که توجه به ایرادات متنی در مقابل تعمق در مفاهیم ارائه شده،کاری غیر علمی و تا حدودی کودکانه می باشد، و زمانی که بنده از چنین خبری مطلع گشتم تصمیم گرفتم سکوت نمایم تا شاید جام جمی های عزیز متدرجا به ضعف های خود در پاسخ به مفاهیم موجود در مقاله های مختصر ما پی برند،ولی گویی این تقدیر بوده است که بنده به طور کاملا اتفاقی و در اثر جستجوی کلمهء "جام جم" در اینترنت(جهت پیدا کردن سایت جام جم) به نا گاه به چند تصویر جالب و احتمالا برای سروران جام جمی پر مفهوم، دست یابم.

نمی خواهم دوستان جام جمی را با اینگونه ساده پردازیها غمین نمایم ولی نیک می دانم که تلنگری هر چند کوچک بر افکار تک بعدی این عزیزان زده و ادعا نمایم که: هم بنده و هم شما،"هر دو" جائزالخطائیم،پس خود را بنگریم تا خطایمان تنها در نزد خالقمان مکشوف گردد و اگر چنین تصویری را می بینید نه از آن روی که بخواهم افشای خطای خلق او نمایم بلکه از این حیث که بدانیم همه ناقصیم و جزخالق کامل کسی را حق عیب جویی و خطابینی دیگران نیست،مراد من از بهر این است...

پس عکس های زیر را برایتان می گذارم و حتی در ارتباط با آنها هیچ گونه توضیحی نیز نمی دهم،تا مبادا دست به همان کاری بزنم که دوستان جام جمی در آن خبره اند! پس به جزبیان مبارک ذیل، هیچ نمی نگارم تا خود ببینید و خویشتن قضاوت نمائید.

حضرت بهاءالله می فرمایند:

"بد مگو تا نشنوی،وعیب مردم را بزرگ مدان تا عیب تو بزرگ ننماید"

توضیحات این عکس در آدرس ذیل آمده است

http://www.abhar30t.ir/forum/index.php?topic=254.msg525

http://asriran.com/view.php?id=15095

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T04:00:00.000-05:00

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:46:00.001-05:00

جوابی کوتاه به مقاله "دلایل قوی باید و معنوی" مندرج در روزنامه جام جم
تورج امینی

دوشنبه 21/8/1386 صبح علی الطلوع برنامه سفر داشتم. یکشنبه عصر یکی از دوستانم به من تلفن کرد و گفت: چقدر مهم شده ای؟ پرسیدم: چه طور؟ گفت: دوباره ویژه نامه ایام که روزنامه جام جم چند روز پیش منتشر کرده، اسمت را آورده و جوابی برایت نوشته است. پرسیدم: شما روزنامه را دارید؟ گفت: بله.

قرار گذاشتم که شب، زمانی که به منزل می روم، سر راه روزنامه را بگیرم، بخوانم و ببینم که در باره مطالب مقاله من چه موضوعاتی مطرح گشته است. به خاطر فردا مسافر بودن، کارم طول کشید و ساعت 11 شب توانستم به منزل دوستم بروم و ویژه نامه ایام را که در تاریخ 17 آبان چاپ شده بود، به دست بیاورم. با شوق و ذوق آن چند صفحه را ورق زدم تا ببینم که چه جملاتی نثار من شده و دیدم که نویسنده ای بدون نام، مقاله ای تحت عنوان "دلایل قوی باید و معنوی" نگاشته و به حساب خود، حساب بهائیانی را که نسبت به مندرجات ایام عکس العمل نشان داده بودند، کف دستشان گذاشته است.

من به خاطر نمی آورم که در دوره جمهوری اسلامی ایران اتفاق افتاده باشد که روزنامه ای اعلام کند که بهائیان به مقالات ردیه جواب داده اند. بسیار امیدوارم که این خود مقدمه ای مبارک باشد تا کم کم صاحبان جراید مخالف آیین بهایی ( که تقریبا تمام جراید در حال انتشار هستند که اگر نباشند، مجوز نمی توانند گرفت )، عین مقالات بهائیان را درج کنند و سپس به جواب گویی بپردازند. اما نویسنده محترم "دلایل معنوی" ترفندی زده، مبنی بر این که جمله ها و عبارات کوتاهی را از میان چند مقاله گزینش کرده و بررسی آن عبارت ها را معیار سنجش حقیقت قرار داده است. این که چنین روشی چقدر علمی و مستند است، خود داستانی است که من بدان کاری ندارم.

از جمله، نویسنده محترم تیغ بامزگی خود را به سوی من نیز کشیده و به حساب خود پدر مرا درآورده است! من کاری به کار دیگران ندارم، هر کسی متولی نگارش خویش است و باید جوابگوی حرف هایی که زده است، باشد. حالا که از سفر بازگشته ام، در دفاع از خود این مقاله ثانی را می نگارم. نکته ای که آقا یا خانم نویسنده از آن سوء استفاده کرده، این است که محاسبه نموده که کسان زیادی هستند که اصل مقاله مرا نخوانده اند و بنابراین می توان از عدم اطلاع آنان بهترین بهره منفی را جست و علیه تورج امینی قلم زد. اما در عین حال این آقا یا خانم ناشناس و پرده نشین را به چند مطلب متذکر می سازم، فارغ از این که کسانی که مقاله ایشان را خوانده اند، مطالب مرا هم بخوانند یا نخوانند.

گمان نمی کنم هیچ رنجی بالاتر از این باشد که آدم بداند حرف ناحق می زند، اما باز حرف ناحق بزند. حقیقت اگر نه برای دیگران که لااقل باید برای ما دو نویسنده، معلوم و واضح شود. نه من حقیقتم و نه آن نویسنده ناشناس، بلکه حقیقت ورای ما است و ما یا به آن نزدیک می شویم و یا از آن دور می گردیم. سر هر کس را بتوان کلاه گذاشت، سر خود را کلاه گذاشتن معرکه غریبی است. مطالب ذیل جوابی به نوشته های آن شخص نیست بلکه توضیحی است بر آن چه که گذشته است:

1. آقا یا خانم عزیز، شما دقت نفرموده اید که من در مقاله قبلی ام جوابی به مطالب مندرج در روزنامه جام جم نداده بودم و اتفاقا خود اذعان کرده بودم که جواب دادن به آن مقالات از عهده یک نفر خارج است و پر واضح است که ظرف یکی دو ساعت پس از انتشار روزنامه، جواب دادن به مطالب روزنامه کاری علمی و مستند نیست. از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان که من روز قبل از انتشار ایام، خبر گرفتم که فردا علیه بهائیان ویژه نامه ای منتشر خواهد شد و بنابراین صبح اول وقت خودم را به روزنامه فروشی رساندم و از گیشه 2 عدد ویژه نامه خریدم که یکی را برای خودم نگاه دارم و دیگری را به دیگرانی که گیرشان نمی آید، کادو بدهم. لااقل برای همگان روشن است که وقتی شما به بهائیان اجازه سخن گفتن نمی دهید و هر چه دلتان خواست می نویسید، نه روش علمی به کار برده اید و نه انصاف دارید. من در مقاله قبلی تنها از حقوق نویسندگی خودم ( اگر بدان اعتقاد داشته باشید که معلوم است ندارید ، چون اولین حق نویسندگی این است که دفاعیه شخص، در روزنامه ای که علیه او مطلب نوشته اند، چاپ شود ) دفاع کرده بودم که چرا کسی مانند آقای حقانی که در کنار یک دریای بزرگی از منابع و مآخذ نشسته است، باید بیاید و از کتاب من استفاده کند و به عنوان متولی بزرگترین فصلنامه تاریخ معاصر، نه تنها یک تشکر خشک و خالی از زحمات بنده نفرماید، بلکه بنده را همردیف جاسوسان بشمارد و تعریف از مانکجی صاحب را ادای دین به سرویس جاسوسی انگلیس بداند! اگر شما گمان نموده اید که در مقاله اول، من جواب مقالات شما را داده ام، اشتباه فرموده اید. من جواب شما را در جای دیگر داده ام و شما اگر انصاف دارید و می خواهید جواب مرا بدهید، مقاله ای را که در باره تعامل نظام دادگستری دوره پهلوی با بهائیان نوشته ام، عینا در روزنامه جام جم بیاورید و سپس هر چه خواستید، جواب بنویسید و مجال را نیز برای من باز بگذارید که جوابتان را همان جا و دوباره بدهم.

2. آقا یا خانم محترم، دزدی کردن فقط نردبان بر دیوار مردمان گذاشتن، بالارفتن و وسایل مردم را برداشتن نیست. دزدی انواع و اقسام دارد و وقتی کسی دزدی می کند، اگر به او بگویند تو دزدی کرده ای، این هتاکی محسوب نمی شود که اگر بشود، تمام قاضیان دنیا هتاک اثیم اند! وقتی شما راجع به بنده فرموده اید: "طی نوشته ای سخت هتاکانه مقالات این ویژه نامه را بی سر و ته خوانده"، دقت نفرموده اید که آقای حقانی که بنده به ایشان انتقاد تند وارد کرده ام، ضمن آن که برخلاف روشی منصفانه تاریخ نوشته، مرا یار و همراه جاسوسان انگاشته است. چرا نسبت جاسوسی به من دادن، هتاکی نیست؛ اما بیان این حقیقت که آقای حقانی مطالب کتاب مرا به نام خودش منتشر کرده، هتاکی است؟ مرد یا زن حسابی، هر چه دلتان خواسته در آن مجموعه به بهائیان نسبت داده اید، حالا از 4 تا جمله و کلمه ای که بهائیان نوشته اند، خونتان به جوش آمده؟ 160 سال است که لیچار به بهائیان می گویید و هیچ تریبونی نبوده است که کسی جواب شما را بدهد. حالا گیریم که بهائیان در چند مقاله در اینترنت ( که از هزاران نفر، ده نفر هم نمی بینند )، به شما هتاکی کرده اند؛ تازه شده اند مثل خودتان. چرا باید ناراحت بشوید؟ مگر قانون طلایی را فراموش کرده اید؟ چیزی را که به خود نمی پسندید، به دیگران نیز مپسندید.

3. آقا جان یا خانم جان، گشته اید به حساب خودتان دو سه تا ایراد لغوی به من گرفته اید که یکی از آنها درست است و یکی نادرست که از بابت تذکر آن درست، از شما ممنونم و از بابت تذکر نادرست، از شما می خواهم جمله ام را درست بخوانید. بحث من در آن جا بیان نوعی روشمندی در تاریخ نگاری در ایران معاصر بود که توده ای ها به راه انداختند و دوره اش تمام شده است. چرا شما خودتان را دوباره در چاه مشابه انداخته اید؟ این که بگردید چند لغت یا اصطلاح اشتباه از مقاله کسی بیرون بیاورید که دلیل غلط بودن مطالب آن مقاله نمی شود؟ مقاله ام را در روزنامه جام جم چاپ کنید، خواننده روزنامه خودش می فهمد که من چقدر اشتباه ادبی دارم که حتی شما متوجه آن نشده اید. خواننده مزبور بقیه مطالب را هم در کنار آن اشتباهات ادبی می فهمد. شما چرا در باره آن چه که من راجع به کار نادرست آقای حقانی نوشتم، هیچ اظهار نظری نکردید؟ این که من لغت "بدمزه" را "بی مزه" نوشته ام، چقدر می تواند مرا از حقیقت دور کند تا کاری که آقای حقانی و سپس جناب عالی کرده اید؟

4. آقا یا خانم محترم، چرا اسمتان را ننوشته اید؟ از که ترسیده اید؟ از بهائیان! یا مسلمانان؟ از توده ای های توبه کرده و نکرده یا سکولارها؟ از یهودیان یا مسیحیان؟ از سرویس های جاسوسی غرب و یا از سرویس های بهداشتی شرق؟ خدا پدر آقای ضرغامی را بیامرزد که رنگ و لعابی به تلویزیون داده و پول های تبلیغات را خرج رادیو و تلویزیون و روزنامه جام جم می کند. من به عنوان کسی که آقای ضرغامی می خواهد سر به تن من نباشد، از ایشان ممنونم که برنامه های سیاه و سفید تلویزیون ایران را به رنگی تبدیل کرده! ما که وضعمان این است، اسممان را می آوریم و از آقای ضرغامی تشکر می کنیم، شما که حقوق بگیر آقای ضرغامی هستید، چرا اسمتان را ننوشته اید؟ این را به خوبی می دانم که شما هیچ کدامتان محض رضای خدا قلم نمی زنید که بگوییم برای این اسمتان را ننوشته اید که بی نام نشان باشید و به خوبی می دانم که اگر آقای ضرغامی همین 20 یا 30 هزار تومان را بابت دو سه صفحه مقاله به شما ندهد، سرتاسر یقه اش را در ملاء عام پاره می کنید. در طول سفر هر وقت به یاد دو سه پاراگراف شما می افتادم، از خود می پرسیدم: آیا آقا یا خانم "هیچکس" جواب مرا داده؟! بهائیان اگر اسم مستعار به کار ببرند و یا این که نامشان را ننویسند، یک وجهی دارد که گردنشان دم تیغ است؛ اما شما که تمام قوای دولتی و ملتی پشت سرتان است، چرا خودتان را معرفی نمی کنید؟

5. بیایید یکبار هم که شده، انصاف به خرج بدهید. اگر این مقاله من در یکی از سایت های بهایی درج گردید، شما جواب دو مقاله مرا بفرستید و من از جانب خودم و سردبیر محترم سایت قول می دهم که عین نامه شما منعکس شود. از این طریق می توانیم با هم مناظره، مباحثه و مکاتبه کنیم تا بتوانیم به حقیقت نزدیک تر شویم. یا این که انصاف به خرج بدهید و یک صفحه از ویژه نامه ایام را به بنده عنایت کنید تا در آن مقاله بنویسم و صد صفحه دیگرش که مال خودتان است، هر چه خواستید در آن صفحات لاتحصی بنویسید. در این صورت است که می توان به حقیقت نزدیک شد و نه آن کار که شما می کنید

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:44:00.000-05:00

نقدی بر ایام ۲۹

بهروز ثابت

سایت ایام ۲۹ تحت عنوان جریانی‌ "ارتجاعی‌ و وابسته"‌ خواسته با استفاده مزورانه از یک کتاب که حدود سی سال پیش چاپ شده نشان دهد که حتی روشنفکران هم با اتهامات سیاسی علیه بهائیان همخوانند. این کتاب گزارشی کوتاه از تحولات فکری و اجتماعی در جامعه فئودالی ایران نام دارد و توسط محمد رضا فشاهی نوشته شده است. (سوء)استفاده این سایت از این کتاب نشان میدهد که بغض دشمنان آیین بهائی آنچنان غلیظ است که حاضرند به هر حیله ای متشبث شوند و هر ملقمه فکری را به کار گیرند تا بلکه برای تعصب خود لباس شرعی بد وزند. این کتاب از یک دیدگاه معطوف به مارکسیزم نوشته شده است. دین را نه به عنوان یک آیت وحی بلکه یک پدیده اقتصادی-سیاسی ارزیابی می کند. خلفای اسلام را عامل بهره کشی فئودالی معرفی می کند.

از ابومسلم و بابک به عنوان جنبش های توده ای بر علیه دستگاه فئودال خلافت نام میبرد. از صفویه به تندی انتقاد می کند و نفوذ روحانیون شیعه را حرکتی بر خلاف ترقی و علم می انگارد. سایت مذکور هیچ اشاره ای به این مطالب نمی کند و فقط از فشاهی تحت عنوان پژوهشگر معاصر نام میبرد. البته ما معترض به این نیستیم که چرا کتاب فشاهی به عنوان مرجع مورد استفاده قرار گرفته است هر چند که معتقدیم آقای فشاهی در مورد آیین بهائی به اشتباه رفته است. ما اصولا دین را به پدیده ای صرفا اقتصادی و اجتماعی تقلیل نمیدهیم و از این رو با جهان بینی چپ که دین و مفهوم وحی و اصولا تشخصات روح و فرهنگ را از امور ثانویه بر میشمرد و تابع تضاد طبفاتی میداند تضاد نظری داریم. معتقدیم همین پیش فرض های ایدیولوژی آقای فشاهی را بر آن داشته تا با رمانتیسم انقلابی به دیانت بابی بنگرد و پاسیفیسم و یونیورسالیسم دیانت بهائی را نپسندد. ما این تفاوتهای فکری را داریم اما چون متعصبان قشری چماق تکفیر را بر سر فلاسفه دگر اندیش نمی کوبیم. . مارکسیزم دیدگاهی از فلسفه تاریخ را عرضه کرد که میتوان از آن به عنوان یکی از روش های تحلیل بهره برد. حتی میتوان گفت تا حدی به درک بعد تاریخی مذهب مدد رساند. ما میدانیم که دیانت بهائی معتقد است که دین هم جنبه روحانی دارد و هم بعد تاریخی و اجتماعی. همین بعد تاریخی و اجتماعیست که لزوم تجدید دیانت را ایجاب میکند. چه اگر دین تجدید نشود تبدیل به افیون مردم میشود. هدف ما در اینجا بحث در مورد کتاب آقای فشاهی نیست. آنجه مورد تعجب است سوء استفاده آقایان از کتاب ایشان است. سایتی که خود را مدافع حضرت حجت ابن الحسن العسكری «عجل الله تعالی فرجه الشریف» میداند ودرک واقعیت را منحصرمیداند به تعبیر ظاهری از" امام «زنده» شیعیان (فرزند برومند امام حسن عسكری و نرجس خاتون علیهما السلام، و متولد نیمه شعبان 255ق در سامرا، كه نزدیك به 12 قرن است در پس پرده غیبت به سر می‌برد و اگر بیاید طومار ستمگران جهان را درهم می‌پیچد)" چگونه میتواند از یک مرجع مارکسیستی که این حرف ها را باورهای خرافی می داند نقل قول کند و هیچ اشاره ای هم جهت گیری روشن نویسنده نکند دم هم نزند چرا که اگر نفی بهائیان در کار است هر سفسطه ای مجازست. این خلط مبحث نشانه دیگری است از یک استراتژی کلی که مخالفین دین بهائی با ورود آگاهی سیاسی مارکسیستی به ایران به نحوی سطحی از آن بهره گرفته اند و با ریختن آن در یک قالب اسلامی سعی کرده اند که تعصب ریشه دار مذهبیشان را با زدن اتهامات سیاسی به نوعی مبارزه ضد امپریالیستی جلوه دهند. سفسطه به همین خاتمه نمی یابد. کتاب فشاهی حدود ۱۹ صفحه را به جنبش بابی اختصاص میدهد و کمی بیشتر از یک صفحه را به آیین بهائی. در ۱۹ صفحه اول نهضت باب را رنسانس و رفرماسیون ایران معرفی می کند از جانبازیهای بابیان به نحوی شگفت آور می نویسد و حکومت خودکامه و ملایان مرتجع را بخاطر سرکوب این نهضت که میتوانست راه ترقی را به روی ایران باز کند محکوم می کند. در قسمت آخر این بخش فشاهی میان جنبش بابی و آیین بهائی فرق میگذارد و به انتقاد از آیین بهائی می پردازد. اما سایت ایام ۲۹ به ۱۹ صغحه اول کاری ندارد اما آن قسمت را که انتقاد از آیین بهائی است به طور کامل نقل میکند. نمی نویسد که فشاهی مورخان فئودال را به خاطر ناسزاگویی به جنبش بابی ملامت می کند و از آنکه آن را فتنه بابیه نامیده اند به شدت شاکیست ونیز دست داشتن خارجیان را در ایجاد نهضت بابی به تمسخر میگیرد. اگر هم از باب انتقاد می کند به خاطر دیدگاه متافیزیکی او است که با طبع ماتریالیستی نویسنده منافات دارد. مسولین این سایت کاری ندارند و خواننده خود را نیز مطلع نمی کنند که دیدگاه نویسنده کتاب تحولات فکری و اجتماعی در جامعه فئودالی ایران با بخش اعظمی از اتهاماتشان تباین دارد. لازم است آقایان در انتخاب مراجع مراقب باشند. تا کی یکی به نعل یکی به میخ

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:41:00.001-05:00

بهائی ستیزی جام جم، گفتمانهای قدرت و تولید شِبه علمی تاریخ

کاویان صادق زاده میلانی

قدرت برای عملی کردن اهداف خود باید جزیئات و اطلاعات با تفصیل را ساخته و اداره کند: هرچه جزئیات بیشتری بسازد و به عنوان حقیقت ارائه دهد استیلایش و قدرتش در تفکیک و تقسیم بندی موضوع مورد نظرش بیشتر می شود و این خود بر سلطه اش می افزاید. از این راه دانشی تولید می شود که در نهایت بر تسلط و حاکمیت قدرت بر موضوعش می افزاید.

میشل فوکو

البته، زیردست، خود می تواند سخن بگوید...

ادوارد سعید

<<بهائیت: آن گونه که هست>> نشریهء ایام 29 از نمونه های اخیر تلاش قدرت برای تولید جزئیات و خُرده معلومات کاذب در راستای فرافکنی و استیلا بر یک گروه کوچکتردگراندیش دینی است.

ادوارد سعید پیشکسوت نقد شرقشناسی فرضیهء مهمی در رابطهء نظری ساختار گفتمان قدرت و تولید تاریخ ارائه کرده است. نقد سعید حاکی از آن است که قدرت با بهره گیری از دانش (دانشی که خود تولید می کند) پیشرفت می کند و دامنهء اقتدارش را وسیعتر می کند. در چنین فضائی نهاد قدرت با نشستن بر کرسی فاعلی (سبژه یا ذهنیت فاعلی) به خلق دانش دربارهء موضوعی که در موضع منفعل (ابژه یا عینی) قرار داده است می پردازد. با ایجاد چنین رابطهء زبردست و زیردست، اطلاع رسانی و ساختن تاریخ در اختیار گفتمانهای قدرت قرار می گیرد. نهاد قدرت هم آزادانه و بدون بازخواست و با استفاده از موقعیت فاعلی به تقسیم بندی شِبه علمی، ترتیب دادن به داده ها و تفسیر دلخواه و آزاد از وقایع می پردازد و زیردست را آنچنانکه خود می پسندد تعریف می کند. از ویژگیهای این روش آن است که به زیردست فضائی داده نمی شود که سخن بگوید و خود را آنچنانکه هست و می خواهد تعریف کند. نهاد قدرت است که اجازه معرفی ابژهء منفعل خود را به نحو لازم و مقتضی دارد. گفتمان زبردست و غالب همچون نقّاشی ماهر زیردست را به اراده و دلخواه خود ترسیم می کند. بهائی ستیزان قلم به مزد وزارت اطلاعات در تقلید از همین روش به دلخواه خود و در راستای استیلا بر دگراندیشان بهائی به ساختن (بخوانید جعل) تاریخ پرداخته اند. ادارهء ارادی شِبهِ دانش زبردست دربارهء زیردست و ندادن فضا از سوی گفتمانهای مسلط و غالب درسی است که بهائی ستیزان خوب آموخته اند. ادوارد سعید در مورد نقش امپریالیسم فرهنگستانی غرب و تلاش آن برای استیلا بر شرق در ساختن دانش مطلب زیر را مطرح می کند که کاملا در مورد رابطهء بهائی ستیزان با جامعهء بهائی صدق می کند. او می نویسد:

در دوران معاصرهرگاه تنش سیاسی بین غرب و شرق روی داده است، غرب پیش از استفاده از خشونت ابتدا به ابزار شبه علمی و شبه تحقیقی روی آورده . با استفاده از این روش اول "ماهیت" موضوع مورد نظر خود را برای مخاطبان خود آشکار می کنند و سپس زنگ خطر را در مورد آن به صدا در میآورند و زمینه خشونت را فراهم می سازند. (ادوارد سعید، اسلام در خبر)

ایام 29 نتیجهء همین عملکرد با حقایق تاریخی و دین بهائی است. البته غرب اول زمینه چینی می کند و سپس خشونت، ولی بهائی ستیزان اول خشونت می کنند و سپس زمینه چینی!

بهائی ستیزان دستچین شده نشریهء ایام نه سواد و دانش فرهنگستانی لازم را دارند و نه با سبک تحقیق تاریخی و زیربنای فلسفی آن آشنایند. تنها نتیجه کتاب خوانی بهائی ستیزان در 28 سال اخیر دو کتاب صبحی و آواره است که اکثر مطالب ایام 29 به نحوی از این دو ماخذ آورده شده است. صبحی و آواره را بهائیان از تشکیلات و جامعۀ بهائی بیرون راندند. اشکال هردو فساد اخلاقی و شهوت قدرت و کوشش برای کسب افتخار شخصی بود که با زندگی روحانی و اخلاقی بهائی منافات دارد. امثال این دو اگر در صدر اسلام بودند برای خودشان صاحب فرقه و مقام می شدند (مانند صدها فرقهء دیگر شیعه و سنّی) ولی چون در دین بهائی اخلال و انشقاقی نیست این دو راهی به جز خودفروشی عقیدتی نیافتند. و بهائی ستیزان شماره 29 ایام در همان سراب و با همان روش دنبال رزق روزانه اند.

در مورد آواره و صبحی و ارزش تاریخی این دو زیاد می توان سخن گفت ولی شاید نامه ای از صادق هدایت به حسن شهید نورایی ، کتاب چشم انداز، پاریس 1379. نامه 1 خُرداد 27 شنبه ماه می 1948 شاید گویای ارزش اجتماعی و اخلاقی صبحی این منبع ناب ایام 29 باشد :

"... از اخبار قابل توجه اینکه یکی دو هفته است نمیدانم با اشاره مقامات صلاحیت دار و یا ابتکار شخصی است که آقای صبحی با تمام وقاحت ... و دریدگی بی سابقه ای مشغول تبلیغات ِضد حقیر شده است . پهلوی هر کس مینشیند از خیانت به آزادی خواهی و بی سوادی و مخصوصا انحطاط اخلاقی من دُر فشانی میکند و به طور خلاصه دشمن نمره یک میهنش را پیدا کرده است و حتی قدمی فراتر گذاشته برای من پیش آخوند ها مایه گرفته و ضمنا بدون اجازه من قسمت هایی از مقدمه ی رباعیات ِخیام را از رادیو داده است بخوانند . البته از سابقه ی شکرآب اطلاع دارید . لابد منتظر بوده من بروم و به دست و پایش بیافتم . عیبش اینجاست که من حوصله ندارم با او هم دهن بشوم و گر نه مطالب بسیار از دزدی و کثافتکاری های او دارم که بگویم. البته به این وسیله خودش را معرفی میکند و موجودی است مال میهنش . کسی که ده سال به پول عبدالبها معلق زده و آن طور نمک به حرامی کرد جای تعجب نیست بعد از آنکه من او را توی رادیو چپاندم ، قصه بهش دادم و کتابش را تصحیح کردم و پامنبری اورنگ و شریعت سنگلجی را به چند نفر معرفی کردم ، حالا خودش را گم کرده و یک پا مدعی خودمان بشود . قی آور است اما از اتفاقات بسیار معمولی ِاینحاست . ..."

این است کیفیت منابع ناب ضدّ بهائی نویسندگان ایّام. عدم تحلیل و نقد منابع اطلاعات و داده ها لازمهء ادارهء ارادی شِبهِ دانش ساختهء زبردست دربارهء زیردست و بنابر خواسته ها، مصالح و نیازهای گفتمانهای قدرت است. در چنین فضائی نیاز به نقد نیست و همان صحّه گذاشتن نهاد قدرت بر سندیّت آن دلالت دارد.

ابتدا نسخهء اینترنتی و سپس نسخهء کاغذی این نشریه را خواندم. ایام 29 نمونهء کاملی از یک جریان اطلاعاتی مخالف دین بهائی است. عده ای نویسنده بدون هیچ زمینهء علمی و بدون ارائهء یک فکر یا اندیشهء تازه به تکرار مکرر اساطیر اولین می پردازند. از نظر فلسفهء تاریخ نگاری تمام نویسندگان ایام 29 مقلّد نظری ابتدایی ترین و ناپخته ترین نقدهای مارکسیست هستند. من به عنوان یک بهائی انتظار داشتم که این جمع طلاب مردود پیشین (چون طلاب باسواد و کاردان یا حجت الاسلام شده اند و نیازی به چنین خودفروشی ندارند و باقی به همراه اصلاح طلبان در زندانند) پس از نیم قرن غور و مطالعه (پر خوانی!) در آثار و تاریخ بهائی حدّ اقل یک مدرک جالب و تازه در اثبات حرفهایشان ارائه کنند و یا دست کم یک دید یا نقد تازه مطرح کنند ولی متاسفانه چنین نشد و قدرت برای تخطئه دین بهائی باردگر در گل ماند. تاریخ نگاران معمولا یا در جنبه های نظری و فلسفی و نظریه پردازی مسلط هستند یا در خُرده نگاری و جزئیات و شاخ و برگ وقایع مورد نظر. برخی نخبگان تاریخ نویس هم بر جنبه های نظری و کلان و هم بر جزئیات تاریخی مسلط هستند. بهائی ستیزان از معدود نویسندگانی هستند که نه از فلسفهء تاریخ و روندهای کلان سر در می آورند و نه ازجزئیات تاریخی. کاستی ایام 29 هم در موارد کلان و نظری چشمگیر است و هم در موارد خُرد و جزئیات تاریخی. لازم است نمونه ای را از کاستی نگرش کلان مطرح کنم. خوانندهء ایام پس از ورق زدن و مطالعه نشریه بالاخره نمی داند تکلیف چیست. آیا بهائیان جاسوس روس تزاری اند یا خیر؟ آیا عوامل انگلستان اند یا نه؟ گرایش به صهیونیسم دارند یا خیر؟ اگر حضور در اسرائیل عیب است آیا معراج دلبخواه حضرت رسول از راه اسرائیل با تبعید اجباری حضرت بهاءالله به شام و سوریه چه فرقی دارد؟ چرا قران مجید اراضی مقدسه را به یهود وعده می دهد و یهود را بر نوع بشر برتری می بخشد و چرا همچون مطلبی در آثارباب و بهاءالله نیست و چگونه است که آراء اینان صهیونیسم به حساب می آید و آن دیگر خیر؟ آیا بهائیان دست پرورده آمریکا اند یا خیر؟ از کدام تاریخ و بر مبنای کدام سند؟ در اکثر موارد برای گِل آلود کردن آب و گیج کردن خواننده بهائیان دست نشاندهء استکبار یا استعمار جهانی خوانده می شوند و با چنین کلّی گویی تن به هیچ پاسخ محکمی نمی دهند و توانایی از شاخه به شاخه پریدن را حفظ می کنند.

آثار تمامی نویسندگان جام جم در این موارد اساسی متناقض است و از همه جالبتر اینکه بعضی از نویسندگان در یک مقاله خودشان چند حرف می زنند. چقدر زیبا بود اگر جام جم یک سمیناریا نشست با حضور این بزرگان و دیگر بهائی ستیزان تدارک میدید و در پایان کنفرانس تکلیف بهائیان را روشن می کردند و به این یک پرسش پاسخ می دادند که بهائیان دست پروردهء کدامین قدرت خارجی اند؟ وقتی که وزارت اطلاعات و ایام 29 و قلم به مزدهایش و دیگر بهائی ستیزان نمی توانند جواب یک چنین پرسش اساسی را به طور منسجم و یکنواخت بدهند واضح است که کارشان ایراد دارد و از ارائه دقیق مساله و درک آن عاجزند.

توان نویسندگان ایام 29 را در ترسیم کلان تاریخی که تخصص قدرت است دیدیم. حال به محتوا و بررسی تاریخ خُرد و جزئیات بپردازیم. اکنون بهترین و پخته ترین بحث تاریخی ایام 29 را کمی دقیقتر مرور می کنیم تا کاستی های تاریخ نگاری بهائی ستیزان روشنتر شود. آقای سعید باغستانی در ایام 29 زحمت کشیده اند و اثر دکتر عباس امانت <<قبلهء عالم>> و بررسی ایشان را از مجلس ولیعهد و مناظرهء حضرت باب را با علمای تبریز زیر سوال برده اند. نکتهء اولی که قابل تذکر است اینکه کتاب قبلهء عالم بررسی جامع و کامل جنبش بابیه نیست و تاریخ نیمی از دورۀ پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار است. اگر محققی چون آقای باغستانی می خواستند که بحثی در بارهء مجلس ولیعهد داشته باشند لازم بود که کتاب <<رستاخیز و تجدد>> دکتر امانت را و مخصوصا بخش مربوط به مجلس ولیعهد را بررسی و نقد می کردند نه کتابی را که مساله مورد نظر ایشان را در حاشیه مورد بحث قرار داده است. دوم اینکه لازم است توجه داشته باشیم که آقای باغستانی از مطالعهء منابع انگلیسی معذورند چون دانش انگلیسی ایشان در این حدّ نیست که کتاب معتبر، غالب و مرجعی چون <<رستاخیز و تجدد>> را مورد نقد قرار دهند و دستشان فقط به کتابی می رسد که ترجمهء فارسی شده باشد. ترجمهء فارسی هم که آشکارا متضمن محتوای اصل کتاب نیست و سندیت اصل را ندارد و بهرحال نویسنده ای (مثلا) صاحبنظر که به خود اجازه می دهد اثردیگری را نقد کند باید لااقل سواد مطابقه دو اثر را در فارسی و انگلیسی داشته باشد که بنابر اعتراف خود این سواد را ندارد (ص 63). آقای باغستانی حتی سواد انگلیسی اش در حدّی نیست که در مورد ادعای حضرت باب در مجلس ولیعهد بتواند "هزار" را از "هزاران" در انگلیسی تمیز دهد و به خواننده هشدار می دهد که "هزاران" آمده در ترجمه اگر "اشتباه لپّی" مترجم نباشد شاید ناشی از "بی اطلاعی عجیب او از مدّت غیبت امام زمان باشد" (ص 63)! سوال ایشان را از زاویه دیگری مطرح می کنم: بی سوادی نقد نویسی که نتواند دو کلمه "هزار" و "هزاران" را در انگلیسی از هم فرق بگذارد و با بدبختی و شتابزدگی و "بی اطلاعی" خاص بهائی ستیزان نداند که مترجم یا نویسنده مسوول است مانند گزافه گوییهای شخصیتهای خیالی <<آلیس در سرزمین عجایب>> مرغ پخته را به خنده می اندازد. حکایت آقای باغستانی مانند کسی است که می خواهد ردیّه بر حضرت علی بنویسد و چون عربی نمی فهمد ترجمه چینی یک مقاله در معرفی حضرت علی را می خواند و برمبنای آن ردّ می نویسد. این است حال و روز شبه محققانی که فریب زرق و برق دنیا را خورده و از آگاهی و بی طرفی لازمهء تحقیق گریزانند. مطمئن باشید که صاحبنظران به بی اطلاعی و بی سوادی دشمنان دین بهائی می خندند و دشمنان دین بهائی باید نگران باشند چه با صرف این همه پول و هزینه و بیش از یک قرن سرکوب و شکنجه و کشتاررسمی بهائیان، امروز جامعهء بهائی ایران پویاتر، محکمتر و استوارتر از همیشه به پیش می رود و همانطور که از واکنش مردم در سایتها پیداست ایرانیان به دین بهائی و آراء آن گرایشی بیش از پیش دارند.

سوم اینکه آقای باغستانی اگر انگلیسی بلد نیستند چرا فارسی ایشان و آشنایی ایشان با منابع تاریخی مرجع لنگ است و کاستی دارد؟ هر محقق تاریخ بابی که بخواهد حرف مطرحی در مساله باب و بابیه بزند باید دست کم با تاریخ نبیل یا نقطة الکاف آشنا باشد. محققی که نتواند اصل ادعای حضرت باب را در مجلس ولیعهد در منابع مقبول الطرفین بیاید و فارسی آن را بخواند و "هزار" را از "هزاران" از بطن متن فارسی تمیز دهد چگونه به خود اجازه می دهد که به مصاف یک متخصص جهانی تاریخ بابی رود و ایرادهایی این چنین کودکانه به او بگیرد.

چهارم اینکه آقای باغستانی علمای حاضر در مجلس ولیعهد را شیعهء اصولی فرض کرده اند که با تفکر و اندیشه اصولی به سوال و جواب با مدعی قائمیت می پردازد و این اشتباهی بدیهی و نابخشودنی است و ناشی از همان "بی اطلاعی عجیب" و مزمن قلمهای به مزد است. علمای حاضر و مجتهدین از محضر اساتید و بزرگان شیخی اجازهء اجتهاد داشتند و چون از مکتب شیخی بودند استدلال و روش ارائه پاسخ از سوی سید باب در همان چارچوب مذهبی-فلسفی بود که آنها آن را درک می کردند و با آن آشنا بودند. اینان از همان تحولی دراندیشهء شیعه بودند که هستهء نخستین پیروان باب را تشکیل می داد. نپذیرفتن ادعای باب در آن مجلس از سوی مجتهدان شیخی نه به سبب ناتوانی حضرت باب در ارائه دادن جواب بلکه به علّت حسادت و کینه توزی رقبای شیخی او در عرصهء جامعهء شیخی آن عصر بود. ناآگاهی تاریخی آقای باغستانی در این مورد نیز بیانگر راه ترکستانی ایشان است.

گفتنی و نقد دربارهء دروغهای ایام 29 مثنوی هفتاد من کاغذ است ولی حیف است که از نکته زیرناگفته بگذرم. صفحه 53 ایام اختصاص به <<خصومت با جشن های نیمه شعبان>> دارد. مسالهء نیمهء شعبان غامض نیست. با گذشت زمان ادیان را غبار خرافات و عقاید پوچ می گیرد. گروهی از مسیحیان بر این باورند که مسیح سوار بر ابر به کره زمین باز خواهد گشت و همه انسان ها در بازگشت او را خواهند دید (البته کرهء زمین صاف و مسطح نیست و لازمهء رویت مسیح توسط همگان بنابر قوانین هندسه چندین هزار گردش ماهواره ای به دور کرهء زمین است وگرنه دیدنش در رجعت از آسمان فقط برای تنی چند از مردم دنیا ممکن خواهد بود) البته اگر کره ای باقی مانده باشد چون قبل از آمدن مسیح قرار است ستاره های کهکشانها بر زمین بیفتند و پیش از آن نیز خورشید باید نورش تمام شود. ولی به هر جهت اگر مردمانی پس از سقوط ستاره هائی که هریک هزاران برابر زمین هستند بر آن باقی ماندند بنابر بیان انجیل مسیح را سوار بر ابر خواهند دید. فرقهء شیعهء دوازده امامی اصولی نیز استثنا نیست. عده ای ممکن است باور داشته باشند که کودکی 5 ساله از دست جبابرهء زمان در سامرا به چاهی پناه برده و هزار و اندی سال را در سرداب سامره به سر برده است و احیانا مسافرتهایی هم به دو شهر افسانه ای جابلقا و جابلسا (واقع در دو منتهی الیه شرق و غرب عالم—البته دقت داشته باشید که جهان گرد است و کره زمین منتهی الیه خاوری و باختری ندارد) داشته باشد ولی از نگرش بهائی این افسانه ای بیش نیست. نه حدیث و نه روایت و نه تاریخ و نه عقل و نه علم این اسطوره سازی را تائید نمی کند. ولی آزادی اندیشه و اعتقاد از اصول اساسی دین بهائی است و بهرحال این باور فرقهء اصولی محترم است و آنها مختارند که چراغانی کنند و جشن بگیرند و چلو و کباب و خورشت و شیرینی به هم دینان خود نثار کنند و البته بهائیان نیز ازشادی دیگر انسانها شاد می شوند.

در مقالهء صفحهء 53 بهائیان دشمن نیمهء شعبان معرفی شده اند که امری نادرست است. ولی جالب است که شاهد تاریخی مخالفت بهائیان با نیمهء شعبان را در آرشیوهای سرقت رفته از بهائیان پیدا کرده اند. آن هم چه سندی! دستوری که ایام 29 در افشاگری خود رو کرده ابلاغیهء جامعهء بهائی به بهائیان است که در بالای کارتهای دعوت عروسی در مورد امام زمان ننویسند "عجل الله تعالی فرجه" و این دستورعمل خصوصی دشمنی با نیمه شعبان نیست بلکه آشکار است که چنین عبارتی با باورهای بهائی همخوانی ندارد و نوعی تقیه است. بهائی نمی تواند در آنِ واحد ادعای حضرت باب را بپذیرد و از سوی دیگر عجل الله گوید. بهائیان بنابر همین اصل و فرمودهء شوقی ربانی کریسمس را نیز جشن نمیگیرند و برعکس شیعیان امروز ایران ( به منظور مخالفت با نظام و کنفت کردن آن) درخت کریسمس چراغانی نمی کنند ولی این دستور بهائی به معنای مخالفت با مسیح یا مسیحیت نیست.

خوشمزه اینجاست که این عجل الله در بین جامعهء بهائی ابدا مرسوم نبوده و نیست. مورد تاریخی که پیشینهء این دستور را تشکیل می دهد مسالهء دکتر ذبیح قربان در شیراز است و این توضیح و دستور عمل مربوط به شرایط خاص اوست که به عنوان شخص بهائی با نگاشتن <<در ظل توجهات امام عصر عجل الله تعالی فرجه>> بر روی کارت دعوت عروسی فرزندش باور بهائی را زیر پا گذاشت و وقتی با اشتباه خود روبرو شد بر عمل نادرست خود پافشاری کرد و از جامعه بهائی دور شد و مسلمان شد. ازاینکه نویسندهء مقاله مساله را سفسطه کرده و شخص مخاطب را نام نبرده و چارچوب تاریخی نامه را مشخص نکرده است تعجب نکردم چون روش ایامیان جز این نیست. در این مورد ولی شکر مضاعف خداوند یکتا را سزاست که شمایل این مومن به امام زمان شیعیان و معتقد به <<عجل الله تعالی فرجه شریف>> و نجات یافته از بهائیت با لباس رسمی فراماسونری در صفحهء 30 همین مجله موجود است تا بر همگان روشن شود که بهائیان بنابر دستور دینی اجازهء عضویت در جوامع مخفی (مانند فراماسونری) و انحصاری را ندارند. آنهایی که هوس این فعالیتها را دارند ناچار از دین بهائی خارج می شوند و به اسلام می گروند.

اینها همان نجات یافتگانی هستند که در حق امام عصرعجل الله تعالی فرجه الشریف می گویند و اسلام می آورند و پس صرف شام و شیرینی و حضور در جشن نیمه شعبان خرقهء فراماسون می پوشند و به جلسات آن می روند وخلا و نیازهای عاطفی و روانی و عطش قدرت و شهوت کلام خود را با آن فعالیتها و در آن محافل پر می کنند. ضد و نقیضهای این چنین در مجله ایام 29 که عکس شخصی شیعه و طرد شده از دین بهائی را در لباس فراماسون به عنوان یک بهائی به مردم ناآگاه قالب می کند روند حقیقت ستیزی و جعل تاریخ انجمنهای ضد بهائی را نشان می دهد و نشان دهندهء بی دقتی و دستپاچگی مزمن بهائی ستیزان نیز هست. بی ارزش ترین کالا در نزد آنان راستگویی و ارائه دادن واقعیتها است. آشکار است که توجه ایشان فقط به شعار و فرافکنی است نه به محتوا. منظور من از جعل تاریخ و ساختن شبه علمی دانش از سوی نهادهای زور و زر و تزویر همین فعالیتهای تاریکخانه ای و شوم است که فوکو آنرا به درستی گفتمان قدرت با سودجویی از دانش خودبافته می نامد و در آغاز مقاله به آن اشاره کردم.

فوکو در نقد خود بر قدرت به خوانندهء نسل امروز هشدار می دهد. قدرت همواره می کوشد تا روابط و ضوابط خودبافته را به زور بر دیگران منطبق و با روشهای شِبه علمی توجیه کند. دانشِِِی که زیر نظر و به ارادهء قدرت حاکم این چنینِ ساخته و پرداخته می شود هدف خاصّی را دنبال می کند و آن تحمیل ساختار ویژه ای بردیگری و استفاده نادرست از آن دانش غلط برای استیلای بر دیگری است. متاسفانه نمونه هایی از دانشهایی دروغین که چنین ساخته و پرداخته می شوند در تاریخ بشر بسیار دیده می شود. در آفریقای جنوبی قدرت حاکم بر جامعه لازم می دید که آفریقاییان سیاه را حلقهء مفقودهء داروین (و دون مقام انسان بداند) بداند تا از آن راه نظام کثیف و شوم آپارتاید را توجیه کند و بومیان را سرکوب و از حقوق انسانی محروم بداند. در تاریخ آمریکا نیز به چنین نمونه هایی در توجیهء شبه علمی برتری نژادی سفید پوستان به سیاهان بر می خوریم. برده داری و جنایات و اعمال غیر انسانی بیشمار دیگری از این راه نهادیته و پذیرفته شد. امروزه نیز جمهوری اسلامی و دستگاههای آن با اجیر کردن گروهی ِشبه محقق تاریخی و با وام گرفتن نظریه های فرسوده و کهنه و پارانوید لنینی (در خام ترین و سطحی ترین نوع ممکن) سعی در تولید و نشر دانشی کاذب در مورد دین بهائی دارد. شِبه علمی که به صورت خُرد و کلان و این چنین تولید می شود تنها یک هدف را دنبال می کند و آن ایجاد پیش زمینه و بستر لازم برای توجیه آزارهای آینده و استیلای افزونتر قدرت بر" دیگر" ی است. ایام 29 تلاشی سپری شده در همین راستا است

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:38:00.001-05:00

نطق حضرت عبدالبهاء در واشنگتن ۲۰ مارس ۱۹۱۲ میلادی

در مورد طرح پشت جلد مجلۀ ایام، شماره ۲۹

سردبیر محترم روزنامۀ جام جم توجه فرمایند
نگارنده: ندا، ۲۵ ساله

"زمانی که حضرت بهاء الله چون شمس از افق شرق طالع شد، اوّل اعلان وحدت عالم انسانی فرمود که جمیع اغنام الهی هستند و خدا شبان حقیقی و به کل مهربان، جمیع را رزق می دهد، جمیع را می پروراند، اگر دوست نداشت، مهربان نبود، آنها را خلق نمی کرد روزی نمی داد."( 1 )

با توجّه به اینکه دیانت بهائی، مدّعیِ وحدتِ عالم انسانی و ایجاد صلح عمومی است، بنابراین دور از ذهن نیست که اهل عالم را به اتّحاد دعوت نماید. "همه بار یک دارید و برگ یک شاخسار". در خطابه هائی که حضرت عبدالبهاء در اروپا و آمریکا در مجامع مختلفه ایراد فرمودند، مشاهده می نمائیم که صحبت از مشارکت و اتّحادِ سیاه و سفید، شرق و غرب، وحدت اساس ادیان، برابری حقوق زنان و مردان و ... می شود. چنانچه می فرمایند: "خدا نظر به الوان ننماید، نظر به قلوب نماید، هر کس قلبش پاک تر بهتر، هر کس اخلاقش نیکوتر خوشتر، هر کس توجّهش به ملکوتِ ابهی بیشتر پیشتر." ( 2 )

همچنین در نطق مبارک در تاریخ ۵ دسامبر آمده است: "جمیع بشر یک خاندان شوند و هر فردی خیر عموم خواهد، شرق به غرب معاونت کند، غرب به شرق اعانت نماید، زیرا کرۀ ارض یک وطن است و نوعِ انسان، در تحتِ فیض و حمایتِ یک شبان ... " ( 3 )

وقتی صحبت از اتّحادِ شرق و غرب می شود و آن هم اتّحادی که در راستای ترقیّاتِ مادّی و روحانی هر دو باشد، پس می توان دربارۀ ارتباطِ میان ایران و آمریکا نیز اشاره نمود؛ همانطور که حضرت عبدالبهاء در نطقی در واشنگتن می فرمایند: "... این مجلس را دلیل بر این می گیرم که ممکنست ملّتِ شرق و غرب متّحد شوند و ارتباطِ تام میانِ ایران و آمریکا حاصل گردد ، زیرا برای ترقیّاتِ مادیّۀ ایران بهتر از ارتباط با آمریکائیان نمی شود و هم از برای تجارت و منفعت ملّت آمریکا مملکتی بهتر از ایران نه." ( 4 )

همانطور که مشاهده گردید، در بیانِ فوق، هدف، ترقّی مادّی و روحانی و راحت و آسایشِ هر دو ملّتِ ایران و آمریکا، مدِّ نظر حضرت عبدالبهاء می باشد نه استثمارِ صرف از جانب آمریکا. چنانچه در قسمتی دیگر از این خطابه آمده است: "... مثلاً اگر میانِ دو قریه ارتباط تام حاصل شود سبب منفعت کلیّه و ترقّی گردد و همچنین میان دو شهر چون تعاون و تعاضد حاصل شود سبب ترّقی و آسایش گردد؛ پس اگر میان دو اقلیمی ارتباط تام و تعاون و تعاضد کامل حاصل گردد شبهۀ ( ای ) نیست مزید ترقیّات و فوائدِ عظیمه شود. حال این محفل نورانی الحمدلله سبب اتّحاد شرق و غرب است. اساس تعاون و تعاضد دو ملّت است. از این معلوم می شود که منافع و فوائدِ عظیمه حاصل خواهد شد، یعنی در ایران، مدنیتِ مادیّه رواج و شیوع یابد و ابواب تجارت برای آمریکا باز خواهد شد و یقین است سبب ترقّی و منفعت طرفین گردد و این ارتباط ، اعظم وسیلۀ حصول بین ملل شرق و غرب گردد." ( 5 )

در اینجا این سؤال پیش می آید که در طولِ انقلابِ اسلامی آیا ابوابِ تجارت به روی بسیاری از کشورهای غربی از جمله اتّحادیه اروپا و آسیا باز نبوده و نیست؟ آیا می توان این نوع حرکتها را حمل بر حمایتِ بعضی از کشورها از انقلاب اسلامی دانست؟! و نیز لازم به ذکر است که کشورهای عربی و خصوصاً عربستان سعودی با استفاده از تکنولوژی آمریکائیان مشغولِ استخراج نفت شدند و حتّی کشوری نظیر روسیه برای استخراجِ معادنِ سیبری به کمکِ آلمان، فرانسه و آمریکا محتاج است و با آنها همکاری می کند.

وقتی با معاونتِ یکدیگر می توان سببِ راحتِ همنوعان شد و عَلَمِ صلح عمومی، بلند نمود و از برای کل، راحت و آسایش حاصل نمود، چرا باید با مرزبندی های ساختۀ بشری و تعصّباتِ ویرانگر، موجباتِ زحمت و مصیبت یکدیگر را فراهم سازیم؟

"قضاوت با منصفین است."

منابع:

1) خطابات مبارکه حضرت عبدالبهاء در اروپا و آمریکا،( ۱۳ مارس۱۹۱۳ )، ص ۱۵۵
2) همان، ( ۲۲ آپریل۱۹۱۲ )، ص ۲۶۱
3) همان، ( ۵ دسامبر ۱۹۱۲)، ص ۲۶٤
4) همان، ( ۲۰ مارس ۱۹۱۲ )، ص ۳۳
5) همان، ( ۲۰ مارس ۱۹۱۲ )، ص ۳٤

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:35:00.003-05:00

مبلغ من، تازیانه است...

چند نكته در مورد مقالهء "مظلوم نمایی به قیمت دروغپردازی" ، مندرج در مجلهء‌ایام صفحهء 60، برای كمك به درك بیشتر از وقایع آیین الهی بهایی درج می شود تا خوانندگان عزیز كه به زیور والای انصاف مزینند، به دور از هر گونه حب و بغض، بخوانند و قضاوت كنند.

با نگاهی گذرا به سیر تحول ادیان الهی، متوجه می شویم كه آنچه در تمامی روایات تاریخی از این ادیان الهی مشترك است، مظلوم بودن پیامبران و اصحاب و یاوران ایشان است. از حضرت نوح كه حتی پسرش به همراه مردم به مضحكه و تمسخر پدر و توهین و آزار او قیام كرد تا حضرت ابراهیم كه فرمان به سوزاندنش دادند. از حضرت موسی كه از ابتدای تولد كمر بر قتلش بسته بودند و پس از آن حتی قومی كه به هدایت ایشان مبعوث شده بود، بر اذیت و آزارش همت گماشتند تا حضرت مسیح كه به صلیبش كشیدند و اصحاب و یاورانش تا سیصد سال پس از شهادت محبوبشان در بلا و مصیبت بودند. از حضرت محمد كه مردم او را "امین" می خواندند، با وجود این قصد كردند تا شبانه در خواب به شهادتش برسانند تا حضرت اعلی، مهدی موعود، كه مردم برایش "عَجِّل لِوَلیكَ الفَرَج" سر می دهند ولی در تبریز با 750 گلوله به شهادتش رساندند و یاران و یاورانش را به انواع بلایا دچار ساختند، جانشان را گرفتند و اموالشان را به تاراج بردند و حضرت بهاءالله كه رجعت حسینی و ظهور كلی الهی بودند كه از وطن برای ابد تبعید شدند تا بقیهء ایام را در عكا واقع در سرزمین اسلامی عثمانی بگذرانند، شهری كه از بوی تعفن اگر پرنده ای بر فراز آسمانش پرواز می كرد، به زمین می افتاد و می مرد. تمامی این اقدامات برای آن بود تا ندای این مظلومین فراموش شود. تا نور هدایتشان بر قلب هیچ بنی بشری افروخته نگردد و كاخ ظلم همچنان پابرجا بماند. تاریخ نشان داده است كه هر چه بیشتر در خاموشی شعلهء‌الهی كوشش كنند، آتشش افروخته تر خواهد شد. چنانچه در قرآن كریم می فرمایند: "یریدونَ از یطفِؤُا نورَاللهِ بِاَفواهِهِم وَ یابی اللهُ اِلّا اَن یتِمَّ نُورّهُ وَ لَو كَرِهَ الكافِرونَ" (1) اگر درها را بر او ببندند، پیامش از دیوارها می آید و در قلوب مردم نفوذ می كند. این قدرت بشری نیست، تأیید الهی است ، نقشهء‌خداوند است و تغییری در آن راه ندارد: " سُنَّةً مَن قَد اَرسَلنا قَبلَكَ مِن رُسُلِنا وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحویلا" (2).

چه كسی یك تنه در مقابل مردم قریش ایستاد و بت های زمان را كه می پرستیدند و برایشان قربانی می دادند، واژگون كرد؟ چه كسی در درهء شعیب با آسیاب كردن هستهء خرما روزگار گذرانید؟ چه كسی با كمك تار عنكبوتی سست و كوچك از چنگ قریش كه به شهادتش قصد كرده بودند، نجات یافت؟ چه كسی دروازهء خیبر را به دوش گرفت و از جا در آورد ؟ (3) چه كسی با هفتاد و دو تن از یارانش به قصد شهادت با سپاه معاویه جنگید؟ آیا اینها داستان است؟ عقل سلیم قبول می كند كه كسی از ثروت و مقام و زندگی خود دست بشوید و در دره ای همراه با اصحابش روزگاری به سختی در نهایت مظلومیت بگذراند؟ یا كسی می تواند قضاوت كند كه جنگیدن با سپاه یزید فقط با 72 نفر از یاران و دوستان كاری از روی تدبیر و منطق است؟ آیا بریده شدن دستان حضرت ابوالفضل افسانه است؟

حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است
كسی آن آستان بوسد كه جان در آستین دارد (حافظ)

زخم های شهیدان اسلام، اصحاب پیغمبر و ائمهء اطهار همگی در تاریخ اسلام به ثبت رسیده كه چقدر این عزیزان را زجر دادند و جام بلا را جرعه جرعه دركامشان ریختند: ابوذر غفاری، بلال حبشی، حمزه عموی پیغمبر، یاسر و سمیه پدر عمّار – اولین شهدای تاریخ اسلام، حرّبن یزید ریاحی و ... .

سنگ داغ بر سینه یكی گذاشتن، سینهء دیگری شكافتن، جگرآن یك به دندان گرفتن، دستان آن دیگری به زخم شمشیر از جای درآوردن، پیكر آن یك شقه كردن، اینها هیچكدام داستان و خیالپردازی نیست. زخم شلاق و چوب و شمشیر بر پیكر مؤمنین الهی همیشه نشان عزت بوده و هست. چرا باید كسی زخم شمشیر را بر بدن خود قبول كند یا زخم شلاق و تركه را استقبال نماید؟ جز اینكه این درد را درمان می داند و این بلا را عین عطا؟ مگر می توان مسرور نبود؟ كسی كه حق را در جامهء بشری خود شناخته، می تواند فریاد شوق سر ندهد؟ چرا درد نكشد؟ این درد از كوی محبوب است، به خاطر اوست، چرا خوشحال نباشد و قهقهه سر ندهد؟ آیا امام حسین در روز عاشورا مسرور نبود؟ آیا ابوالفضل زمانی كه دستان نازنینش به زخم شمشیر جدا شدند، خوشحال نبود؟ آیا ابوذر موقع شهادت مسرور نبود؟ آیا سمیه و یاسر وقتی پیكرهایشان را شقه می كردند، خوشحال نبودند؟ فریاد الله اكبر سر نمی دادند؟ اگر خوشحال نبودند، اگر عنایت نمی دانستند، اگر به حقیقت واقف نبودند، چرا باید جان بر سر این قمار می دادند؟

در قرآن كریم می فرمایند: " یا آیها الذین آمنوا لا یسخر قوم من قوم عسی ان یکونوا خیرا منهم " (4) ( ای کسانی که ایمان آوردید نباید که استهزاء کند قومی بقومی شاید که از ایشان بهتر باشند).

به فرمودهء حضرت عبدالبهاء "... جمال مبارک جمیع شئونش معجزه‌ بود از جمله در سجن اعظم در حالتی که اسیر بود این امر اعظم را بلند کرد و ولوله درشرق و غرب انداخت.." (5) .

آقا میرزا حسین جانی در تاریخچهء مختصر خود از غلامرضا خانی نقل می كند كه از او پرسیده بودند كه در زندان مبلغ تو كه بود؟ گفته بود : تازیانه! پرسیده بودند: چطور تازیانه زدنی؟ گفت: تازیانه خوردن ملارضا و طاقت آوردن آن پیرمرد و حركت ننمودن او حال مرا تغییر داد و متحیر شدم كه فی الواقع این چه طاقتی است كه در او هست؟ به مقام مجاهده برامدم و حق را شناختم ولی اگر هزاران دلایل و براهین اقامه می نمودند مثل استقامت ملا رضا برای من مفید نبود. مبلغ من "تازیانه" است (6).

------------------------

منابع:

1)سورهء توبه، آیهء 32
2)سورهء‌ الاسری (بنی اسرائیل)، آیهء 79
3)http://www.balagh.net/persian/pro_ahl/02/03/04/fv103-110.htm (سایت بلاغ، معاونت فرهنگی و تبلیغی دفتر تبلیغات اسلامی حوزهء علمیهء قم)
4)سورهء حجرات، آیهء 11
5) مكاتیب، صفحهء‌142
6)تاریخ شهدای امر، صفحهء 557

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:34:00.000-05:00

طالب حقیقت باشیم

با عرض سلام حضور سردبیر محترم ومسئولین روزنامۀ جام جم

از اینکه همهء متحریان حقیقت رادعوت فرمودید که به عنوان فرد منصف و طالب حقیقت به مطالب روزنامه توجه نموده و قضاوت نمایند تا به حقیقت نائل شوند نهایت تشکر را دارم و به عنوان یک جوان 22 ساله بهایی خویش را موظف نموده به عنوان یک متحری حقیقت به تحقیق پردازم و دعا مینمایم سردبیر محترم ومسئولین گرامی روزنامهء جام جم هم فقط در حد شعار وسخن اکتفا ننموده و واقعا ًمروج تحری حقیقت و تحقیق عالمانه و منصفانه و بدون غرض ونفع شخصی باشند تا ایران مقدس، مملو از افراد آزاده، منصف، و محققینی عالم و طالب کمال وحقیقت و به دور از غرض مبغضانه و منفعت طلبانه شود. چرا که هدف همهء انبیاء و اولیاءحق چنین بوده و همواره دلالت به حق وحقیقت فرمودند. چنانچه امام علی (ع) می فرمایند: "اَلحَقُ اَوضَحُ سبیلِ"(1) (حق روشنترین راه است) و همهء پیروان خویش را آن امام بزرگوار تشویق و تمجید به ایجاد فضای حق پروری وحقیقت طلبی فرمودند چنانچه در حدیثی دیگر می فرمایند :"اَلتَعاوُنُ عَلی اِقامَةِ الحَقٌ اَمانَةٌ ودیانهٌ "(2) (همیاری کردن در برپائی حق،امانت ودیانت است )

حال من به عنوان یک جوان ایرانی آرزومندم که همهء ما نصایح و وصایای آن حضرت را جامهء عمل پوشانیم و واقعاً حق وعدالت ودیانت را علی گونه پیاده نمائیم .علی ای که حتی به دشمن خویش شهد می نوشاند و نهایت رأفت و عطوفت را مجری میداشت. حال انتظار میرود پیروان آن حضرت نیز با هموطنان خود که مروّج وحدت و محبّتند و به تعالیم و نصایح انبیاء ورسل و اولیای حق عمل می نمایند و هیچ گونه مخالفت و دشمنی با پیروان دیگر ادیان ندارند بلکه با آنان دوست بوده نیز همانگونه رفتار نمایند.

استفاده از تفاسیر درست

از جمله از مطالبی که دوستان و همکاران روزنامۀ جام جم بیان داشتند عدم تحقق رؤیای پرفسور بهائی بنام استنودکاپ بوده که به گفتۀ نویسندۀ جام جم«یکی از "عقل کل های"بهائیت در مغرب زمین که در سال 1325مقاله ای نگاشته و پیش بینی کرده که در سال 2001 میلادی جهان به تسخیر بهائیان درمی آید»(3) و نویسندۀ محترم گفتارهای این شخص را استناد قرار داده و گفته است که دیانت بهائی به هدفش نرسیده است و حتی هنوز هم به رسمیت شناخته نشده است. خدمتتان عرض کنم که نویسنده هیچ منبع و مرجعی را معرّفی نکرده است وصفحۀ مطالب گرفته شده ازمقالۀ استنودکاپ را هم معرفی نکرده است امیدوارم که سخنان استنودکاپ بگونۀ دیگر ترجمه نشده باشد و این مطلب ازبین مطالب مجله لااقل تحریف نشده و درست ترجمه شده باشد. اولاً جناب استنودکاپ یک فرد بهائی بوده که نظر شخصی خویش را اعلام داشته است ودر دیانت بهائی هم هر کسی آزاد است که عقیده و اندیشۀ خویش را بیان کند و ممانعتی در اظهار عقیده به عمل نمی آید چنانچه بیت العدل اعظم می فرمایند:
"....همانطور که افراد مختلف در استنباط منطقی از شواهد موجود متفاوت اند درفهم و کاربرد آثار مبارکه نیز میتوانند متفاوت باشند ...."(4)

پیشگویی نداریم

پیشگوئی های ایشان هم اگراین چنین بوده صرفا ًپیشگویی و نظرشخصی یک فرد بوده نه یک مرجع معصوم.وهیچ فردی هم در دیانت بهایی به گفتهءنویسندهءمحترم مجلهء ایام "عقل کل "نیست که دیگران به او تبعیٌت کنند . در دیانت بهایی در زمان مظاهر مقدسه وطلعات احدیه همهءامور زیر نظرآنان بوده و بعد از ایشان هم بیت العدل تنها مرجعی است که حکم جمعی وقانون تشریعی آن مورد اطاعت عموم بهائیان است .

دوم اینکه بهائیان معتقدند هر آنچه ارادهء الهی باشد همان متحقق خواهد شد و نیاز به پیشگویی وغیبگویی نیست، وعود الهیه به تدریج تحقق خواهد یافت. اگر با دیدهءبصیرت بنگریم تحقق وعود الهیه که در کتب آسمانی بشارت داده شده را خواهیم دید. از جمله مواردی که در کتب آسمانی به کرات آمده مخالفت و تهمت وافتراء به پیروان ادیان در سالهای اولیهء آن دیانت است. چنانچه در قرآن آیهء5 سورهء مومن میفرمایند: "وَ لَقَد هَمٌت کُلُ اُمٌةٍ بِرَسُولِهِم لِیَاخُذوهُ وَ جادَلُوا بِالباطِلِ لِیُدحِضُوا بِهِ الحَقٌ." (5) «و( به تحقیق) همت کردند همۀ امتها به رسولهایشان تا او را بگیرند و مجادله کردند به باطل تا او را از بین ببرند و حق را بپوشانند». "تا زائل نمایند بدینوسیله حق را" )و در جائی دیگر در سورۀ بنی اسرائیل آیۀ 80 می فرمایند:«سُنَّةً مَن قَد اَرسَلنا قَبلَکَ مِن رُسُلِنا ولا تَجِدُ لِسُنَتِنا تَحویلاً» (6) (سنّت و روش ما بوده است که فرستادیم پیش از تو از رسولان خود و هرگز نیابی برای روش ما تغییری) و این از سنتهای الهی است.

دیانت بهائی هم با وجود اینکه 164 سال از زمان ظهورش می گذرد دومین دین بعد از مسیحیت از نظر پراکندگی وگسترش در عالم به حساب می آید و در بسیاری از نقاط دنیا به رسمیت شناخته شده است، و فقط در ایران و بعضی از کشورهای اسلامی، به علت تعصبی که و جود دارد اجازه داده نشده تا پیروان این دین از حقایق موجود صحبت کنند و آن را به سمع هم وطنانشان برسانند. آیا مانع شدن از حقایق،نشان دهندۀ عدم وجود آن خواهد بود؟ کجا و چه هنگام از افراد بهائی خواسته شده از حق خود دفاع کنند و یا در مورد عقاید خود بنگارند و آن را در مجله یا رسانه های ارتباط جمعی به اطلاع عموم برسانند و رفع سوءتفاهمات نمایند؟ این اجازه هیچ وقت داده نشده، بلکه مطالبی که در ردّ افترائات و اکاذیب در مورد این آیین و پیروان آن نگاشته شده است هم از انتشار آن جلوگیری نمودند. و بهائیان همواره در برابر ظلم و ستم حتی ممانعت از بیان عقیده سکوت کرده و طریق مولای مهربان علی(ع) را که طریق محبت و عشق بوده نثار یاران نموده اند و هم آوا با حقیقت پروران ندای عدالت سر می دهند، چرا که آموخته اند همواره نقطه نظرگاهشان خلق و خوی حق باشد و روش وسلوکشان رضای حق، تا رحمت عالمیان و منقبت آدمیان گردند و مطمئن هستند ید قدرت الهی همواره سراج ایزدی را فروزان ومشتعل خواهدساخت حتی اگر تمام عالمیان برای خاموشی آن قیام نمایند.

تحقق تدریجی امور، سنت الهی است

بهائیان اعتقاد دارند که درتحقق هر امری سیر تکاملی جریانات خاصّ باید طی شود تا آن امر به وقوع بپیوندد و هیچ امری فوری، بی مقدمه ایجاد نخواهد شد این از قوانین الهی است. چنانچه در هنگام ظهور ادیان الهی، هر کدام از آنان در بدایت امر نتوانستند تمام و کمال آنچه را که از سوی پروردگار به آن مأمور شده اند متحقق سازند، بلکه به تدریج و در طی زمان و تربیت و آمادگی پیروان، بسیاری از اصول را ظاهر ساختند. نزول تدریجی قرآن کریم در طی 23 سال و یا رها شدن واستخلاص یافتن پیروان دیانت مسیح بعد از300سال از زیر ظلم و جور و تعدی، نشان از آن دارد که خداوند در همۀ اعصار سیر تکاملی خاصی را قرار داده است تا بنا به اقتضای زمان و نیاز مردمان و آمادگی آنان برای قبول امری ،آن را توسط فرستاده یا دوستانش اعلام نماید.
بنابراین انتظار نمی رود پیروانی که چنین اعتقاد راسخی دارند در طی 164سال از دورۀ هزار سالۀ دیانت خود انتظار تسخیر عالم را داشته باشند.

در آثار بهائی بیاناتی از صلح اصغر که مقدمۀ صلح اکبر است ذکر شده وهمچنین از سال 2000 وتحولات مهمی که بعد از آن درعالم به وقوع می پیوندد ، در پیامهای بیت العدل یاد شده است ولی هیچ گاه گفته نشده که جهان در این سال به تسخیر بهائیان در می آید.شکل گیری و ظهور صلح اصغر ،که مقدّمۀ صلح اکبر است و نهایتاً به ظهور تمدن الهبه در بسیط زمین می انجامد، جریانی تدریجی است و چنین هدف والائی رویدادی نیست که یک شب و به طور ناگهانی صورت پذیرد، مراحل شکل گیری آن سالهاست که آغاز گردیده و هر چه زمان پیش می رود ظهور و بروز آن بر ما نمایان تر می شود و تحقق بسیاری از این امور را در سالهای قبل از 2000و بعد از آن که نقش سازنده ای در تحقق وحدت عالم انسانی و صلح عمومی که هدف همۀ انبیا است و دیانت بهائی به طور خاص به آن تأکید کرده مشاهده خواهیم کرد ،البته اگر به دیده انصاف بنگریم.

شواهدی دالٌ بر حرکت جهان بسوی صلح

از جمله حرکتهای مثبت قرن بیستم در زمینۀ اتحاد ملل، ظهور و توسعۀ سازمانهای همکاری منطقه ای بوده، این حرکت یعنی گرایش مردم جهان بسوی منطقه ای شدن، که از نیمۀ دوم قرن بیستم آغاز گردیده موجب ایجاد و توسعۀ سازمانهای صلح دوستی و همکاری در این زمینه بین کشورهای منطقه شده است، که بعد از جنگ جهانی دوم ایجاد گردیده. از جملۀ این سازمانها، سازمان اتحادیۀ اعراب بود که در سال 1964 بازار مشترکی از کشورهای عرب، توسط معاهدۀ اتحادیۀ اقتصادی عرب به وجود آورد یا بازار مشترک اروپا که در سال 1999 واحد پول بین کشورهای عضو اروپائی را به واحد مشترک یورو تبدیل کرد.

از جملۀ تحولات مثبت دیگر آخرین دهۀ قرن بیستم که جهان را به سوی صلح هدایت کرد، سقوط کمونیسم بود که منجر به کاهش هزینۀ تسلیحات و جلوگیری از جنگ گردید. تحول دیگر لغو نظام تبعیض نژادی (آپارتاید) آفریقای جنوبی بود که یکی از شدیدترین اختلافات بین ملل شمال و جنوب را خاتمه داد. گسترش دموکراسی و حکومت قانون در کشورهائی مانند شوروی سابق، اروپای شرقی و کشورهای آفریقائی مانند نامبیا، اریتره و اتیوپی بود. تصویب قانون اساسی افغانستان با حضور نمایندگان اقوام و ملل گوناگون در آغاز سال 2004 و یا واقعۀ یازده سپتامبر2001 ویا کنفرانسی در مارس 2004 در مورد فاجعۀ اسپانیاویا تاسیس سازمان تجارت جهانی در سال 1995 که بسیاری از موانع تجارت بین المللی را برداشت ویاتصویب قانونی در فوریه 2004در فرانسه مبنی برستیز با تعصبات و صدها مورد دیگرکه روزانه در اخباررسانه های ارتباط جمعی مشاهده می کنیم ، حرکتهای مثبت ومنفی که در ماورای هریک ممکن است تصمیمات سیاسی دول، منافع مادی وسیاسی قوی نهفته باشد ولی پیامد های مثبت نیز داشته است از جمله اینکه بشر را به سوی همکاری ووحدت بیشتر پیش برده است و همه نشان از دگرگونی هائیست که عالم از سالها پیش دچار آن شده وهنوز هم درگیر آن است و به دنبال درمان و رهائی از همۀ مشکلاتی است که به آن دچار شده، و تظاهر آن راروزانه در تظاهرات ملل عالم جهت رهایی ازجنگ، مشکلات اقتصادی، و هزاران مسائل دیگر مشاهده میکنیم و همۀ این موارد چه مثبت و چه منفی نشان از تحقق وعود الهی در این دوران سرنوشت ساز دارد که بشر را بسوی تحقق وحدت عالم انسانی پیش می برد.

چارۀ جهان

دیانت بهایی برای تحقق روند سیر تکاملی به سوی وحدت عالم انسانی و حل مشکلات عالم راه حل های گوناگونی ارائه داده است چنانچه در دریای دانش حضرت بهاءالله میفرمایند :"از جمله اموری که سبب اتحاد و اتفاق میگردد و جمیع عالم یک وطن مشاهده میشود آنست که السن مختلفه به یک لسان منتهی گردد، و همچنین خطوط عالم به یک خط. باید جمیع ملل، نفوسی معیٌن نمایند از اهل ادراک وکمال، تا مجتمع شوند و به مشاورت یکدیگر یک لسان اختیار کنند، چه ازالسن مختلفهء موجوده و چه لسان جدید تازه اختراع نمایند و در جمیع مدارس عالم اطفال را به آن تعلیم دهند ..."(7)

و همچنین جهت آسایش عباد و راحت و سکون آنان وعمار عالم می فرمایند :" لابد ٌبر این است مجمع بزرگی در ارض برپا شود و ملوک وسلاطین در آن مجمع، مفاوضه در صلح اکبر نمایند و آن اینست که دول عظیمه برای آسایش عالم به صلح متشبث شوند و اگر ملکی بر ملکی برخیزد جمیع متفقاً بر منع قیام نمایند. در این صورت عالم محتاج مهمات حربیه و صفوف عسکریه نبوده ونیست ، الٌا علی قدر یحفظون به ممالکم وبلدانهم. اینست سبب آسایش دولت و رعیت ومملکت ...."(8)

وهمچنین در مورد تعدیل معیشت حضرت عبدالبهاء میفرمایند :"...این مسئلهء اقتصاد را باید از دهقان ابتدا نمود تا منتهی به اصناف دیگر گردد زیرا عدد دهقان بر جمیع اصناف اضعاف مضاعف است لهذا سزاوار چنانست که از دهقان ابتدا شود ودهقان اول عامل است در هیئت اجتماعیه. باری در هر قریه ای باید که از عقلاء آن قریه انجمنی تشکیل شود که قریه در زیر اداره آن انجمن باشد و تعیین گردد ودر وقت خرمن به معرفت آن انجمن از حاصلات عموم همچنین یک مخزن عمومی تاسیس شود و کاتبی مقادیری معین به جهت آن مخزن گرفته شود ....." (9) وتعالیم بسیاری که برای حل مشاکل عالم ارائه فرمودند که ذکر همهء آنها در این مقال موجب تطویل کلام وکسالت دوستان خواهد شد. دوستان میتوانند جهت آشنا شدن با بعضی از این تعالیم به کتاب "پیام ملکوت" تدوین موسسهءملٌی مطبوعات امری 130 مراجعه فرمایند.

به امید آنکه همهءمااز حرکت های مثبت و منفی عالم به حکمت های الهی پی ببریمو به درک حقایق نائل شویم. نه اینکه حقایق را تحریف نموده وتهمت وافتراءزنیم و خود را مومن ومخلص حق لقب دهیم به امید روزی که همهء ما دوستاران حقیقی حق باشیم نه دشمن آن.

--------------------------------------------------------------------

منابع ومراجع

1-دوهزار حدیث از:حضرت علی (ع).ترجمهءجواد جانفدا ص 61
2-دوهزار حدیث از:حضرت علی(ع).ترجمهءجواد جانفدا ص114
3-ویژه نامهءایام جام جم ص61
4- تحقیق وتتبع ،بیت العدل اعظم ص51
5-قرآن کریم سورهءمومن آیهء5
6-قرآن کریم سورهءبنی اسرائیل آیهء80
7-دریای دانش ص17
8-دریای دانش ص16
9-پیام ملکوت ص135 و136
10- و همچنین پیام بهایی شمارهء295 صفحات 14تا 22

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:31:00.000-05:00

نويسنده : سميرا

مقاله اي در ويژه نامه ايام مورخ 6/6/1386 تحت عنوان «خشم سران بهائيت از بي توجهي جهانيان به آنان » درج شده بود كه توجه مرا جلب كرد . البته بسيار سعي كردم كه با «حوصله و دقت ويژه يك پژوهنده حقيقت » همانطور كه مد نظر دوستان تهيه كننده اين ويژه نامه بوده است ، اين مقاله را مطالعه كنم ، اما بچه گانه بودن بيش از حد مطالب و جو سازي واضح و البته بازي با كلمات ، مانع از آن شد كه آن را جدي بگيرم . با اين وجود مطالب مندرج در اين مقاله ، يادآوري چند نكته واضح را ضروري نمود :

اولين مدرك بدون سند و مدركي كه ارائه شده است ، «حمايت هاي بي دريغ كانون هاي قدرت جهاني از اين فرقه و سران آن » مي باشد كه هر خواننده هوشمندي را متعجب مي سازد . به نظر مي رسد كه دولت ايران در طول اين 150 سال ، قوي ترين دولت جهان بوده است كه با وجود حمايت هاي بي دريغ ساير دول قدرتمند عالم ، موفق شد حضرت باب و جمع كثيري از مؤمنين اوليه را شهيد نمايد ، حضرت بهاالله را به اخرب بلاد عالم تبعيد كند و بهائيان را از كار اخراج نموده ، زنداني كند ، از تحصيل محروم سازد ، مصادره اموال كند و شهيد نمايد . البته خواننده منصف را همين جمله كفايت مي كند تا پي به فقدان منطق در اين مقاله ببرد .

1. در مقاله اشاره شده است كه بهائيت در اين زمان طولاني در جذب مردم جهان توفيقي نداشته است و نيز ذكر شده است كه اين فرقه گرفتار شكست روز افزون و نفرت بيش از پيش همه كره ارضي مي باشد . البته مشخص نيست كه نويسنده گرامي اين ديدگاه را از كجا كسب كرده است . ايشان چشم خود را به روي اين حقيقت بسته است كه بهائيان جهان روز به روز در حال افزايش اند و هم اكنون حدود 5 ميليون نفر در سراسر دنيا به اين دين معتقد مي باشند . به نقل از دايرۀ المعارف بريتانيكا ديانت بهائي پس از ديانت مسيحي ، گسترده ترين دين بر روي كره زمين بوده و حضور افراد از نژاد هاي مختلف در كنفرانس جهاني بهائي سال 1992 شاهدي است بر اين مطلب .

نكته جالب اين است كه اگر ديانت بهائي در جذب مردم توفيقي ندارد و همه از آن متنفرند ، چرا صدا و سيما اين قدر ولخرجي فرمودند و 64 صفحه مطلب را به جهت آگاهي و هشياري مردم ،ضميمه روز نامه كثيرالانتشار خود نموده و رايگان در اختيار ملت گذاشتند ؟ چاپ همين ويژه نامه ، بي اساس بودن بسياري از مطالب مندرج در خودش را ثابت مي كند از جمله مطلب عدم توفيق ديانت بهائي در جذب مردم .

2. در مقاله به نقل از روحيه خانم آمده است:«...اغلب مردم راه ظاهرا زيبايي را كه به پرتگاه ختم مي شود بر مي گزينند و فقط معدودي ، راه باريك ناهموار سلامت را كه جلوه ظاهري ندارد انتخاب مي كنند . ما بهائيان ... از اين وضع به شگفتي در مي آييم . ...» متأسفانه دقيقا مطابق مثالي كه روحيه خانم زدند ، بسياري از مردم راه ظاهرا زيبايي را كه به پرتگاه منتهي مي شود برمي گزينند . مقام ،موقعيت ، قدرت ،ثروت و شغل خود را ترجيح داده ، چشمشان را به روي حقيقت مي بندند . از جمله اين نفوس كه در دنيا بسيارند و آخرت را به قيمت ناچيز دنيا فروخته اند ، همين عزيزاني هستند كه آگاهانه سعي دارند حقايق را وارونه جلوه داده و ذهن مردم را منحرف نمايند ، اما خبر ندارند كه « عدو شود سبب خير گر خدا خواهد !» .

3. در مقاله آمده است :« خانم ماكسول تاريخ بهائيت را نخوانده و يا توجه نداشته اند كه نخستين رهبر بهائيت يعني حسينعلي نوري نيز پيش از اين از عدم توجه و اقبال مردم به خود شديدا ناراحت و عصباني شده و زبان به لعن و دشنام مردم گشوده است . او با گلايه فراوان از مردم تهران به عراق مي رود و در لوح مريم مي گويد : از ارض طا بعد از ابتلاي لا تحصي به عراق عرب به امر ظالم عجم ( ناصرالدين شاه) مبتلا گشتيم ... » البته روحيه خانم تاريخ ديانت بهائي را خوانده اند اما متأسفانه نويسنده عزيز از روي عجله يا هر مطلب ديگر ، تاريخ ديانت بهائي را دقيق مطالعه نكرده اند ، مگر نه به سادگي متوجه مي شدند كه حضرت بها الله با « گلايه فراوان از مردم تهران » به عراق نرفتند بلكه ناصرالدين شاه آن حضرت را به عراق تبعيد نمود . شاهدي كه از لوح مريم ذكر شده نه تنها گلايه اي را از مردم تهران نشان نمي دهد ، بلكه آثاري از لعن و دشنام به مردم نيز در آن ديده نمي شود .

4. در مقاله آمده است : « ... پيشواي بهائيان جهان كه از هوشمندي و بي توجهي مردم عراق نيز شكايت دارد ، زبان به بد وبيراه گويي مي گشايد : اين نفوس همان نفوسي هستند كه مدت سه هزار سال به پرستش اصنام مألوف و معبودي جز عجل زرين نداشتند ، الحال نيز به همان اوهام معتكف . چه نسبتي بين اين واهيه سافله و طلعت احديه موجود و چه ارتباطي بين اين عبده اوثان و مقصد اعلي مشهود .» اعتراض و انكار و احتجاج مردم از مظاهر ظهور و ناراحتي پيامبران الهي از آنان ، مطلب جديدي نيست كه نويسنده عزيز آن را كشف كرده باشد تا به عنوان نقطه ضعف يا دليل بطلان ديانت بهائي ذكر نمايد . اگر قرآن مجيد را زيارت كنيد ، به سادگي اين تكرار تاريخ را مي بينيد . چنانچه مي فرمايند: " يا حَسرَۀ علي العباد ما يأتيهم من رسول الا كانوا به يستهز‍ئون"(1) دريغا بر اين بندگان ، هيچ فرستاده اي بر آنان نيامد مگر آنكه او را ريشخند مي كردند " و همت كل امۀ برسولهم ليأخذوه وجادلوا بالباطل ليدحضوا به الحق ... ."(2) و هر امتي آهنگ فرستاده خود را كردند تا او را بگيرند و به باطل جدال نمودند تا حقيقت را با آن پايمال كنند .

سوره هود تماما حكايت انكار و اعتراض مردم به پيامبران و ناراحتي انبياي الهي است و اين حكايت در همه اديان تكرار مي شود تا جايي كه خداوند در سوره انعام خطاب به حضرت محمد (ص) مي فرمايد : "و ان كان كبر عليك اعراضهم فإن استطعت أن تبتغي نفقا في الارض أو سلما في السماء فتأتيهم بأيۀ و لو شاء الله لجمعهم علي الهدي ... ."(3) و اگر اعراض كردن آنان (از قرآن ) بر توگران است ، اگر مي تواني نقبي در زمين يا نردباني در آسمان بجويي تا معجزه اي (ديگر) برايشان بياوري (پس چنين كن) و اگر خدا مي خواست قطعا آنان را بر هدايت گرد مي آورد . نويسنده محترم اگر قصد نشان دادن حقيقت را داشت ،به جاي نقل تاريخ از يك مجله، حتما به اصل مطلب ذكر شده توسط جناب نبيل مراجعه مي نمود . در آن صورت حتما متوجه مي شد كه ناراحتي حضرت بها الله از بابياني بوده كه بعد از شهادت حضرت باب ، به يحيي ازل پيوستند و از مسير صحيح منحرف شدند ، نه مردم بغداد . همچنين اين بيان مربوط به قبل از اظهار امر حضرت بهاالله است ، يعني زماني كه ايشان هنوز بابي بودند .

5. هيچ فرد بهائي ديانتش را به ارث نبرده است . فرد بهائي بر خلاف مطلبي كه شما سعي در القاء آن داريد ،مي تواند ديانت خود را انتخاب كند . هر بهائي زاده كه به سن 15 سالگي رسيد ميتواند بهائي ،مسلمان، مسيحي ،...ويا داراي هر عقيده ديگري باشد و هرگز در صورت خروج از ديانت بهائي مرتد و واجب الدم نيست . بنابراين دليلي وجود ندارد كه كسي با بي ميلي در جامعه بهائي بماند . بهائيان هرگز نه خجالت كشيده اند ونه از ابراز عقيده خود در مقابل ديگران ترسيده اند ،بلكه جان و مال خود را نيز در مقابل چشمان هم وطنان مسلمانشان در راه اعتقاد خود فدا كرده اند . اگر تاريخ اوليه امر بهائي را ناشيانه تحريف مي كنيد ، وقايع معاصر را كه مردم به چشم خود ديده اند نمي توانيد عوض كرده يا پنهان سازيد .

6. در مقاله آمده است :« روحيه در بيان احساس حقارت بهائيان ميگويد عده معدودي از احبا (بهائيان) هستند كه نمي خواهند و يا خجالت مي كشند به مردم بگويند ما بهائي هستيم ... » عجيب است كه تذكر روحيه خانم درباره عده معدودي از احبا دليل بر احساس حقارت كل بهائيان و يك ويژگي بسيار مهم آنان مي باشد بطوريكه در ادامه مقاله آمده است :«به راستي راز اين همه شكست واحساس حقارت چيست ؟» حقيقتا منطق مندمج در سطور مقاله خواننده را متحير مي سازد علي الخصوص اينكه در ادامه پس از اشاره به احساس حقارت مي خواند كه بهائيان در عمل "خود برتر بين " هستند ! حال اينكه كسي كه احساس حقارت مي كند چگونه خود برتر بين است سئوالي است كه نويسنده گرامي نيز هرگز به آن جواب نخواهد داد ... .

7. در مقاله آمده است :« واقعيت آن است كه بهائيت شعار وحدت عالم انساني را از اسلام به سرقت برده و به نام خود جعل كرده است .» البته از آنجا كه اساس اديان الهي يكي است و همه پيامبران مقصد واحد دارند ، مسلما ديانت اسلام نيز در بطن خود رو به سوي اين هدف دارد ، اما واضح و عيان است كه 1400 سال پيش ابدا امكان وحدت عالم انساني وجود نداشته است . اصلا بسياري از مردم دنيا از وجود هم بي خبر بودند ، قاره امريكا ناشناخته بود و بقيه ممالك نيز با هم ارتباطي نداشتند ، چه برسد به اينكه وحدت داشته باشند . گذشته از اين ، حكم جهاد را چگونه مي توانيد با وحدت عالم انساني تطابق دهيد . حكم نجاست را چگونه مي توانيد با وحدت عالم انساني تطابق دهيد . مگر نه اينكه « انما المؤمنون اخوه » همانا تنها مؤمنان برادرند . و يا « محمد رسول الله والذين معه أشداء علي الكفار رحماء بينهم ...»(4) محمد (ص) پيامبر خداست و كساني كه با اويند ، بر كافران سختگير و با همديگر مهربانند .

در ضمن اين شعار به سرقت رفته چطور تا قبل از نوشته شدن اين مقاله هيچ مدعي در اسلام نداشته است؟ آيا اينكه قرآن مجيد بين نژاد هاي مختلف تفاوتي قائل نشده است مگر تقوا ، بدين معناست كه قرآن مجيد به وحدت عالم انساني اشاره كرده است؟ البته اين كتاب آسماني تمام نيازهاي دوره خود را در بر داشته و حضرت محمد احكام و تعاليم دين خود را كامل نموده اند ، اما رسيدن به وحدت عالم انساني نيازمند داشتن ابزاري است كه ديانت بهائي به اقتضاي زمان آن را در اختيار بشر قرار داده است . تساوي حقوق رجال و نساء ، وحدت لسان و خط ، تعديل معيشت ، صلح عمومي و تشكيل محكمه كبري ، تعليم و تربيت عمومي و اجباري ، از تعاليم اجتماعي ديانت بهائي است كه جامعه بشري را در راه رسيدن به وحدت هدايت مي نمايد .

8. در انتها لازم به ذكر است كه نويسنده گرامي ، قسمت هايي از سخنان روحيه خانم را كه در جمعي خاص و در شرايط خاص راجع به موضوعي خاص ذكر نموده است مانند تكه اي از پازل جدا كرده و به عنوان سند و مدرك در مقاله خود گنجانده است . در حالي كه خواننده از لحن خاص روحيه خانم و جوي كه در زمان نطق ايشان حاكم بوده است ، كاملا بي اطلاع مي باشد .

در مجموع استفاده از كلمات و جملات تحريك كننده مثل " زبان به بد و بيراه گويي مي گشايد " و يا " زبان به لعن و دشنام مردم گشوده است " روشي است قديمي در منحرف كردن اذهان و تحريف واقعيت كه در اين مقاله به شكل ناشيانه اي از آن استفاده شده است . اين مقاله جدا از مطالبي كه به ديانت بهائي نسبت داده ، توهيني است آشكار به فهم ودرك خواننده آن ، زيرا علاوه بر اينكه اثري از منطق در آن نيست و استدلالات آن آبكي و ارجاعات آن به مجلات است نه منابع دست اول ، سعي دارد واقعياتي را نيز كه هر ايراني به چشم خود ديده است تحريف كرده و خواننده را مجبور نمايد كه ديده ها و استنباطات خود را فراموش كند .

ارجاعات:
(1) سوره يس ، آيه 30
(2)سوره غافر ، آيه 5
(3)سوره انعام ، آيه 35
(4)سوره فتح ، آيه 29

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:30:00.000-05:00

بررسی مساله ی لقب "سر"
با سلام و احترام خدمت دوستانى كه ويژه نامه ايّام شماره 29 را نوشته اند .

با اينكه دست به قلم خوبى ندارم ولى از آنجايى كه در مقاله سرسخن، جوانان تحصيل كرده بهايى را كه طالب حقيقتند مخاطب قرار داديد، تصميم گرفتم اين مطلب را تقرير نمايم.

وقتى ديدم كه اين مجلّه تقديم به حضرت ولى عصر امام زمان شده ولى مطالب آن توهين و انكار و طعن ولعن آن حضرت و من يظهره الله است، بسيار متاسف شدم.با خود گفتم اگرچه اين انكارها خود اثباتى برحقانيت كلام باب و بهاء است و اين سنّت الهى است كه هر مظهر امرى كه ظهور مى كند مورد اذيّت وآزار و انكار نفوس قرار مى گيرد اما افسوس كه نويسندگان مطالب اين ويژه نامه ذرّه اى شك به خود راه ندادند كه شايد حقيقت در اين دو ظهور باشد.

اي كاش حدّاقل اين بيان حضرت رسول در صحيح مسلم را پيشه ى راه خود مى نمودند كه فرمودند:

« الرايات السود قد خرجت من خراسان فاتوها ولو حبواً على اثلج فانّ فيها خليفه الله المهدي.» "هنگامى كه ديديد كه علمهاى سياه از خراسان خروج نمود بشتابيد بجانب او اگرچه با سينه باشد بر روي برف زيرا كه درآن،خليفه الله المهدى است."(1)

مطلبي كه نوشته ام در خصوص اعطاي لقب سر(Sir) به حضرت عبدالبهاء است. اگر چه به اين مطلب بارها پاسخ داده شده است، اما خلاصه اى آماده كرده ام كه توجه شما را به آن جلب مى نمايم.

در مورد موقعيت عكا در جنگ جهانى اول و اقدامات حضرت عبدالبهاء در آن برهه از زمان در كتاب حيات حضرت عبدالبهاء آمده است:

«اوضاع اين جنگ مهيب خانمانسوز چنان هرج و مرج و مصيبت عظيمى در جميع كشورها به وجود آورد كه در تاريخ بشر ديده نشده بود...در عكّا وحيفا كه هنوز در تحت تسلّط تركهاى عثمانى بود، اثرات قحط و غلا سرايت كرده بود ولى در اثر تفقّّدات حضرت عبدالبهاء و پيشبينى هايى كه درباره ى وقوع قحطى و سختى فرموده بودند ، محصولات ملكى خود را در عدسيه و هر محل ديگر كه ميسّر بود فراهم آورده و به طريق جيره بندى ، بين مردم تقسيم نمودند و از اين جهت از مصايب وآلام آنان كاسته شد و نسبتاً در رفاه و آسودگى بسر مى بردند».(2)

چون شرح كمكى كه حضرت عبدالبهاء در مدّت جنگ به مظلومين و فقرا فرموده بودند ، نزد حكومت انگلستان مسلّم شد، به جهت قدردانى مجتمع گشتند و نشانى از طرف دولت ، با لقب سر(Sir) به حضرت عبدالبهاء اعطا نمودند.ولى ايشان ،اين نشان را استفاده ننموده و اين لقب را انتشار ندادند وهيچگاه ذكرى هم از آن ننمودندو زندگى توأم با خدمت و عبوديت خويش را ادامه دادند و عملاً ثابت نمودند كه با قومى دشمنى ندارند وبا هيچ گروهى بر خلاف الفت رفتار نمى فرمايند.عموم بشر را بار يك دار مي دانند ونوع انسان را برگ يك شاخسار.

لازم به ذكر است، القاب در انگلستان، داراى اهميت و درجات متفاوتى هستند كه اين درجات عبارتند از: اول Prince،دومDuke ،سومMarquis ،چهارم Count ،پنجم Viscount،ششم Baron،هفتم Baronet،هشتم knight و در آخر Knighthood كه اين لقب به كسى اعطا مى شود كه وجود سه خصلت در وى براى دولت انگلستان ثابت شده باشد.اين سه خصلت عبارتند از:

1 Loyalty(امانت و اخلاص)

2Courtesy(ادب و نزاكت)

3Munificence(كرامت و بخشش)

با توجه به اينكه اين نشان در آخرين رتبه از نظر اهميّت قرار دارد و يكى از نشانهاى عادى و معمولى به حساب مى آيد، از ديدگاه بهاييان و حضرت عبدالبهاء،به منزله ى توهين و تحقير مقام آن حضرت مى باشد و حضرت عبدالبهاء هيچگاه ذكر آن نشان را نفرمودند و حتّى از آن استفاده هم ننمودند.ايشان همه عمر، خود را عبدالبهاء ناميدند و جز عبوديت حضرت بهاءالله مقامى ديگر براى خود نپسنديدند.(3)

حضرت عبدالبهاء مى فرمايند:

"نام من عبدالبهاءست، صفت من عبدالبهاءست.حقيقت من عبدالبهاءست.نعت من عبدالبهاءست. رقّيّت به جمال قدم اكليل جليل و تاج وهّاج من است و خدمت به نوع انسان ، آيين قديم من...نه اسمى دارد نه لقبى نه ذكرى خواهد نه نعتى جز عبدالبهاء. اين است آرزوى من .اين است اعظم آمال من. اين است حيات ابدى من.اين است عزّت سرمدى من."(4)

--------------------------------------------

جمع آورى شده از:

(1)كتاب الفرايد،

(2) ،جزوه تاريخ امر3 معارف عالى،

(3) قرن بديع جلد3

(4) دور بهايى به قلم حضرت ولي امرالله صفحه ى 68چاپ آلمان

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:28:00.000-05:00

جوابی بالنـّیابه از طرف جام جم

خانم محترمی به نام سیمین گرجی خطاب به مسئولین محترم روزنامهء جام جم مطلبی نوشته بودند كه در وبلاگ "دین بهائی و سیاست" درج شده بود و متأسّفانه انتظار جواب هم داشتند. معمولاً این روزنامه‌های ایران یا بلد نیستند جواب بدهند، یا از تنها رفتن به قاضی خیلی كیف می‌كنند یا به قول شاعر "خود گویی و خود خندی، به به عجب هنرمندی" از گفتارهای خودشان بسیار محظوظ و متلـّذذ می‌گردند و نیازی دیگر به جواب نمی‌بینند یا به‌كلـّی از هر گونه مناظره و محاوره كه دو طرف در صُقع واحد باشند بیزارند چه كه مایلند خودشان را در مكان برتر ببینند و از بالا به طرف مقابل نگاه كنند یا از جواب هراس دارند مبادا گزك دست طرف مقابل بدهند كه سؤال بعدی را مطرح كند یا، چون در موضع قدرت قرار دارند، احتیاجی نمی‌بینند كه خودشان را درگیر این قبیل حرفها بكنند و یا این كه، بالاخره، مقالات قرص و محكم خودشان را مستغنی از جواب می‌بینند. امّا برای آن كه این بانوی محترم، مقصودم سیمین خانم گرجی است، از شنیدن جواب خودشان نومید نشوند، بنده بالنـّیابه از مسئولین روزنامهء جام جم چند سطری می‌نگارم.

خانم گرجی ابتدا باید هر واژه‌ای را تعریف كرد و سپس از آن استفاده نمود. مقصود ما از "جوانان تحصیل‌كرده و منصف بهائیت" شما و امثال شما نیستید. ما به كسانی منصف می‌گوییم كه حرفهای ما را دربست بپذیرند و چون و چرا نكنند. چون سخنان ما دربست صحیح است و هیچ آدم باانصافی استدلال‌های مستند ما را ردّ نمی‌كند. همین اشكال‌تراشی‌های شما نشان می‌دهد و ثابت می‌كند كه شما منصف نیستید. پس باید اوّل خلعت انصاف به بر كنید و سپس دم از آن بزنید. شما كه اینهمه مقالاتی كه ما چندین ماه روی آن كار كردیم و با استفاده از "شاید"، "احتمالاً"، "از قرائن چنین به نظر می‌رسد" و امثال آن ثابت كردیم كه شما ره به خطا می‌روید، دیگر چرا می‌خواهید آنچه را كه ما رشته‌ایم پنبه كنید؟ و امّا شما كه می‌گویید تحصیل‌كرده هستید، اصلاً چرا بهائی شدید؟ ما جلوی تحصیل شما را گرفته‌ایم تا شما بی‌سواد بمانید و اكنون هیچ بهائی باسواد و تحصیل‌كرده‌ای وجود ندارد. بنابراین، شما یا بهائی نیستید یا تحصیل‌كرده نیستید. در هر دو حالت، روی سخن ما با شما نیست. و امّا سؤالات شما:

1- بله؛ حدود 160 سال پیش اتـّفاق بی‌اهمّیتی در ایران افتاد و آن جوان شیرازی حرفی زد و ما هم با استعانت از قدرت پروردگار او را اعدام كردیم و چند صد نفر پیروانش هم در سه غائلهء مازندران و زنجان و نیریز از بین بردیم و تتمّهء آنها را هم یا، در واقعهء تیراندازی به شاه، دادیم صنوف مختلف از دم تیغ گذراندند و چند نفر باقیمانده را هم تبعید كردیم. حالا این ابرقدرت‌ها هستند كه موضوع را اینقدر بزرگ كرده‌اند و به آن اهمّیت می‌دهند و به این وسیله می‌خواهند ما را مرعوب كنند. ما با این مجلـّه ثابت كردیم كه این فقط های و هویی بیش نیست و ابداً اهمّیت توجّه ندارد. شما هم بهتر است باور كنید كه نه از آن جوان شیرازی اثری باقی است و نه از بهائیان كه به خیال خودشان راه او را ادامه داده‌اند. و این كه پرسیده‌اید آیا كسی نبوده كه جلوی آنها را بگیرد؛ چرا بوده؛ امّا چیزی نبوده كه بخواهد كسی جلویش را بگیرد.

2- البتّه در نگاه اوّل سؤال دوم شما منطقی به نظر می‌آید. امّا نوشته‌های مخالفین شما حاكی از آن است كه این فرد توانست با هر كسی با مشرب خودش صحبت كند و ارتباط برقرار نماید. و ضمناً آنچه را كه تعالیم می‌نامید طوری زیركانه طرّاحی كرد كه به نظر برسد حلاّل مشكلات جهان است. این كه پیروانش در این مملكت هستند و به قول شما "راست راست می‌گردند" در اثر عطوفت ما است كه میل نداریم هر كسی را به بهانه‌ای دستگیر كنیم، به زندان بیندازیم، مصادره اموال كنیم، یا بكشیم. نوع اطـّلاعاتی هم كه ارسال می‌كنند كاملاً برای ما مشخّص است، امّا اینجا جایش نیست كه عنوان كنیم. تصوّر نكنید كه خبر نداریم؛ چرا داریم. و امّا این كه چه سودی برای آنها دارد، باید از خودشان بپرسید. ضمناً وسط دعوا هم نرخ تعیین نكنید كه تعدادشان 300 تا 350 هزار نفر است؛ حدّاكثر دو سه هزار نفر بیشتر نیستند كه حدود هزارتایشان در كنكور شركت كردند و هیچكدامشان قبول نشدند (ما هم برای این كه آبرویشان نرود كارنامه‌هایشان را ندادیم كه غرورشان لطمه نبیند؛ والاّ نمره‌های آنها هم چندان درخشان نبود).

3- و امّا در این مورد كه چرا مناظره ترتیب نمی‌دهیم؛ ماشاءالله شما اینهمه سایت دارید بروید مطالبتان را آنجا بنویسید چرا می‌خواهید اوقات ذیقیمت تلویزیون را بگیرید. اگر بخواهیم نیم ساعت وقت را به شما اختصاص بدهیم، پیام بازرگانی پخش می‌كنیم كه كلـّی سود دارد. از آن گذشته، مناظره ترتیب نداده شما دو قورت و نیمتان باقی است و مرتـّب این طرف و آن طرف جواب می‌دهید. اگر مناظره بگذاریم كه دیگر شما را به رسمیت شناخته‌ایم و رسماً می‌خواهید از سیمای جمهوری اسلامی تبلیغ هم بكنید.

4- و امّا توبه‌نامه؛ به دلایل مبرهن و واضح ثابت كردیم كه توبه كرده است؛ حالا شما حرف حساب به گوشتان نمی‌رود به ما چه مربوط است؟ بعضی پیروان عاقلش مثل نیكو و صبحی كه در مجلـّه هم اسمشان را آوردیم، راه خودشان را از او جدا كردند و به آغوش اسلام باز گشتند. و امّا این كه چرا بعد از توبه باز هم او را كشتیم؛ ما توبه و انابه سرمان نمی‌شود؛ هر كس را كه محكوم به اعدام كنیم می‌كشیم و ردخور ندارد. این كه اصرار داشتیم توبه كند، می‌خواستیم در دنیای بعد روسفید باشد. این كه علما و حكّام آن زمان نفهمیدند كه او توبه كرده است، آنها به باهوشی ما نبودند. ما پنجاه شصت سال بعد از كشته شدنش موفـّق به كشف توبه‌نامه شدیم و آن را انتشار دادیم. تا همین چند وقت پیش هم در خزانهء مجلس نگه داشته بودیم، نفهمیدیم كدام رندی آن را از آنجا برداشت و سر به نیست كرد.

به هر حال، خانم محترم از این كه سؤالات خود را مطرح كردید و نشان دادید كه بالاخره كسی هم پیدا شد كه این مجلـّه را بخواند خیلی متشكـّریم. بالنـّیابه از طرف مسئولین روزنامهء جام جم

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:27:00.000-05:00

مسئولين محترم روزنامه جام جم

با عرض سلام و ادب و احترام در خصوص ويژه نامه ايام شماره 29 كه با عنوان "بهائيت آن گونه كه هست "منتشر شده است به عرض مي رساند از آنجا كه در قسمت سرسخن "جوانان تحصيلكرده و منصف بهائيت "را مخاطب ساختيد تا حاصل اين تلاش "علمي " را مطالعه نموده و" تحري حقيقت" نمايند علاقمند شدم اين مجموعه را مطالعه كنم نهايتا چند سوال و موضوع مبهم برايم باقي مانده است كه خواهشمند است پاسخ بفرمائيد تا انشاالله رفع و دفع شبهه گردد و حقيقت موضوع روشن شود.

1- در قسمت اول سر سخن مرقوم فرموديد بيش از 160 سال پيش اتفاقي در كشورمان رخ داد كه در تاريخ منشاء حوادث بسيار شد وآن اتفاق اين بود كه يك جوان شيرازي ادعاي بابيت نمود و الي آخر . سوال اين است كه چرا رويدادي كه بيش از يك قرن و نيم از وقوع آن مي گذردآنقدر مهم و بادوام است كه همچنان ادامه دارد وهنوز در باره آن سخن گفته مي شود تا جائيكه دراين ايام بزرگترين رسانه هاي گروهي كشور با مدد قوا و نهادهاي مختلف مملكتي به اين صرافت مي افتند كه با چاپ ويژه نامه اي مجاني بخواهند به افشا گري حقايق بپردازند و اذهان ملت ايران را با اين روش روشن نما يند كه مبادا به دام اين نهضت خطرناك بيفتند ؟ آيا در طول اين مدت زمان طولاني كسي يا گروهي نبود كه جلوي افكار آنها را بگيرد؟

2- با نگاهي به عناوين مقالات ارتباط بهائيت با روسيه و انگليس و امريكا و اسرائيل و البته رژيم پهلوي محرز مي گردد . به اين ترتيب ممكن است به ذهن كسي برسد كه مؤسس اين نهضت عجب فرد مبدع و مبتكري بود كه توانست اينچنين زيركانه عمل كند كه بعداز گذشت يك قرن ونيم هنوزدنيائي بر سر ادعاي او حيرانند و آنچنان ماهرانه توانست قاپ چندين سياستمدار و پادشاه را بدزد و با آنان ارتباط حسنه برقرار كند كه هيچ كسي هم شك نكند و در عين حال پيرواني را تربيت كند كه از عمال چندين رژيم و حكومت باشند و به قولي جاسوس چند جانبه باشند و البته رقبا هم بوئي از اين ماجرا نبرند و آنان را متهم به اين خيانت نكنند . راستي چرا اين گروه كه ظاهرا بين 300 تا 350 هزار نفر در اين مملكت هستند و جاسوسي كشورهاي بيگانه و اجانب را مي كنند براي خودشان راست راست ميگردند و هيچ كس كاري نمي كند ؟ حال اينها چه نوع اطلاعاتي را از كشور خارج مي كنند و در عوض اين آدم فروشي ها و خيانت چه چيزي نصيبشان مي شود ؟

3- چرا يك مصاحبه و يا حتي مناظره تلوزيوني با پيروان اين گروه ترتيب داده نمي شود تا يك بار و براي هميشه تكليف يك سره شود و همه از بلا تكليفي در بيايند ؟ آخر ممكن است برخي از مردم حال و حوصله خواندن مجله و روزنامه را ولو اينكه مجاني هم باشد نداشته باشند ولي خوب ديدن يك برنامه تلوزيوني زحمت زيادي ندارد و از آنجا سازمان صدا و سيما صاحب امتياز اين مجموعه است پس زحمت زيادي هم براي ترتيب دادن برنامه تلوزيوني وجود نخواهد داشت .

4- پرسش آخر از آخرين بخش اين ويژه نامه است يعني درباره توبه نامه باب . با شواهد و مدارك اثبات شد كه اين فرد ادعاي خود را پس گرفت راستش من به شك افتادم حالا كه او توبه كرد پس چه لزومي به كشتن او بود؟ آيا طبيعتا نبايد رها مي شد ؟ عجيب است كه علما و حكام آن زمان به توبه او اعتنائي نكردند .

بسيار مايلم پاسخ اين سوالات را محبت فرمائيد و در روشنگري ذهن بنده و بسياري از نفوس ديگر كه به دنبال روشن شدن حقيقت هستند كمك نمائيد با اين كار مرا مرهون محبتهاي خود خواهيد ساخت

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:20:00.001-05:00

بررسی اسناد جشن های نیمه شعبان

بسی مایه تاثر و تاسف است که کسانی که نام خود را روزنامه نگار گذاشته اند و محل اعتماد و وثوق مردم اند چنین قلم به تحمیق ملت جولان می دهند. در این مقاله کپی 5 سندبی محتوا و بی ربط نشان داده شده است که البته مشابه آن ها را چندی پیش یکی از حضرات دراین سایت هم قرار داده بود. نویسنده عکسی از پنج سند را در مقاله خود آورده است بدون آنکه امکان رویت اسناد را دراندازه بزرگتری فراهم نمایدتا خواننده بتوانند امانت داری او را از طریق مقابله نقل قول ها و اصل سند محکی زند. اندکی تامل در مقاله دلیل این کوتاهی را برملا منماید. موضوع این است که نویسنده برای اسناد خود عناوینی چون "ثابت پاسال، عامل قتل طيب" یا "تبريك نيمه شعبان، مايه كمال تأسف بهائيت" یا "تشكر از جلاد تهران" انتخاب نموده و در بالای هر سند قرار داده تا چنین القا نمایدکه این عنوان نیز قسمتی از سند است. با گذاشتن عین سند امکان اغفال خواننده از این سبیل فراهم نمی شد.

سند شماره یک هیچ ارتباطی با جامعه بهایی ندارد و آن را می توان با یک جمله دروغ جایگزین نمود"پرویز ثابتی بهایی بوده است." دوستان ردیه نویس هنوز کارشان با هویدا تمام نشده پاچه شخص دیگری را گرفته اند. بزرگترین مشکل داستان نویسان ضد بهایی با هویدا و ثابتی و بعضی دیگر آنست که این افراد خودشان خود را بهایی نمی دانستند, جامعه بهایی نیز ایشان را بهایی به حساب نمی آورد و تنها حضراتند که مدعی بهایی بودن ایشانند.لا جرم ضرب چنین دروغ بزرگی, در اندازه تشویه هویت افراد, نیاز به بافتن آسمان و ریسمان دارد.

نام پرویز ثابتی و کلمه بهایی را با هم در گوگل جستجو کردم. 2-3 مقاله بیرون آمد که ادعا داشته اند که ثابتی بهایی بوده است. البته 2 تای آن نوشته همین سایت بازتاب بوده است که با توجه به روحیه ژورنالیستی قوی نویسندگانش نیاز به دلیل و مدرک برای ادعایشان احساس نفرمودند و سومی هم سایتی بوده که در آن این جوک آبدار سیاسی آمده بود که علت آنکه ثابتی تنها بر بهایی بودن والدینش تاکید می نمود(بخوانید خود را بهایی نمی دانست) آن بود که دولت بهاییان را استخدام نمی کرده است. آیا این یک جوک سیاسی نیست که در جایی بر طبل مظلومیت می کوبید که در دوران پهلوی بهاییان تمام دولت را در قبضه داشته اند و در جای دیگر علت آن که کسی بهایی بودنش را مخفی نموده است را ترس از حکومت اعلام می کنید. واقعیت آنست که هر دو ادعا دروغ است و فریب. نه رژیم پهلوی بغض کمتری از رژیم حاضر نسبت به بهاییان داشته است و نه هویدا یا پرویز ثابتی ارتباطی با جامعه بهایی داشته اند. از همه این حرفها که بگذریم سند شماره یک هیچ نکته منفی ای را حتی به پرویز ثابتی که بهایی نیز نبوده است نسبت نمی دهد تنها نشان می دهد که حضرات روحانیان همیشه از حربه های غیر قانونی مانند تحریم و دروغ وا اسلاما و وادینا برای از صحنه خارج نمودن دیگران استفاده کرده اند. همینکه سود جیب مبارکشان تضمین شد حرف خود را با نیرنگ جدیدی پس می گیرند. بیچاره ملت ایران هنوز بعد از یک قرن که قند ها همه اسلامی شده اند باز هم به توصیه علما قندهایشان را اول به چای می زنند تا از رجس استعمار و کفار پاک شود و بعد در دهان می نهند.

نویسنده مقاله در توضیح سند شماره 2 با نهایت بی وجدانی دست به ایجاد یک ترکیب بی ربط می یازد. ایشان می نویسد:
"سند دوم، مربوط به بيستم خرداد 1342، يعني پنج روز پس از كشتار وحشيانه 15 خرداد است كه محفل بهائيان ايران با ارسال نامه زير به سرتيپ بهائي خسرواني، آجودان مخصوص شاه و يكي از عوامل سركوب قيام ملت در 15 خرداد كه بعدها به درجه سپهبدي ارتقا يافت، از او صميمانه قدرداني مي‌كند" آیا ایشان می گویند که بهاییان 5 روز بعد از قیام 15 خرداد از آجودان مذکور به خاطر سرکوب قیام تشکر کرده اند. متن نامه را ببینید تا متوجه این معلق بازی بشوید. در این نامه آمده است: "تاريخ يكصد و بيست ساله جهان بهائي به خصوص در ايران، همواره مشحون از شهادت نفوس و تاراج دارايي و اموال آنان به دست اراذل و اوباش و به تحريك ارباب عمائم [= روحانيون] و يا افرادي نادان بوده است، ولي در خلال صفحات اين تاريخ، همواره ستاره‌هاي درخشاني در مقامات دولتي وجود داشته‌اند كه با توجه به وظايف اساسيه وجدانيه و اجتماعي خود، نوع‌دوستي و عدالت‌گستري نموده و به كرات مانع تجاوز رجاله و يا علما، بدعمل شده‌اند در اثر همين حسن تشخيص و ميهن‌دوستي و نوع‌پروري واقعي آنان، درواقع آبروي كشور مقدس ايران تا اندازه‌اي محفوظ مانده و از سوءشهرتي كه ديگران ايجاد نموده‌آند، كاسته شده است."

نویسنده در متن نامه نیز با نقطه گذاری غلط در جمله "رجاله و یا علمای بدعمل" سعی در تحریف و مصادره مطلوب داشته است. در این قسمت نیز تیمسار مذکور متهم به بهایی بودن می شود بدون آنکه هیچ مدرکی در اثبات این ادعا و کلا ماخذی برای تحقیق صحت هیچ ادعایی ذکر شود. بیچاره ملت ایران به شنیدن حرف بی مدرک و دلیل عادت کرده است.

در مدرک شماره سه نویسنده ظاهرا چند جای سند را نتوانسته بخواند و لااقل عکس سند را نگذاشته تا شاید ما بتوانیم بخوانیم. معلوم هم نکرده است که آیا جاهایی که خوانا نیست یک کلمه بود یا چندین جمله. اگر چه حتی یک جمله کامل هم در این سند یافت نمی شود اما نویسنده از پیش به خواننده می گوید که منظور را با علم غیب دریافته است.از این مقدمه نیز که بگذریم کل سند ظاهرا گزارش یک خبر چین دولتی بوده است. بالاخره سربازان گمنام در هردوره ای وجود دارند. این خبر چین که کلمه حظیره القدس را جزیره القدس نوشته است با تمام دانش سیاسی خود استنباط نموده که فلان اعدام به عهده بهاییان بوده است چون مقتول با بهاییان بد بوده است.

از قیاسش خنده آمد خلق را
کو چو خود پنداشت صاحب دلق را.

این در حالی است که ماجرای اعدام طیب که از اوباش میدان شاه بوده است ماجرای معلومی است و چیز مشکوکی در مورد آن وجود ندارد. مثلا در آدرس زیر نقل قولی از کتاب "در کوچه و پس کوچه" در مورد ایشان آمده و شهر اعدامش نیز درج گردیده است.
http://www.peiknet.com/1383/hafteh/09azar/hafteh_page/82manzarpur.htm

این درحالی است که نویسنده می گوید:
"در سند سوم، مي‌بينيم كه شهيد حاج اسماعيل رضايي در راه مبارزه با بهائيت و برگزاري جشن‌هاي پرشكوه نيمه شعبان و همچنين احداث مسجد صاحب‌الزمان(عج) در مقابل كارخانه پپسي كولا،‌ جان خويش را از دست داد." اما چنانچه در سند می بینید حتی اسمی هم از نیمه شعبان و پپسی کولا آورده نشده است. احتمالا این موارد در قسمت های "ناخوانا"ی سند آورده شده بود و شاید هم نویسنده حال خوش مزاجی نداشته است.

اسناد شماره 4 و 5 نیز ظاهرا در تبیین دایره انتظارات ایشان از جامعه بهایی در اجرای رسوم اسلامی است. مثلا چرا بهایی ها 15 شعبان را بهم یا به مسلمانان تبریک نمی گویند. البته در مملکتی که جامعه زرتشتی و کلیمی و مسیحی اش میلاد امام دوازدهم شیعیان را به حضور رهبر تبریک می گویند و آرزوی فرج هرچه سریعتر امام غائب را می نمایند این انتظار نویسنده از جامعه بهایی آنقدر که باید مضحک به نظر نمی آید.

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه تست
عرض خود می بری و زحمت ما می داری

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:18:00.001-05:00

بررسی گفتگوی آیت الله تسخیری

پیرو گفتگویی که ویژه نامه ی "ایام" روزنامه ی جام جم مورخ 6 شهریور با آیت الله تسخیری انجام داده، ذکر نکاتی چند می تواند خواننده را در قضاوت عادلانه یاری دهد. هر چند تمام ویژه نامه ی ایام را می توان تلخیص کتب ردیه دانست اما جامعه ی بهائی و بالاخص "جوانان تحصیل کرده و منصف بهائی"، باز هم جوابگوی این ایرادات خواهند بود. امید که مفید آید.

اولین مسئله ای که ذهن خواننده را به خود مشغول می کند این است که مجمع فقه اسلامی چقدر رسمیت یافته و تصمیماتش سندیت دارد. نویسنده می گوید:" مجمع مذکور بالاترین مرجع فقهی اسلام است که پیرامون خطیر ترین موضوعات، نظر فقهی علمای مذاهب اسلامی را اعلام می دارد"

آیت الله تسخیری در ستون دوم تصریح می کند که "این مجمع الفقه را خودشان (کشورهای اسلامی) برای توضیح مبهمات تشکیل داده اند."

نکته ی اول اینکه این مجمع بالاترین مرجع فقهی در اسلام نیست، چرا که هیچ سندی (آیه، حدیث یا روایت) برای تاسیس چنین مجمع فقهی ای وجود ندارد. این مجمع بیشتر جنبه ی صوری و نمایشی دارد، چرا که هیچ کدام از مصوبه های آن قابلیت اجرایی نمی یابد.

اگر مصوبه های این سازمان را فقهی بدانیم آنگاه تکلیف مراجع تقلید نامعلوم است و همانطور که اشاره شد در جوامع اسلامی ورای مراجع تقلید، هیچ مقام فقهی دیگری وجود ندارد که صلاحیت صدور حکم فقهی را داشته باشد.

همچنین اگر مصوبه های مجمع را قانونی بدانیم، آنگاه این قانون ممکن است با قانون اساسی یکی از کشورهای عضو سازمان مغایرت داشته باشد لذا این بیان آیت الله تسخیری که "همین رای که ما به اجماع مقرر کردیم ... این یک قطعنامه و فتوای کامل است" مورد قبول همگان نیست.

ضمنا این مصوبات برخلاف نظر آیت الله تسخیری هیچ ضمامت اجرایی ندارد ایشان ضمانت اجرایی این مصوبات را عضو بودن کشورهای اسلامی (57 کشور از سال 1969) در مجمع الفقه می دانند. حال آنکه این مسئله به هیچ وجه ضامن اجرایی امر نمی شود. کمااینکه بسیاری از کشورها در سازمان ملل عضوند اما ممکن است یکی از مصوبات سازمان ملل با قانون اساسی ایشان مغایرت داشته باشد و لذا در آن کشور جاری نگردد.

از نوع اشاره ی نویسنده به موضوع کار مجمع، با آوردن لفظ "خطیرترین موضوعات"، آوردن نام "سلمان رشدی" به عنوان یکی از خطیرترین مسائل، همچنین پیش فرض تز "بهائیت رویاروی جهان اسلام" و نهایتا عبارت "آن را برای جهان اسلام خطر بزرگی دانستند" در ستون اول، به خوبی می توان برداشت کرد که نگارنده ی مصاحبه اصولا سعی در جو سازی، تاثیر گذاری مخفیانه و غیر منصفانه بر خواننده را دارد. هر مسلمانی با دیدن موارد مذکور که زیرکانه در متن گفتگو جاسازی شده اند، گمان می کند که دیانت بهائی دیدگاهی مقابل دیانت اسلام دارد؛ هر چند آیت الله تسخیری با بیان این مطلب که "دیانت بهائی هنوز برای مسلمانان مبهم است" بر این واقعیت که حقیقت دیانت بهائی کماکان بر مسلمانان ناشناخته یاقی مانده است، صحه می گذارد. آیا زمان آن نرسیده که این ابهام را منصفانه رفع کنیم؟

مسئله ی دیگر آنکه قطعنامه ای که "پیرامون بهائیت" توسط مجمع صادر شده چه موضوعاتی را بیان می کند که با لفظ "مهم" از آن یاد شده است. ای کاش حداقل این قطعنامه را می شد در اختیار همگان گذاشت تا مردم بتوانند نظر فقهی علمای مذاهب اسلامی ( "بالاترین مرجع فقهی اسلامی" (!) را) مشاهده کنند. تمام متن مصاحبه راجع به این قطعنامه است حال آنکه خود قطعنامه غایب است و حتی عبارتی از آن منقول نیست.

اصولا توصیه ی مجمع فقه اسلامی چیزی نیست که قبلا کسی به آن نپرداخته باشد بلکه از ابتدای تاریخ دین بهائی مخالفان و مغرضان همیشه سعی در خطرناک نشان دادن آن داشته اند. ما وصیت تکراری مخالفت ناآگاهانه با دیانت بهائی را در تاریخ بارها و بارها دیده ایم. با این تفاوت که آیت الله تسخیری بدون آوردن حتی یک نمونه، "همه" ی تعالیم (و به زعم باطل خودشان "ادعای") حضرت بهاءالله را ملازم انکار ضروریات دین اسلام می داند. شاید ایشان پنداشته اند که خواننده بی آنکه بیاندیشد هر سخنی را از هر مصدری که صادر شود چشم و گوش بسته خواهد پذیرفت.

چگونه تعالیم این آئین توحیدی مانند محبت به خلق، نهی از تعصبات دینی، جنسی، نژادی، وحدت اساس ادیان الهی و پیامبران، حکم صوم و صلاة و زکاة و ...، به انکار ضروریت دین اسلام منتج می شود؟ قدری انصاف باید. البته می دانیم که هر دین جدیدی ما را به احکام و تعالیم جدید دعوت خواهد کرد که مطابق با نیازهای جامعه ی بشری خواهد بود.

نکته ی جالب دیگر آنکه آیت الله تسخیری اعلام می کند که این قطعنامه تاثیری در مجامع اسلامی نداشته (به همان دلیلی که عرض کردم چون چیز تازه ای نبود!) اما در مورد مجامع غربی تاثیر گذاشت (به زعم مجمع الفقه). چه تاثیری در کار بود؟ اصولا تنها کشور اسلامی که با جامعه بهائی به صورت سیاسی برخورد می کند، جمهوری اسلامی ایران است. سایر کشورهای اسلامی از جنبه ی دینی ( و نه سیاسی) اعتقادات دیانت بهائی را نمی پذیرند. لذا این عقیده که "تمام" کشورهای اسلامی دیانت بهائی را "فرقه ی جاسوس و مزدور" می دانند به کلی اشتباه است و لذا مجامع غربی فقط ایران (و نه سایر کشورهای اسلامی را) را به خاطر برخورد سیاسی با جامعه ی غیر سیاسی بهائی محکوم می کنند. نتیجتا این قطعنامه هیچ تاثیری در کشورهای اسلامی و غیر اسلامی نداشته است.

نکته ی مهم دیگر اینکه استفاده ی غرب از موضوعات متفاوت برای تحت فشار قرار دادن کشورهای اسلامی دلیلی بر غربی بودن آن موضوعات نمی باشد. مثلا اگر آمریکا حقوق کودکان در ایران را زیر سوال می برد نمی توان سریعا نتیجه گرفت که کودکان ایرانی، آمریکایی اند یا جاسوس اجانب! به ضرس قاطع می توان گفت که بهائیان هم دل خوشی از این حمایت ها ندارند چرا که اهداف کلی دیانت بهائی با سیاست های جاری جهان غرب منطبق نیست.

مورد دیگری که برای بنده و بسیاری از خوانندگان جای سوال دارد این است که اگر دیانت بهائی یک نحله ی فکری نیست، پس چیست؟ یقینا دیانت بهائی یک نحله ی اعتقادی (که طبیعتا نحله ی فکری بودن هم شامل آن است) می باشد. آیت الله تسخیری با توهین به دیانت بهائی سعی در توجیه رفتار حکومت در عدم رعایت حقوق بشر را دارد. به عبارتی ایشان بیان می کند که در ایران آزادی عقیده و فکر وجود دارد اما چون بهائی خالی از تفکر است لذا آزادی برای بهائیان معنا ندارد. قضاوت با خواننده ی محترم.

بحثی قدیمی و ملال آور! مکرر خوانده ایم و شنیده ایم که "بهائیان اجازه ی دخالت در امور سیاسی را ندارند" و نیز "بهائیان در هر کشوری که زندگی می کنند باید مطیع قوانین آن کشور باشند" حضرت عبدالبهاء می فرمایند:" حزب الله ابدا در امور سیاسیه مداخله نکنند. به نص قاطع ممنوع اند. و هر نفسی از این طایفه در امور سیاسی مداخله نماید دیگران از او دوری جویند بلکه تبری نمایند" و همچنین حضرت عبدالبهاء در مورد اطاعت از حکومت می فرمایند:" هر ذلتی را تحمل توان نمود مگر خیانت به وطن و هر گناهی قابل عفو و بخشش است مگر هتک ناموس دولت و مضرت ملت" حال از آیت الله تسخیری می پرسم که بهائیان چگونه می توانند با وجود چنین تعالیمی جاسوس باشند؟

در ستون دوم مصاحبه آمده است بهائیان هم از اینکه به ضدیت با جهان اسلام موسوم شوند پرهیز دارند. اگر منظور از ضدیت دشمنی است، باید گفت که بهائی با هیچ دین و آئینی دشمن نیست؛ چرا که حضرت بهاءالله می فرمایند:" ای اهل عالم سراپرده ی یگانگی بلند شد به چشم بیگانگان یکدیگر را مبینید همه بار یک دارید و برگ یک شاخسار". همچنین اصلی ترین هدف این دین بدیع ایجاد وحدت عالم انسانی است که به طور واضح با دشمنی میسر نمی شود. و اگر منظور از ضدیت، استقلال دینی است باید گفت که بهائیان می کوشند که اعلام کنند که دیانت مستقلی هستند. از این منظر، یقینا اسلام و بهائی دو دین جدا مثل دیانت یهود و دیانت مسیح می باشند.

یکی از عبارت های مبهم این مصاحبه، "نفوذ بهائی به جهان اسلام" است. که باید منظور آیت الله تسخیری را جویا شد. آیا تلاش بهائیان برای رسمیت یافتن و یا احقاق حقوق طبیعی شان به معنی "نفوذ به جهان اسلام" است؟

نکته ای که جای بسی تعجب دارد و سالهاست که در ادبیات انتقادی این مرز و بوم شاهد آن هستیم عدم رعایت کامل ادب هنگام نگارش است. چه زیباست اگر بتوانیم بدون توهین به افکار دیگران راجع به آنان صحبت کنیم. خطاب به آیت الله تسخیری عرض می کنم که این "فرقه ی ساختگی سخیف" امر می کند که بایستی با جمیع ادیان الهی با کمال صفا و صمیمیت معاشرت نمود : عاشروا مع الادیان بالروح و الریحان. پیروان حضرت بهاءالله هیچ گاه درباره ی عقاید دیگران زبان به طعنه نمی گشایند. آیا منظور شما از سخافت این است؟ کدام تعلیم از تعالیم حضرت بهاءالله برای شما نمودی از سخافت پیدا کرده است؟ حکم به ادب، احترام به عقاید نفوس، برداشتن حکم مجادله و تفوق جویی، تاکید بر اهمیت تربیت فرزندان با فضائل انسانی و ...

آنچه که دیانت بهائی می گوید قابل تعمق تر از آن است که بتوان با ایرادات و بهانه های سطحی آیت الله تسخیری آن را کنار گذاشت

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:16:00.000-05:00

نقض غرض

انسانها موجودات بسيار عجيبي هستند. انتظار مي‌كشند تا به هدفي برسند؛ وقتي كه مي‌رسند آن را نابود مي‌كنند، انكار مي‌كنند، كمر به اضمحلالش مي‌بندند و در ردّ و طردش اوقات بسياري را هدف مي‌دهند. عجب آن است كه اين وضعيت در طول تاريخ بارها تكرار شده و نقض غرض آدميان به ظهور رسيده است.

زماني حضرت موسي وعده داد كه پيامبري را براي قوم يهود خواهد فرستاد تا آنها را به راستي و رستگاري هدايت فرمايد؛ از پستي و دربدري و آوارگي نجات داده به ملكوت الهي رهنمون سازد؛ از انحرافات اين دنياي مادّي نجات داده به اعلي مدارج قربيت الهي برساند. سالها بل قرنها انتظار كشيدند و شب‌زنده‌داري‌ها كردند و دعاها خواندند و نذرها نمودند تا آن كه مسيح موعود از پس پردهء عزّت ظاهر شد و عرض جمال فرمود و قوم يهود را دعوت كرد تا به تعاليمش گوش فرا دهند و نوري را كه فرا راه آنها تابانده بنگرند و آن را تبعيت نمايند تا به كلّ خير واصل شوند.

عجيب است كه يهود به جاي آن كه بشارات كتابشان را با اين ظهور تطبيق دهند و از حضرتش حجّت و برهان بخواهند، از حاخام‌ها تبعيت كردند و ايمان خود را موكول به ايمان آنها نمودند و آنقدر با فرستادهء حق مخالفت كردند تا نهايتاً فتنه‌گر خونريزي به نام باراباس (يا برابّا [انجيل مرقس، باب 15 آيهء 7]) را به حضرت مسيح ترجيح دادند و آنگاه كه قرار بود يكي از دو تن محكوم به مرگ را پيلاطُس آزاد سازد، رأي دادند كه باراباس آزاد شود و فرستادهء الهي به صليب كشيده شود. به اين جهت خشم الهي را به جان خريدند و قريب دو هزار سال او ازيد فلاكت و نكبت را بر خود هموار ساختند. شايد اگر يهوديان ايمان خود به رسول الهي را موكول به ايمان امثال حنّان و قيافا نمي‌كردند، هم خود راه نجات را مي‌يافتند و هم مشايخ قوم و كاهنان پرلوم را خلعت غرور نمي‌بخشيدند تا براي حفظ رياست خودشان حضرت مسيح را به كام مرگ بفرستند و رئيس و مرئوس قرين مذلـّت كبري گردند.

عجيب است كه تاريخ تكرار مي‌شود؛ مسيحيان نيز از حضرت مسيح بشاراتي شنيدند كه ديري نخواهد گذشت كه رسولي از جانب خداوند خواهد آمد و آنها را راه راست نشان خواهد داد. به قولي كه در قرآن مجيد [سورةالصّف] آمده حتـّي نامش را نيز ذكر فرمود، امّا زماني كه حضرت رسول اكرم در نهايت صفا و صميميت دعوت خويش را آشكار كرد، امّت مسيح و موسي هر دو كمر به مخالفت محكم بستند و ابداً نخواستند در اثبات حقـّانيت رسول الهي به كتب خويش مراجعه نمايند و بشارات را با اين ظهور خدواندي تطبيق دهند؛ بلكه شروع به جستجو نمودند تا آنچه را كه در ردّ آن حضرت مي‌توان يافت بيابند و به كار گيرند؛ لذا ردّيه‎ها نوشتند و منافقان را به نقل اكاذيب واداشتند كه تاريخ آنها را ذكر كرده است. و امّا نوشته‌هاي مسيحيان در مورد حضرت رسول اكرم را فاضل محترم آقاي حسنين هيكل، كه زماني وزير معارف مصر بود، در كتاب "حيات محمّد" كه در طهران نيز به طبع رسيده، به ذكر آنها مي‌پردازد و در مقدّمهء كتاب خود در تحت عنوان "محمّد در نظر نويسندگان مسيحي" آورده كه چه نظري در مورد حضرت رسول داشتند. يكي از نويسندگان فرانسوي به نام "اميل درمنگهم" مي‌گويد، "بايد اعتراف كنيم كه غربيان بيشتر به اختلاف دامن مي‌زدند؛ بعضي مردم بيزانس بدون اين كه زحمت تحقيق را دربارهء اسلام به خود هموار كنند، در تحقير آن افراط كردند؛ نويسندگان و منظومه‌نويسان با مسلمانان اندلس به وسيلهء ناسزاهاي زشت مبارزه مي‌كردند؛ (حضرت) محمّد را [معاذالله] يغماگري رياكار و عيّاشي هوسباز يا ساحري مي‌پنداشتند. بعضي ديگر او را رئيس يك دسته از راهزنان مي‌شمردند؛ بعضي‌ها نيز او را كشيشي رومي مي‌دانستند كه به مقام پاپي نرسيده آتش خشم و كينه‌اش به جوش آمده است؛ بعضي ديگر او را خدايي ساختگي مي‌دانستند كه پيروانش براي او آدم قرباني مي‌كنند."

ملاحظه مي‌كنيد گروهي كه ابداً پي تحقيق نرفتند گفتند آنچه را كه گفتند و خود را از تعاليم الهي كه توسّط حضرت رسول به نوع بشر عنايت شد، محروم ساختند. في‌الحقيقه نقض غرض نمودند؛ همه در انتظار كه كي مسيح رجعت فرمايد و موعود كتاب ظاهر شود و آن عهدي را كه خداوند در مورد ظهور بعد با آنها بسته رعايت كنند و وفا نمايند؛ امّا اسفا كه تابع كذّابان گشتند و خود را محروم نمودند.

تاريخ تكرار شد؛ موعود مسلمانان ظهور فرمود؛ عدّه‌اي كه محقـّق حقيقي بودند به آيات كتاب و احاديث مرويّه از حضرت رسول و ائمهء اطهار مراجعه كردند تا بشارات را به ظهور موعود تطبيق دهند؛ امّا گروهي كه رياست خود را در گرو تحميق مردم مي‌دانستند، كمر همّت به مخالفت محكم بستند و چنان قيامي عليه او نمودند كه تا حدّ صدور فتواي قتلش پيش رفتند و به بالاي دارش فرستادند.

هنگامي كه گروهي منتظر شخصي هستند تا بيايد، وقتي كه آمد يا كسي خبر ظهورش را داد، بايد كه در صدد تحقيق برآمد تا حقـّانيتش ثابت گردد نه آن كه تمام همّ و غم چنان باشد كه در ردّش دليلي يافت و در طردش برهاني تراشيد. اين را اصطلاحاً نقض غرض مي‌گويند. مگر نه آن كه اگر كسي خود را بي‌دليل فرستادهء حق بخواند به خودي خود نابود خواهد شد، چه كه در كلام حق اثري است كه در كلام بشر نيست؟ داستان مؤمن آل فرعون كه در قرآن مجيد نيز ذكرش آمده بسيار معروف است كه به فرعون گفت، "اگر اين شخص [موسي] از خود سخن مي‌گويد طولي نمي‌كشد كه نابود خواهد شد؛ امّا اگر از طرف خدا باشد، تو چرا خود را با خدا طرف مي‌كني؟" (به سورهء مؤمن [يا غافر] آيات 28 به بعد مراجعه فرماييد.) از آن گذشته در قرآن مجيد مگر به شما، اي مسلمانان، امر نفرموده كه، "حتـّي اگر گناهكاري شما را خبري آوَرَد، پس تحقيق كنيد مبادا آسيب رسانيد گروهي را سهواً و آنگاه پشيمان شويد." (سورهء حجرات، آيهء 6)؟

اينك اين خبر و اين پيام؛ گيرم كه من گنهكار و بدكردار؛ شما را وظيفه آن است كه به تحقيق بپردازيد نه آن كه بهانه بتراشيد و سعي كنيد (مانند مقالات سخيفي كه در مجلـّهء ايّام آمده) با كلماتي چون "شايد"، "از قرائن پيداست"، "احتمالاً" و غير ذلك بطلان دعوتي را ثابت نماييد. اين نقض غرض است. از طرفي روزهاي پنجشنبه و جمعه راديو و تلويزيون را كه روشن مي‌كنيد، خبر از انتظار مي‌شنويد كه گوينده از قول امّت اسلامي اشتياق به ظهور موعود را بيان مي‌كند، از آن طرف حكم بر قتلش مي‌دهند و چون از توسعهء امرش عاجز مي‌مانند پيروانش را مي‌كشند و چون باز هم ناتواني خود را مشاهده مي‌كنند، به انواع و اقسام اتّهامات و افتراها متوسّل مي‌شوند. آخر، اي قوم منتظر از چه رو نمي‌خواهيد قدري انصاف به خرج دهيد؛ اينهمه ردّيّه نوشتيد و از ابتداي ظهور تلاش كرديد تا مانع از توسعهء امر الهي شويد؛ حال قدري در طريق تحقيق قدم گذاريد و ادلـّه و براهين بهائيان را نيز بشنويد؛ از نسبت دادن امر الهي به بيگانگان و اتـّهام وابستگي به استعمارگران چه نفعي شما را حاصل مي‌شود؟ مگر از قديم نشنيديد كه "يريدون أن يُطفئوا نورالله بأفواههم و يأبي‌الله اِلاّ أن يُتِمّ نوره ولو كَرِهَ الكافرون" (سورهء توبه آيهء 32) يا آن كه "يريدون ليطفئوا نور الله بأفواههم و الله مُتِمّ نوره ولو كره الكافرون" (سورهء صف، آيهء 8).

ايمان خود را موكول به تأييد اين و آن نكنيد و مرجع تقليد را واسطهء بين خود و خدا مسازيد كه خداوند آياتش را براي جميع قوم نازل فرموده تا همگان بخوانند و دريابند نه آن كه گروهي بخوانند و براي ديگران بازگو كنند. اگر ايمان خود را موكول به ايمان علما نماييد، آنها را نيز در امتحان مي‌اندازيد؛ بر خود و بر آنها رحم كنيد و خودتان به تحقيق بپردازيد، آنچنان كه در قرآن مجيد به شما امر شده است.

امر الهي پيش خواهد رفت؛ شايد اندكي پيشرفتش را به تأخير اندازند، امّا همچون آتشي است كه به خرمن افتاده و لاجرم پيش خواهد رفت و هيچ مانعي آن را باز نخواهد داشت. از شما دعوت مي‌شود به تحقيق بپردازيد و ببينيد كه آيا امر بهائي كه براي اصلاح عالم ظاهر شده در اين جهت قدمي برداشته و يا تعاليمش مشكلات عالم را حلّ مي‌كند يا خير. اگر چنين كرديد نيت و غرض حقيقي خود را كه راه يافتن به ملكوت الهي است ظاهر ساخته‌ايد والّا نقض غرض كرده‌ايد. جانتان خوش باد

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:13:00.000-05:00

اگر در خانه كس است يك حرف بس است

نمي‌دانم يك حرف را چند بار بايد زد و چند مرتبه بايد موضوعي را تكرار كرد و بطلان نظريه‌اي را به اثبات رساند. ما خودمان يك فاميل سببي داريم كه كليمي است. روزي با هم دربارهء امر بهائي صحبت مي‌كرديم؛ گفت، "اگر اين بهاءالله شما پيغمبر است و از طرف خدا، بيايد تكليف ما را با اين مسلمانان روشن كند و بگويد كه آيا ابراهيم اسحق را به محلّ قرباني برد يا اسمعيل را." بنده خدمتشان عرض كردم، "آيا كار حضرت ابراهيم مهم‌تر بود كه فرمان خدا را گردن نهاد و از فرزند گذشت و او را به قربانگاه عشق برد تا براي حصول رضاي الهي فدا كند و سرّ فدا را آشكار سازد يا اسحق يا اسمعيل؟" بعد از اندكي تفكـّر گفت، "الحق كار حضرت ابراهيم مهم‌تر بود و در اينجا اسحق و اسمعيل مهم نيست كه كدام بوده باشند." از اين قضيه يك هفته گذشت و ايشان به منزل ما آمد و ديگربار بحث مذهبي پيش آمد و ايشان گفت، "بايد اوّل اين پيغمبر شما روشن كند كه ابراهيم اسحق را به محلّ شهادت برد يا اسمعيل را!" بنده ناچار سكوت كردم و ديدم ايشان به حرف اوّل خود برگشته است.

حال، اين موضوع توبه‌نامه است كه هر از چند گاهي سر و كلـّه‌اش در ردّيّه‌ها پيدا مي‌شود؛ گاهي مي‌گويند پيدا شد، گاهي مي‌گويند خير پيدا نشد؛ گاهي مي‌گويند با حضور رئيس مجلس فلان روز در صندوق را خواهند گشود و آن را بيرون خواهند آورد (همانطور كه در نشريهء "ايّام" هم در صفحهء 64 نوشته كه اصل آن در مجلس است) و منتشر خواهند ساخت؛ چند روز بعد مي‌گويند در صندوق را باز كردند در آنجا نبود؛ دو روز بعد مي‌بينند اوضاع بد جوري به وخامت كشيد، اعلام مي‌كنند بهائي‌ها توبه‌نامه را دزديده‌اند! حالا، مجدّداً موضوع توبه‌نامه در نشريهء وزين "ايّام" مطرح شده است. بنده دستي به قلم كه ندارم، امّا در صدد بر آمدم چند نكته‌اي مِن باب تذكـّر بنويسم تا كه شايد مؤثـّر افتد و ديگر اين موضوع منسوخ و قديمي كه بطلانش بارها ثابت شده مجدّداً مطرح نشود و به مواضيع مهم‌تر توجّه شود:

1- اوّل بار ادوارد براون اين به اصطلاح توبه‌نامه را كه نه مهر دارد و نه امضاء منتشر كرد و انتسابش به "سيّد باب" را مورد ترديد قرار داد. بعداً كسروي نيز (كه از اعداء امرالله بود) در ردّيه‌اش به نام "بهائيگري" صحّت انتساب آن به حضرت باب را زير سؤال برد.

2- ميرزا مهدي‌خان زعيم‌الدّوله در كتار مفتاح باب‌الابواب كه در ردّ بر حضرت اعلي و حضرت بهاءالله نوشته صريحاً ذكر كرده كه هر چه سيّد باب را به توبه و اظهار پشيماني از ادّعاي خود وادار كردند، قبول نفرمود و چون چنين ديدند ناچار به قتل حضرتش فتوي دادند (مي‌توانيد به ترجمه فارسي كتاب مزبور ، ص157 مراجعه نماييد). در صفحه 159 نيز اشاره كرده كه پدرش از حضرت باب كه فتواي قتلشان نيز صادر شده بود تقاضا كرد دست از ادّعاي خود بردارند تا خونشان ريخته نشود، "ولي او به گفتهء پدرم توجّه نكرد و همچنان ساكت و آرام بود..."

3- ملاّ محمّد ممقاني يكي از دشمنان اصلي حضرت اعلي بود. پسرش شرح ماوقع را نوشته و ابتدا مرقوم داشته، "از آنجا كه مورّخين عهد در آن مجلس مبارك (مجلس وليعهد و استنطاق سيّد باب) حضور نداشتند محاورات آن مجمع را به استناد سماعات افواهيّه به كلّي تغيير دادند و مقاولاتي كه اصلاً اتـّفاق نيفتاده مذكور داشتند." بعد مي‌افزايد، "در سال 1266 هجري كه سال دوم جلوس همايوني بود، از جانب اولياي دولت به مرحوم حمزه‌ميرزا حشمت‌الدّوله حكمران آذربايجان فرمان رفت كه سيّد باب را از چهريق به تبريز آورده اوّلاً در محضر علما او را تكليف توبه و انابه از دعاوي و عقايد خود بكنند و در صورت امتناع او را به كيفر اعمال خود برسانند." بعد، پس از ذكر نحوهء ورود حضرت اعلي به تبريز و مجلس وليعهد و غيره تا آن كه حضرت اعلي را به منزل ملّا محمّد ممقاني بردند و پسر ملّا محمّد هم حضور داشت. در اينجا مي‌نويسد، "مشارٌاليه (سيّد باب) را در پيش روي والد مرحوم نشانده آن مرحوم آنچه نصايح حكيمانه و مواعظ مشفقانه بود با كمال شفقت و دلسوزي به مشارٌاليه القاء فرمود در سنگ خاره قطرهء باران اثر نكرد... والد فرمود حال باز در آن دعاوي كه در مجلس همايوني در حضور ما كردي از دعوي صاحب‌الامري و انفتاح باب وحي و اتيان به مثل قرآن و غيره آيا در سر آنها باقي هستي؟ گفت آري. فرمودند از اين عقايد برگرد؛ خوب نيست خود و مردم را عبث به مهلكه نينداز. گفت حاشا و كلّا. پس والد قدري نصايح با آقامحمّدعلي [انيس] كردند اصلاً مفيد نيفتاد. باب رو به والد كرد و گفت، "حال شما به قتل من فتوي مي‌دهي؟ والد فرمود حاجت به فتواي من نيست؛همين حرفهاي تو كه همه دليل ارتداد است خود فتواي تو هست ... حال كه اصرار داري بلي مادام كه در اين دعاوي باطله و عقايد فاسده كه اسباب ارتداد است باقي هستي به حكم شرع انور قتل تو واجب است. ولي چون من توبهء مرتدّ فطري را مقبول مي‌دانم، اگر از اين عقايد اظهار توبه نمايي، من تو را از اين مهلكه خلاصي مي‌دهم. گفت حاشا؛ حرف همان است گه گفته‌ام. جاي توبه نيست. پس مشارٌ اليه را با اتباعش از مجلس برداشتند و به ميدان سربازخانه حكومت بردند."

4- از ديگر مخالفان حضرت باب حاجي محمّدكريم‌خان كرماني صاحب "ارشاد‌العوام" است. حاجي در ايّام عمر خود چند ردّيّه بر امر مبارك حضرت اعلي نوشت و همه به چاپ رسيده و در آن ردّيّه‌ها هرچه توانسته بر امرالله تهمت زده و افترا گفته و بالاخره در ارشادالعوام از شنيدن قتل سيّد باب اظهار سرور و نشاط كرده و نوشته كه باب توبه از گفته‌هاي خود نكرد و او را كشتند. او در ص107 ارشاد‌العوام چاپ بمبئي مي‌نويسد، "بشارتي به جهت مؤمنان در اين ايّام بهجت‌انجام رسيد. به طور قطع و يقين و نوشتجات متواتره از تبريز و طهران و ساير بلاد رسيد كه آن خبيث را به تبريز برده بعد از امر به توبهء از كفر خود و قبول نكردنِ او، او را با يكي از اتباعش كه بَر غيّ خود باقي مانده در بيست و هفتم ماه شعبان امسال كه سنهء هزار و دويست و شصت و شش هجري است در ميدان سربازخانه برده به ديوار بستند و فوجي از سربازان امر كرده او را نشانهء گلوله ساختند..."

5- نكتهء ديگري كه در اينجا ذكرش حائز اهمّيت است آن كه، اگر حضرت باب قصد توبه داشتند الواح قهريّه خطاب به محمّدشاه و وزيرش صادر نمي‎فرمودند. في‌المثل خطاب به حاجي ميرزا آقاسي مي‎فرمايند، "فاعلم يا ايّها الكافر بالله و المشرك بآياته و المعرض عن جنابه و المستكبر عن بابه إنّ الله عزّ و جلّ لايعزب عن علمه شيء و لايعجز في قدرته شيء و إنّا ماأمهلك في مقامك و لاأغفل عن حكمك في أعمالك..." كسي كه مي‌خواهد توبه كند از در اعتذار در مي‌آيد نه ظهور صفت قهّار در امر ربّ مختار.

6- يكي ديگر از موارد قابل ذكر آن كه بعد از مجلس وليعهد براي وادار كردن حضرت اعلي به توبه و انابه، حكم به تعزير و چوب زدن آن حضرت نمودند. فرّاشها به احترام سيادت آن حضرت امتناع كردند امّا ميرزا علي‌اصغر شيخ‌الاسلام كه خود را خليفهء رسول خدا و نايب امام مي‌دانست براي اين كه شايد حضرت توبه نمايند و از اعتقاد خود برگردند ايشان را به دست خود ضرب و تعزير و اذيت فراوان نمود و ملاحظه كرد كه اين بلايا در مقابل آن روح عظيم و استقامت فخيم اثر و ثمري نبخشيد تا بالاخره فتواي قتل داد.

7- اگر كسي داعيه‌اي داشته باشد و سپس دست از داعيهء خود بردارد، بايد كه تمام پيروانش از راه رفته برگردند و توبه و انابهء سرور و مولاي خود را بپذيرند؛ در حالي كه بعد از شهادت حضرت اعلي اين انقلاب و نهضت نُضج گرفت و شدّت پيدا كرد كه آثارش هويدا و ظاهر است و همين انتشار مجلـّهء "ايّام" در حمله به مولي‌الأنام شاهدي است صادق بر اين مدّعا؛ چه كه از قديم گفته‌اند "كس نزند بر درخت بي‌بر سنگ."

8- اگر مدّعي مهدويت و قائميت اعلام توبه كرده بطلان ادّعان خود را بيان كند، همچون دريايي كه از آب خالي شود، ديگر نبايد اثري از او باقي بماند و كلامش را نفوذي باشد؛ چه درياي بي آب را موجي نخواهد بود و چراغ بي‎نفت را روشني نباشد. پس از چه رو گروه پيروان حضرت اعلي و مؤمنين به آن حضرت محدود به ايران نماند و سراسر جهان را در بر گرفت و اينك بيش از پنج ميليون نفر در سراسر جهان به حضرتش ايمان دارند؟

9- مكاتبات بين ناصرالدّين‌شاه و عمويش مهدي‎قلي‎ميرزا فرمانده سپاهياني كه قلعهء شيخ طبرسي را محاصره كردند كه طيّ آن دستور قلع و قمع بابيان را داده بود و نيز مكاتبات مهدي‌قلي‌ميرزا و حضرت قدّوس موجود است. اگر توبه‌نامه‌اي وجود داشت، مهدي‌قلي‌ميرزا آن را به حضرت قدّوس نشان مي‌داد و اعلام مي‌كرد كه سرور و مقتداي شما خودش توبه كرده، شما ديگر چرا خود را به كشتن مي‌دهيد. در حالي كه ابداً چنين موضوعي مطرح نشد و جنگ ادامه يافت.

10- در مقام آخر از حضراتي كه مصرّاً مي‌خواهند وجود توبه‌نامهء مجعولي را ثابت كنند كه در حدّ ادّعا باقي مانده، سؤالي دارم. اگر احياناً توبه‌نامه‌اي به هر يك از آنها نسبت داده شود، چه باامضاء و چه بي‌امضاء و اشتهار داده شود كه فلان عالم و فلان روحاني ساكن قم يا مشهد و غيره از عقايد خود توبه نموده و فرضاً به ديانت مسيحي، يا زرتشتي يا كليمي اقبال نموده، آيا اين حق را براي خود محفوظ نمي‌دارند كه اشتهاردهندهء چنين موضوعي را به صلّابه بكشند و او را به دادگاه و محكمهء صالحه بخوانند و ادّعاي حيثيت كنند؟ چرا اين حقّ را براي بابيان و بهائيان قائل نمي‌شوند كه آنها را به جلسه‌اي با حضور داوران آگاه با وجدان بيدار دعوت كنند تا بابيان و بهائيان بتوانند بطلان نظريهء آنها را اثبات نمايند؟ از زمان حضرت بهاءالله كه در لوح سلطان ايران و لوح سلطان عثماني تشكيل چنين جلسه‌اي را براي مذاكرات فيمابين خواستار شدند، تا به حال اين موضوع مطرح بوده، و از همان زمان كه وقتي ناصرالدّين‌شاه لوح مبارك سلطان را براي ملاّ علي كني و گروهي ديگر از علما فرستاد و آنها در جواب فقط حكم قتل صادر كردند و از انعقاد چنين جلسه‌اي ابا نمودند، تا كنون در جواب بهائيان جز چوب و چماق و مصادره اموال، هتك حرمت و تخريب قبرستان و زندان و قتل و غيره هيچ عكس‌العمل مطلوبي ظاهر نشده و غير از تمسخر و استهزاء يكطرفه در مجلّاتي چون "ايّام" هيچ تركتازي از سوي حضرات مسلمين پديدار نگشته است.

باشد كه خداوند انصافي به اين حضرات عنايت كند و يا اگر آنها محروم از انصافند، گروه عظيم طالبان حقيقت كه در اقليم ايران شمارشان اندك نيست با خواندن اين يادداشت و بسياري از سخنان ديگر كه بهائيان براي گفتن دارند، پي به حقيقت ببرند

بررسی مطالب جام جم در مورد آئین بهایی

2008-04-09T03:11:00.000-05:00

بررسی "خاطرات یک نجات یافته" ( ص 59 ویژه نامه ی ایام)

در جستار گشایی مقاله آمده است: " خاطرات خانم رئوفی ... نکات بسیار جالبی در افشای مواضع ضد اسلامی و ضد انقلابی تشکیلات بهائیت است"

توضیح 1: بهائیان مواضع ضد اسلامی ندارند و معتقدند که اساس ادیان الهی یکی است و اسلام یکی از بزرگترین ادیان الهی است. دیانت اسلام همیشه در آثار بهائی به بزرگی و هدایتگری یاد شده است. (این مطالب در خطابات همان کسی که خانم مهناز رئوفی احساس خوبی نسبت به او ندارند و عکس او را زیر پا له می کنند (یعنی حضرت عبدالبهاء)، به کرات در کلیساهای غرب ذکر شده است. ایشان بارها به اثبات حقانیت حضرت رسول اکرم و دیانت اسلام پرداخته اند. )

توضیح 2: در مورد مواضع ضد انقلابی باید گفت: در طی 28 سال نه جامعه ی بهائی و نه تشکیلات بهائی، هیچ حرکت سیاسی علیه انقلاب انجام نداده است و علی رغم همه ی اتهامات هیچ مدرکی دال بر همکاری های سیاسی و ضد انقلابی نه از این جامعه و نه تشکیلات آن به دست نیامده است. سوای تشکیلات و جامعه ی بهائی،هیچیک از افراد بهائی هم به انقلابی که خانه ی آنها را سوزاند، عزیزان آنها را بی خانمان کرد، موقعیت های کاری آنان را گرفت، امکان تحصیل فرزندانشان را سلب کرد، در مجامع عمومی و مدارس به ایشان و مقدساتشان توهین کرد، هیچ خصومتی و ضدیتی نشان نداده اند. بنابراین نمی توان گفت که جامعه، تشکیلات یا افراد بهائی مواضع ضد انقلابی دارند.

خانم رئوفی: " بهائیان دو دسته اند، دسته ای انسان های فریب خورده و ناآگاه که به دام افتاده و غافل اند و ... دسته ی دوم کسانی هستند که در راس تشکیلات بهائی قرار دارند و از سیاسی بودن این فرقه آگاهی کامل دارند اما برای حفظ موقعیتهای دنیوی و ریاست و حاکمیت بر یک عده ناآگاه حاضر به اعتراف نیستند و تا می توانند از وجود پیروان فریب خورده سوء استفاده کرده و از آنان هر گونه بهره ای بالاخص سیاسی و اقتصادی می برند."

توضیح: انتخابات بهائی دارای خصائص زیر می باشد:
1) هر ساله تجدید می شود.
2) همه ی افراد جامعه ی بهائی امکان انتخاب شدن در تشکیلات بهائی را دارند.
3) همه ی افراد در رای دادن آزادند.
4) انتخابات به صورت سری (هیچ یک از افراد از رای دیگری آگاه نیست)، عمومی (همه افراد می توانند شرکت کنند) و آزاد (هر کس می تواند به هر کسی که مایل است رای بدهد)، برگزار می شود.

با توجه به موارد فوق، طبقه ی خاصی به نام افراد تشکیلاتی (دسته ی دوم)، وجود ندارد و کسی در جامعه ی بهائی باقی نمی ماند که از کم و کیف جزئیات فعالیت های تشکیلات بهائی خبر نداشته باشد و امکان نگه داشتن یک دسته در بی خبری و سوء استفاده از ایشان وجود ندارد.

خانم رئوفی: "در بهائیت هر گونه تعصبی ممنوع است"

توضیح: به درستی در جامعه ی بهائی هر گونه تعصبی (بمعنای طرفداری از یک عقیده به قیمت نابودی عقاید دیگران) ممنوع است. چرا که تعصبات موجب اختلاف است چه وطنی باشد، چه دینی و چه ... ولی عدم تعصب با عدم غیرت یکی نیست. حضرت عبدالبهاء می فرمایند:

" ای احبّای الهی از رائحه تعصّب جاهلانه وعداوت و بغض عاميانه و اوهام جنسيّه ووطنيّه و دينيّه که بتمام مخالف دين اللّه و رضای الهی و سبب محرومی انسانی از مواهب رحمانی است بيزار شويد و از اين اوهامات تجرّد يابيد و آئينه دل را از زنگ اين تعصّب جاهلانه پاک و مقدّس کنيد تا بعالَم انسانی يعنی عموم بشر مهربان حقيقی گرديد و بهر نفْسی از هر ملّت و هر آئين وهر طائفه و هر جنس و هر ديار ادنی کُرهی نداشته باشيد بلکه در نهايت شفقت و دوستی باشيد شايد بعون و عنايت الهيّه افق انسانی از اين غيوم کثيفه يعنی تعصّب جاهلانه و بعض و عداوت عاميانه پاک و مقدّس گردد . روز بروز سبب الفت و محبّت در ميان جميع ملل شويد و ابداً در امور حکومت و سياست مداخله و تکلّم ننمائيد زيرا شما را خدا بجهت وعظ و نصيحت و تصحيح اخلاق و نورانيّت و روحانيّت عالم انسانی خلق فرموده . اينست وظيفه شماو عَلَيْکُمُ التَّحِيَّةِ وَالثَّنَاءُ ع ع " (1)

عدم تعصب با داشتن حب مغایر نیست. اتفاقا همه ی آثار دیانت بهائی بهائیان را به سعی و کوشش در جهت ترقی و تعالی وطنشان تشویق شده اند. مشکل این است که ما احساس می کنیم، حب و تعصب و غیرت یکی است و نتیجه می گیریم که اگر کسی چیزی را دوست دارد باید با غیر آن دشمنی کند، بغض داشته باشد، کینه بورزد، برعلیه آن قیام کند و نهایتا آن را نابود سازد. بهائیان ایرانی چون اعتقاد به وحدت دارند هم ایران را محترم می شمارند و آن را دوست دارند و هم هر کشور دیگری را به احترام یاد می کنند. (لازمه ی دوستی با یکی، دشمنی با دیگران نیست)

خانم رئوفی: "خیلی از خانم ها لباس های نازک می پوشیدند و ..."

توضیح 1: حدود پوشش در جوامع مختلف اسلامی متفاوت است. بعضی از فرق اسلامی، پوشش دست و صورت را ضروری نمی دانند و حال آنکه عده ای دیگر هرگز بدون روبنده و دست کش و پوشیدگی کامل اعضای بدن حتی پلک چشم ها، در مجامع عمومی ظاهر نمی شوند. آیا دست است کسانی که پوشش روبنده دارند بگویند: کسانی که پوشش روبنده ندارند مایلند تا زیبایی های صورت خود را به دیگران بنمایانند؟ آیا درست است در مورد خانمی که ابروهای خود را مرتب کرده (چنانچه در عکس خانم رئوفی دیده می شود)، بگویند قصد و غرض اشاعه ی امیال شهوانی دارد؟ به نظر می آید که این تعصب تا حدی می تواند شدت یابد که جنبه ی وسواس به خود بگیرد.

توضیح 2: افراد بهائی طبق تعالیم کتاب اقدس در انتخاب نوع پوشش خود آزادند. با توجه به این مطلب تشکیلات بهائی دخالت در امر پوشش که از امور شخصی محسوب می شود نمی کند. این مسئله کاملا جزو حقوق فردی محسوب می شود و البته اگر بهائیان مثل بقیه ی ایرانیان از قوانین جمهوری اسلامی ایران تخطی کنند، قطعا باید به مجامع قانونی پاسخگو باشند.

توضیح 3: عفت و عصمت و پوشش: در اینجا بحث اهمیت عفت و عصمت در دیانت بهائی مطرح می شود. در جای جای آثار بهائی در مورد اهمیت این فضیلت مطلب ذکر شده است. ذکر چند نکته در مورد آن ضروری است:

1) عفت و عصمت مربوط به همه ی انسانها، اعم از مردان و زنان است. در تربیت بهائی پسران و دختران هر دو به کنترل نفس و حفظ عفت و عصمت دعوت می شوند و کسانی از ایشان که تحت تعلیم و تربیت صحیح قرار می گیرند نمونه های بزرگ عفت و عصمتند. همانطوری که بسیاری از جوانان مسلمانان و مسیحیان و ... که از دوستان من می باشند، الگوهای بزرگی از کنترل نفس خود می باشند. در دیانت بهائی صراحتا اشاره شده که روابط جنسی بین زن و مرد تنها بعد از ازدواج و در چارچوب خانواده معنا دارد لذا جوانان بهائی قبل از ازدواج روابط جنسی با هیچ کس برقرار نمی کنند.

2) عفت و عصمت امری دائمی است و ربطی به مزدوجین و غیر مزدوجین ندارد چون یک فضیلت است.

3) آشنا و بیگانه می دانند که جامعه ی بهائی، جامعه ی اخلاقی است. پدران و مادران بهائی، اخلاق را از کودکی به فرزندان خود آموزش می دهند و بر آن اصرار دارند . حتی در جوامع غربی که بحث عفت و عصمت به این شیوه جزو مباحث اخلاقی مطرح نمی شود، برای والدین بهائی در جامعه ی غرب کما کان مرکز توجه قرار دارد.

خانم رئوفی: "اما در بهائیان اگر اعمال خلافی سر می زند برای این است که هیچ گونه مانع شرعی ندارد"

توضیح: حضرت عبدالبهاء در مورد عفت و عصمت می فرمایند: " عنداللّه امری اعظم از عصمت و عفّت نيست . اين اعظم مقامات عالم انسانيست و از خصائص اين خلقت رحمانی و دونِ آن از مقتضيات عالَم حيوانی " (2)

خانم رئوفی: " ... اسلام را نمی شود در مسلمانان جستجو کرد ولی بهائیت را در اعمال بهائیان می توان یافت"

توضیح: با توجه به بیان حضرت عبدالبهاء در مورد اهمیت عفت و عصمت خانم رئوفی باید توضیح بدهند نه بنده!

خانم رئوفی: " ارتباط با علما ممنوع!"

توضیح: در دیانت بهائی موضوع علماء و غیر علماء نداریم. این از نقاط قوت دیانت بهائی است که چه عالم و چه غیر عالم، همه ملزم به تحقیق و تحری دائمی حقیقت می باشند. بهائیان، از پیر و جوان، با سواد و کم سواد، آماده ی پاسخگویی در مورد اعتقاداتشان می باشند. اینکه هیچ کدام از علمای مسلمان حاضر به مناظره با بهائیان نمی باشند دلیل بر آن است که بهائیان توانایی اثبات ادعای خود را ندارند؟ اتفاقا امروزه حتی نوجوانان بهائی از عهده ی توضیح عقاید دیانت بهائی به خوبی بر می آیند.

خانم رئوفی: " زمانی که معلم مهد کودک بهائیان شدم، برنامه هایی که به من می دادند تا به بچه ها بیاموزم کاملا در راستای شستشوی مغزی آنان بود... کودکان را نسبت به اسلام و مسلمانان بدبین می کردند .... خرافات و اوهامی که ارمغان بهاء و عبدالبهاء بود "

توضیح 1: به تعبیری می توان گفت هر تعلیمی که به کودک داده می شود یک نوع شستشوی مغزی است چون جهتی برای او تعیین می کند. پس آیا می توان گفت که هیچ کس به هیچ طفلی هیچ تعلیمی ندهد؟ چرا که منتج به شستشوی مغزی آن طفل خواهد شد؟ شاید منظور شما از شستشوی مغزی شرکت در کلاسهای دروس اخلاقیه است که در آنها فضائل و کمالات انسانی به کودکان آموزش داده می شود.

توضیح 2: از نظر دیانت بهائی، دیانت اسلام یک دین الهی است. در آثار دیانت بهائی همیشه از حضرت رسول، حضرت فاطمه و ائمه ی اطهار به احترام یاد شده است. به ترتیبی که نوجوانان بهائی در بسیاری از موارد به دفاع از حضرت رسول اکرم در مقابل همکلاسان خود می پردازند. به طوریکه بعضا به آنها گفته می شود شما از ما مسلمانترید.

توضیح 3: کدام خرافات و اوهام؟ آیا منظورتان ایجاد صلح عمومی، تاسیس وحدت عالم انسانی ، ترک تعصبات نژادی، جنسی و وطنی، محبت و خدمت به همه ی هم نوعان و ... می باشد؟ کاش همه ی عالم به این اوهام (!) اطفال خود را تربیت می نمودند.

به امید آنکه این ویژه نامه به هر نیتی که انتشار یافته است، بتواند نهایتا عاملی برای بیان حقایق و روشن شدن اذهان عمومی در مورد تعالیم دیانت بهائی گردد.

------------------------------------------------------

1) مکاتيب حضرت عبدالبهاء، ج3، صص 153-154
2) بدائع الآثار، ج2، ص 268

بهائیت آنگونه که شما می خواهید

2008-04-09T03:09:00.000-05:00

جوابیهء مختصر به روزنامهء جام جم مورّخ سه شنبه 6 شهریور 1386

دوستان عزیز و یاران زحمتکش روزنامهء جام جم، با سلام

بنا به درخواست شما عزیزان، از آنجایی که خود را یک جوان تحصیل کرده و منصف بهایی می دیدم، به مطالعهء دقیق مطالب نگاشته شده در ویژه نامهء ایّام همّت گماشتم و اینک قلم منصف بنده به نگارش نظراتی چند در این زمینه خواهد پرداخت؛ پس بنده هم از شما عزیزان خواهشمندم تا به عنوان طالبان حضور در وادی تحری حقیقت، با انصاف به نکات ذیل توجه فرمائید.

واقعا برای شخص بنده که نه چون شما مورّخ بزرگی می باشم و نه کارشناس و محقق برجستهء تاریخ معاصر،جالب می باشد که شیوهء غلط انگاری را از همان ابتدا با اتکاء به تمامی اصول آن رعایت فرموده اید. چند مورد آن را به اختصار بیان می نمایم:

1- مقصودم را با یک مثال ساده ذکر می کنم: فرض را بر این می گیریم که شما می خواهید دمای جوش آب را کشف نمائید، آیا در اینجا نباید خودِ آب را تحت گرما و حرارت قرار دهید تا به این مهم پی ببرید؟ آیا می توان صرفا از آتش سوال نمود که آب در چند درجه به جوش می آید؟! کاری که شما عزیزان بارها آن را تکرار نموده اید مصداق همین مثال ساده می باشد. وقتی به گروههایی که شما را در راه تهیهء این ویژه نامه یاری فرموده اند و شما صمیمانه از کمک آنها تشکر نموده اید، نگاهی انداختم، چیزی جز مثال بالا به ذهنم نرسید، چند مورد را ذکر می نمایم، تا خودتان ببینید و قضاوت نمائید: با سپاس از معاونت تبلیغ حوزهء علمیهء قم، دانشنامهء جهان اسلام،بنیاد مهدویت،کتابخانه و مدرسهء تخصصی حضرت ولی عصر و...

کاری که شما عزیزان انجام داده اید دقیقا به مانند عمل همان شخصی است که از آتش بپرسد: آیا تو می دانی آب در چند درجه به جوش می آید؟ و او نیز جواب دهد: البته که می دانم، چرا که چند روز پیش از "باد" در این مورد سوال نمودم و او گفت که به اعتقادِ " خاک" در 0/صفر درجه به جوش می آید! دوستان با انصاف و محترم، آیا شما انتظار آن را دارید که در برخورد با معاونت تبلیغ حوزهء علمیهء قم، کلمات خوشایندی در ارتباط با بهائیت بشنوید؟ قضاوت با منصفین!

2- در صفحات 2 و 3 این ویژه نامه به مطالب جالبی برخورد کردم. اگر واقعا هدف شما عزیزان آشنایی افراد، با خصوصیات دیانت بهائی می باشد، پس این مقدمهء طویل و فریب دهنده از بهر چه؟! شما با سوء استفاده از شرایط زمانی و فکری برخی مردم که خود را مهیای مراسم روز 7 شهریور می نمودند، قصد در پذیرش سریع و بی چون چرای مطالب خویش از سوی آنان داشتید. همچنین در این 2 صفحه از اتحاد و همبستگی مسلمانان شیعهء ایران در قرون معاصر سخن رانده اید و رمز آن را در 2 مورد، من جمله "انتظار ظهور موعود" دانسته اید. با این تفاسیر برای آنکه این جامعه همیشه همبستگی خویش را تثبیت نماید، امام زمان هیچگاه نباید ظهور نماید، چرا که به جهت حفظ این اتحاد موجود، مطمئنا در صورت ظاهر شدن وی،ایشان را نابود خواهید کرد(همان کاری که کردید تا به این همبستگی ظاهری برسید) در این مورد نیز قضاوت با منصفین!

3- در بخش های بعدی به تکرار ایرادات بی اساس تاریخی خود پرداخته اید و با اینکه مکرراً به این سوالات اندک،پاسخهایی فراوان داده شده است، ولیکن مجددا این موضوع را زیر سوال بردید که: آیا شمایی که مخاطبین خویش را به حضور در وادی تحرّی حقیقت دعوت نموده اید، خود ذرّه ای به آن تمسّک جسته اید؟ قضاوت با منصفین!

دوستان عزیزم هیچ عقل سلیمی حکم نمی کند که بهائیت در عین حال هم با روسیهء تزاری در ارتباط بوده و هم با دولت انگلستان رابطه داشته باشد. چرا که هر انسانی که کمی با تاریخ معاصر ایران آشنایی داشته باشد، نیک می داند که این 2 کشور رقیب سرسخت یکدیگر در جهت تصاحب متر به متر این مملکت بودند، آخر چگونه می شود که بهائیت با هر دوی آنها دوست باشد؟ لا اقل یکی را انتخاب می نمودید تا آنهایی که صرفا کتاب های تاریخ دوران تحصیلی راهنمایی را خوانده اند، به بطلان نظریات شما واقف نگردند (این یک پیشنهاد بود که امیدوارم در ویژه نامه های بعدی مورد استفاده قرار گیرد) از جمله اتهاماتی که در ادامه وارد فرموده اید، کشیدن نقاشی از چهرهء بی جان حضرت اعلی و همدم وفادار ایشان جناب انیس بود که به سفارش سفارت روسیه صورت گرفت. اگر شما این حرکت را یک نوع رابطهء سیاسی بین دیانت بابی و بهائی با تمامی آنهایی که شما آنان را استعمارگر می خوانید، در نظر گرفته اید، باید بگویم که نقاشی هایی که متداولا در همین روزنامهء وزین شما از چهره های سیاسی آمریکایی، اسرائیلی و گاهی اوقات نیز گروهکهای تروریستی کشیده می شود، حاکی از رابطهء سیاسی شما با استعمارگران و از آن بدتر با اشخاص خطرناک تاریخ می باشد و جهت رفع این اتهام خود،ضرورتا باید هر چه سریعتر اقدام به هدم تمامی آن نقاشی ها نمائید.

آیا فی الحقیقه با چنین ساده انگاری ای، شما خود را کارشناس تاریخ معاصر می دانید؟ آیا شما معنای کارشناس و تاریخ را می دانید؟ مختصرا به عرض می رسانم که کارشناس به کسی می گویند که شناسایی کامل و جامعی در ارتباط با کار تخصصی خویش داشته باشد و تاریخ به حرکتی گفته می شود که شما نیز خود در آن جای دارید و مطمئنا بعدها افرادی جام جم گرا! که به قدرتی در کشور رسیده اند، به نقد مغرضانه و البته رسمی مطالب شما عزیزان در قالب یک ویژه نامهء رایگان به نام " اکاذیب آن ایّام" خواهند پرداخت(که البته کارشان سخت سهل است!) در این مورد نیز قضاوت با منصفین!

در ادامه در رابطه با اعطای لقب "سر" از سوی دولت انگلستان به حضرت عبدالبهاء و رابطهء دیانت بهایی با این حکومت مطلبی مجددا تکراری نگاشته اید. دوستان عزیزم یادم می آید چند سال پیش در حین تماشای یک مسابقهء فوتبال به مربی تیم منچستر یونایتد انگلیس، این لقب اعطا شد، اکنون که به اتهام شما فکر می کنم، این سوال در ذهنم ایجاد می شود که: آیا "الکس فرگوسن" مربی تیم منچستر یونایتد ،یک تروریست بوده است؟ آیا او بوده است که به دیوید بکهام و سایر شاگردانش دستور داده بود تا وحدت مسلمین شیعهء ایران را بر هم بزنند؟ آیا...

عزیزان دل و جان،کارشناسان محترم تاریخ معاصر،فی الحقیقه شما،خود از تکرار ایرادات بی اساسی که بر این دیانت الهی گرفته اید، خسته نگشته اید؟ دوستان عزیزم، این حق مسلم هر انسانی می باشد که آزادی بیان و عقیده را تواما در اختیار داشته باشد، اما آیا این امکان را به جامعهء بهائی نیز می دهید که برمبنای این اصل محترم قانون اساسی حرکت نماید؟ آیا حاضرید تا این چند خط بنده به عنوان جوابیه ای هر چند مختصر و ناپخته در مقابل آن 31 صفحهء شما، درج گردد؟

چرا از تقابل این چند خط با آن چند ده صفحه هراسانید؟ آیا این حرکت شما نشان فرار از حقیقت نمی باشد که شما آن را تحری حقیقت نام نهاده اید؟ قضاوت با منصفین!

در پایان این جوابیهء مختصر ضمن تشکر از شما عزیزان و سروران گرامی و زحمتکش این روزنامهء وزین، مطلبی را به عرض می رسانم که گویای شادی غیر قابل وصف بنده و مطمئنا جامعهء بهایی از این حرکت حقیقت گرایانهء شما خوبان می باشد.

شب گذشته(6 شهریور 1386) تعدادی از دوستان که نسبت به بهائی بودن بنده آگاهی داشتند، با من تماس گرفتند و در مورد این ویژه نامه سوالاتی را پرسیدند که بنده به آرامی و با دقت بسیار( دقیقا همانگونه که این ویزه نامه را مطالعه نمودم) به پاسخ سوالاتشان پرداختم و پس از آنکه آنها را با اصل جریان آشنا نمودم، به بنده گفتند که: اتفاقا تعدادی از دوستان ما نیز همین سوالات را داشتند که اینک پاسخ شما را به آنها نیز منتقل خواهیم کرد تا آنان نیز روشن گردند. و بنده پاسخ دادم: به امید آنکه با ازدیاد چنین ویژه نامه هایی، همگان روشن شوند و ایران مرکز انوار گردد.

آیا فی الحقیقه اینگونه نخواهد شد؟ قضاوت با منصفین!
شاد باشید

حرف حساب جواب ندارد

2008-04-09T03:04:00.002-05:00

واقعاً حرف حساب جواب ندارد! مجلّه وزين و پربار "ايّام" را كه صرفاً با نيت خير هدايت اهل حقيقت و جويندگان راه آن توسّط صدا و سيما تهيّه و جام جام آن را محضاً لله توزيع فرموده‌اند، زيارت شد. الحقّ خيلي زحمت كشيده و مقالات متعدّد و گهربار جمع‌آوري نموده‌اند. همهء آن هم حرف حساب است و البتّه جواب ندارد و بايد دست مريزاد گفت كه پرتوي نوراني بر حقايق خفيّه مربوط به دو آيين بابي و بهائي انداخته‌اند و بسياري را روشن ساخته‌اند. امّا مِن باب تذكـّر به چند نكته بايد اشاره كرد تا در آينده وقتي به تهيّه اينگونه مطالب مهمّه مي‌پردازند، كار را تمام كنند كه مو لاي درزش نرود:

مطالب كلـّي:

1- در تمام طول و عرض مجلـّه لحن تمسخر و استهزاء حاكم است. وقتي كسي يا كساني را دعوت مي‌كنيد كه به تحرّي حقيقت بپردازند، لااقل در اينجا آن پوزخند مرموز گوشه لب آخوندي را از خود دور كنيد تا خواننده قدري به حرف شما اهمّيت بدهد. چون در اين زمان ديگر كسي به تمسخر گوش نمي‌دهد بلكه به حرف حساب گوش مي‌دهد.

2- وقتي مجموعهء جديدي را منتشر مي‌كنيد از تكرار لاطائلاتي كه در طول 160 سال بطلان آنها بر هر منصفي ثابت شده خودداري نماييد. آن فضاحتي كه در مشهد و طهران با تهيّه خاطرات دالگوركي به بار آورديد تا وابستگي امر بهائي به روسيهء تزاري را ثابت كنيد و بعد خودتان مجبور شديد آن را جمع‌آوري كنيد نمونه‌اي است كافي و شافي كه از ابتدا با جعل اكاذيب قصد تخديش اذهان را داشته‌اي نه بيان حقيقت.

3- مثال‌هايي كه در مورد حمايت كشورهاي ديگر از بهائيان ذكر كرده‌ايد، در ساير ادوار و بخصوص در دور اسلام نيز وجود داشت. مي‌دانيم كه حضرت رسول اكرم براي چند پادشاه نامه فرستادند و فقط قيصر روم جواب مثبت داد و از سفير ايشان حمايت كرد. در مورد ديگر، موقع فشار كفـّار بر مسلمانان، حضرت رسول اكرم به آنها فرمودند به حبشه سفر كنند تا در تحت حمايت پادشاه آن اقليم در آيند. حال، اگر ملكهء انگليس لوح حضرت بهاءالله را با احترام گرفته دالّ بر حمايت او بوده است؟ اگر بهائيان از ظلم مسلمانان به عشق‌آباد پناهنده شدند، دالّ بر حمايت روسيه از آنها بوده است؟

4- وقتي مطلبي مي‌نويسيد از صحّت و سقم آن اطـّلاع پيدا كنيد و بعد بنگاريد؛ حتـّي اسامي را درست ننوشته‌ايد؛ يكي از آنها "ثابت پاسال" است. نويسنده اينقدر متوجّه نبوده كه فرد مورد نظر "حبيب ثابت" است و "ثابت پاسال" نام شركت او بوده. از آن گذشته، منصور روحاني بارها اعلام كرد كه از مادر مسلمان بوده و بهائي بودن پدرش ربطي به او ندارد و از مسلمان شيعه است. ديگر آنكه احمد آرام، بهائي نبود؛ پرويز ثابتي ساواكي، اگرچه بهائي‌زاده بود ولي بهائي نبود (البتّه اگر نويسنده فرق بهائي‌زاده و بهائي را بداند). هويدا براي آن كه ثابت كند بهائي نيست مادرش را به زيارت اماكن متبرّكهء نجف و كربلا برد و حتـّي در روز محاكمه‌اش توسّط آقاي خلخالي رسماً اعلام كرد كه بهائي نيست. نويسنده حتـّي به آيهء كريمهء قرآن نيز كه مي‌فرمايد، "و لاتقولو لمن ألقي اليكُم السّلام لست مؤمناً" احترام نمي‌گذارد. مگر شما تلاش نمي‌كنيد كه كسي را وادار به گفتن تشهّد كنيد تا مسلمان شود، امثال هويدا و روحاني خودشان مي‌گويند مسلمانند و شما باز هم براي اثبات ادّعاهاي بي‌اساس خود آنها را بهائي قلمداد مي‌كنيد.

5- در اثبات مدّعا بايد از كتب آيين مورد بحث ذكر شواهد نمود نه به نوشته‌هاي كساني كه به علـّت سرخوردگي از اين كه به اميال جاه‌طلبانهء خود نائل نشده‌اند و به ذكر اكاذيب پرداخته‌اند، استناد شود. امثال آيتي و نيكو لايق ذكر نبوده و نيستند مگر براي كساني كه از شدّت درماندگي در اثبات مطلب دست نياز به سوي آنها دراز كنند. آيا اگر كسي بخواهد در مورد اسلام تحقيق كند، بايد به ردّيه‌هاي مسيحيان و كليميان رجوع كند؟

بعضي مطالب جزئي:

1- در صفحه 2 به مطلب مهمّي اشاره كرده‌ايد كه دلالت دارد شما نه به علـّت اعتقاد به نيمه شعبان بلكه صرفاً براي "رقابت با بهائيها" به برگزاري اين عيد مي‌پردازيد. به ستون سوم و چهارم اين صفحه نگاهي بيندازيد: "بيشتر دكّانها را براي حضرت صاحب‌الزّمان محمّد بن حسن امام دوازدهمين (عج) زينت كرده بودند و اين عيد مخصوصاً براي رقابت با بهائيها گرفته مي‌شود". البتّه وقتي ايماني وجود نداشته باشد، به هر مستمسكي بايد متوسّل شد تا با گروهي به مخالفت برخاست.

2- در مورد ارتباط با روسيه تزاري به نظر مي‌رسد نويسندهء محترم، آقاي مهرداد صفا، كتاب بهائي را به اينترنت داده و در بخش جستجو كلمهء روسيه را وارد كرده‌اند و هر چه يافته‌اند دالّ بر ارتباط امر بهائي با روسيه دانسته‌اند. اگر كسي نمايندگي كالايي را از كشوري بگيرد، اگر شخصي با كشوري روابط تجاري داشته باشد، چه ارتباطي با دين و ايمان او دارد؟ مگر هم‌اكنون در بازار طهران، بسياري از بازرگانان نيستند كه از خارج كالا وارد مي‌كنند؟ مگر همهء اينها دست‌نشاندهء كشور صادركنندهء كالا هستند؟ آخر چرا حرفي مي‌زنيد كه هر خواننده‌اي به شما بخندد؟ در مورد عشق‌آباد هم قبلاً اشاره شد؛ عشق‌آباد كه محلّ پناه و ملجاً بابيان و بهائيان آن زمان بود، مانند حبشه است كه ملجأ و پناه مسلمانان در زمان حضرت رسول اكرم بود. آيا ترجمهء قرآن به انگليسي، دالّ بر حمايت انگليسي‌ها از مسلمانان است كه شما اقدام كاپيتان تومانسكي صاحب منصب روسي در ترجمهء آثار بهائيان به روسي را "شاهدي بر پيوند روسيه و بهائيت" گرفته‌ايد؟ آيا در بانك استقراضي روسيه و سفارتخانهء كشور مزبور فقط بهائيان كار مي‌كردند؟ هيچ مسلماني در آنجا مشغول كار نبود؟ اگر به جزء جزء مطالب بپردازيم مثنوي هفتاد من كاغذ شود و حيف وقت كه به ترّهات آقاي مهرداد صفا جواب داده شود.

3- در صفحهء 9 به يكي از شواهد ننگين ظلم مسلمانان به بهائيان اشاره شده و چنان آن را وارونه جلوه داده كه بيا و ببين. موضوع شهادت جناب محمّدرضا اصفهاني در عشق‌آباد كه واقعاً مايهء شرمساري امّت اسلامي بايد باشد نه سرافرازي (كه نويسنده به آن مباهات كرده است)، يكي ديگر از مصاديق بارز بي‌منطقي ايشان است. چطور است كه فقط دو قاتلي كه شبانه در نقطه‌اي خلوت با بيش از سي ضربه چاقو فردي را به قتل رساندند، متوجّه "اهانت وي به مقدّسات مسلمانان" شدند و ديگران در اين باره حرفي نزدند. چرا سعي مي‌كنيد وساطت بهائيان را كه بنا به درخواست خانوادهء متـّهمين بود پرده‌پوشي كنيد؟ ملاحظه كنيد كه طريق انصاف را نپوييديد.

4- عليرضا جوادزاده كه واقعاً وجودش درّ و گوهر است و امّت اسلامي را خداوند از وجودش محروم نفرمايد، در صفحه 11 فرموده است كه حكومت عثماني بدش نمي‌آمد از وجود بهائيان به عنوان سنگي در ترازوي روابط "تحكّم‌آميز" خويش با ايران بهره جويد، ناگهان لحن خود را تغيير داده و نوشته حكومت عثماني تحت فشار ايران اين گروه را از بغداد به اسلامبول و بعد ادرنه تبعيد كرد. بالاخره معلوم نشد كه اين به آن حكم مي‌كند يا آن به اين. از آن گذشته، به قرائن تاريخي از وجود روابط حسنه ميان برخي از رجال عثماني با "بهاء و پسر و جانشين او عبدالبهاء" به طور گذرا اشاره دارد؛ امّا به تبعيد حضرت بهاءالله و عائلهء مباركه و اصحاب در سرماي زمستان از اسلامبول به ادرنه و سپس به منفاي دزدان و قاتلان در "اخرب مدن دنيا" اشاره نمي‌كند. به دو لوح شديد‌اللـّحن حضرت بهاءالله به صدراعظم عثماني اشاره نمي‌كند. شايد دولت عثماني از سر دوستي و محبّت حضرت بهاءالله را به بدتري نقاط دنيا تبعيد كرده و اين موضوع را فقط آقاي جوادزاده متوجّه شده‌اند.

ملخّص كلام آن كه، انتشار اين مجلـّه مرا به ياد بيان حضرت بهاءالله در لوح رئيس انداخت كه مي‌‎فرمايند: "فلمّا ورَدنا المدينة وجدنا رؤسائها كالأطفال الـّذين يجتمعون علي الطـّين ليلعبوا به و ماوجدنا مِنهم مِن بالغٍ لنعلـّمه ما علـّمني الله ونُلقط عليه مِن كلمات حكمة منيع..."

آنچه كه شما تحت عنوان مجلـّه‌اي تحقيقي منتشر ساخته‌ايد، به قول آقاي تورج اميني، واقعاً ارزش خواندن و بررسي كردن ندارد. افكار منسوخه، اكاذيب مجعوله، استنباطات غيرمعقوله، شواهد منقول از ردّيه، منكوس كردن منويّات، ربط دادن مطالب به مواضيع نامربوط و بسيار از نكات ديگر كه اگر كسي حال و حوصله داشته باشد، بنشيند و يكي يكي را بررسي نمايد. جانتان خوش باد.

دعوت به تحری حقیقت و انصاف

2008-04-09T02:54:00.005-05:00

داستان يك بام و دو هوا را همه خوب مي‌دانند و نيازي به نقل داستان نيست. امّا حكايت جمهوري اسلامي ايران است و دعوتش به "تحرّي حقيقت". صدا و سيما مجلـّه‌اي را با مقالات متعدّد منتشر كرده و مجّاناً در اختيار طالبان قرار ‌داده است. هر كس يك شماره روزنامهء "جام جم" بخرد، البتـّه به عنوان جايزه يك نسخه از شمارهء 29 "ايّام" هم به او مي‌دهند تا بتواند با خيال راحت تحرّي حقيقت كند.

البتـّه همانطور كه مي‌دانيد فروش روزنامهء جام جم بالا مي‌رود، چون عمدتاً بهائيان هستند كه اين شماره را خريداري مي‌كنند تا ببينند چه مقالات گهرباري در اين مجلـّه درج شده است.

نويسندگان اين مقالات كساني هستند كه نه گوش شنوايي به جوابهاي بهائيان دارند و نه خيال شنيدن صحبت‌هاي آنها را. در روزنامهء جام جام آمده است: "در اين شماره ... مبحث بهائيت مورد بررسي دقيق قرار گرفته و حجم وسيعي از مطالب بكر و ناگفته پيرامون اين مسلك و رهبران آن، با استناد به منابع موثـّق تاريخي درج شده است تا عموم خوانندگان فهيم و نكته‌سنج بويژه بهائياني كه قصد "تحرّي حقيقت" به معناي حقيقي آن را دارند ضمن مطالعهء آن، با "بهائيت"، آنگونه كه واقعاً هست بيشتر آشنا شوند. اسناد منتشر نشده و تصاوير بكر و ديدني، بخشي ديگر از مطالب اين شماره را تشكيل مي‌دهد."

سؤال اينجا است كه اگر بهائيان در جواب يكايك اين مقالات كه در "ايّام" درج شده جوابي بنويسند، آيا جام جم حاضر است مجّاناً توزيع نمايد و به "تحرّي حقيقت" كمك كند؟ آيا اجازه مي‌دهد بهائيان نيز عكس‌ها و اسناد منتشر نشده از منازلي كه در شيراز طعمهء حريق شدند، از بهائياني كه به صِرف بهائي بودن اعدام شدند، از احكام اخراج از دواير دولتي و غيره صرفاً به دليل اعتقاد ديني، از تخريب بيت حضرت باب در شيراز، از تخريب گلستان جاويد يزد، از تبديل گلستان جاويد طهران به فرهنگسرا، از آوارگان بهائي كتا و بوير احمد، از بخشنامه‌هاي محرمانهء اخراج دانشجويان از دانشگاه‎ها، از مصوّبهء خلاف قانون اساسي شوراي عالي انقلاب فرهنگي در مورد بهائيان و جلوگيري از پيشرفت آنان و هزاران مورد ديگر را در مجموعه‌اي گرد آورند و ضميمهء جام جم منتشر كنند؟

سؤالم از مسئولين جام جم اين است كه آيا هرگز به معناي واقعي "تحرّي حقيقت" انديشيده‌اند؟ وقتي بياني از حضرت عبدالبهاء را در مورد "همكاري دو كشور در زمينهء استخراج منابع و استفاده از آنها به نفع هر دو كشور" نقل مي‎كنند، آيا به بيانات حضرت عبدالبهاء در كليساها و كنيسه‌ها امريكا و اروپا در دفاع از حضرت رسول اكرم توجّه كرده‌اند؟ آيا مي‌دانند كه تحرّي حقيقت به معناي شنيدن صحبت هر دو طرف است نه آن كه حملات يكسويه به جامعه‌اي يا به عقيده‌اي بشود و اجازهء دفاع داده نشود؟ آيا هيچوقت به حملاتي كه از سوي مسيحيان به حضرت رسول اكرم و ديانت اسلام شده توجّهي كرده‌اند؟ اگر معناي عبارتي را نمي‌دانند، احسن و اولي آن كه آن را ابداً به كار نبرند.

بله، بهائيان طالب تحرّي حقيقتند و نيز بيان حقيقت؛ امّا آيا شما طاقت شنيدن حقيقت را داريد؟ آيا حاضريد با حفظ حقوق برابر به مذاكره و محاوره و مناظره و غيره بپردازيد؟ آيا اگر در مناظره به نقطه‌اي رسيديد كه نظرات طرف بهائي را تصديق نموديد، سعي نخواهيد كرد به نوعي به مبارزه برخيزيد و در گوشه‌اي از ايران آن را با اِعمال فشاري بر بهائيان تلافي كنيد؟ ما جز بيان حقيقت آرزويي نداريم. همين الآن در ايران، اگر براي كسي بيان كنيم كه اين است راه ما و اين است حقيقتي كه ما يافته‌ايم، ما را به جرم تبليغ به صلّابه مي‌كشند و به زندان مي‌اندازند. آيا از نظر شما "تحرّي حقيقت" همين است؟ تنها به قاضي نرويد كه اگر چنين كنيد البتـّه راضي برخواهيد گشت و تصوّرتان چنين خواهد بود كه مقالات "ايّام" برملا كنندهء حقايق است.

پيشنهادي دارم به روزنامهء وزين جام جم و همكارشان "صدا و سيما": بياييد امكان مناظره و مذاكرهء علني بين بهائيان و مسلمانان را فراهم كنيد تا در تلويزيون، يا روزنامه (بدون سانسور) مطالب درج شود؛ قضاوت را به عهدهء خوانندگان و بينندگان بگذاريد. البتـّه مي‌دانيد كه اگر چنين كنيد، هيچيك از مطالبي كه در مجلّاتي امثال "ايّام" مي‌نويسيد خريداري نخواهد داشت.

امّا تشكـّري هم به جام جم و صدا و سيما بدهكارم و آن اين كه انتشار شمارهء 29 "ايّام" سبب جلب توجّه هم‌وطنان به بهائيان مي‌شود و چون همگان مي‌دانند براي تحرّي حقيقت، نه به ردّيه، بلكه به كتابهاي صاحب عقيده بايد رجوع شود، بيش از پيش به بهائيان مراجعه خواهند كرد تا از صحّت و سقم مطالب "ايّام" مطـّلع شوند و اين جاي تشكـّر دارد. بنده ابداً تصوّر نمي‌كردم صدا و سيما با جام جم دست به دست يكديگر بدهند و اينگونه تبليغ علني براي بهائيان در ايران به راه اندازند. واقعاً دست مريزاد. دعا مي‌كنم كه پايدار باشيد و از اين قبيل تبليغات به رايگان براي ما بنماييد كه خودمان از عهده بر نمي‌آييم. جانتان خوش باد

قطعه ای از سیمین شیبانی

2007-06-23T18:18:00.000-05:00

ای یار مهربان
این را یقین بدان
چون یک حقیقت است
خورشید را نتوان در قفای ابر
پنهان ز چشم مردم صاحب نظر نمود

آيا تحري حقيقت فقط يك شعار توخالي است؟

2007-06-23T16:31:00.000-05:00

پاسخ به سؤتفاهمات

نگارش: شینتو// منبع نقطه نظر

يكي از تعاليم اساسي ديانت بهائي تحري حقيقت است، به اين معني كه هر انساني بايد در مسائل به چشم خود ببيند و به گوش خود بشنود و به گفته‌هاي ديگران اكتفا نكند. اين مسأله به طور خاص در مورد تدين مطرح شده است، يعني انسان نبايد كوركورانه پيرو دين آباء و اجدادي خود باشد، بلكه بايد در مورد اعتقادات و اديان مختلف تحقيق كند و بعد يكي از آنها را انتخاب نمايد
يكي از اتهاماتي كه به ديانت بهائي زده مي‌شود اين است كه تحري حقيقت فقط يك ادعاي توخالي است و بهائيان، كه همه را به تحري حقيقت دعوت مي‌كنند، خودشان فرزندان خود را بهائي بار مي‌آورند و به آنان اجازه نمي‌دهند آزادانه بينديشند و دين خود را انتخاب كنند؛ از سنين كودكي آثار و اشعار بهائي را به آنان مي‌آموزند و داستانهايي از تاريخ ديانت بهائي براي آنان تعريف مي‌كنند؛ از سه سالگي آنان را به كلاسهاي بهائي مي‌فرستند و تربيت بهائي مي‌كنند؛ و به اين ترتيب ذهن آنان را از توجه به اديان و عقايد ديگر باز مي‌دارند و عملاً امكان تحري حقيقت را از آنان مي‌گيرند
ضمن پذيرش اين كه در ديانت بهائي بر تربيت ديني تأكيد بسيار شده است، برآنيم امكان تحري حقيقت را بعد از چنين تربيتي بررسي نماييم. ابتدا بايد ديد منظور ديانت بهائي از تربيت ديني چيست
حضرت عبدالبهاء مي‌فرمايند: " اين اطفال را بايد امهات از بدايت به تربيت الهيه تربيت نمايند يعني همواره ذكر حق كنند و از بزرگواري حق سخن رانند و القاي خشية‌الله نمايند و در نهايت لطافت و نظافت و مهرباني طفل را پرورش دهند تا آنكه هر كودكي از بدو حيات نسيم محبت‌الله استنشاق نمايد و از رائحه هدايت‌الله به اهتزاز آيد. " [1
پس يكي از اهداف تربيت ديني بهائي از بدو تولد ايجاد عشق به خدا و ترس از خدا (كه معاني آنها در آثار بهائي به تفصيل توضيح داده شده است) در قلوب اطفال و پرورش به صفات شايسته‌اي چون لطافت و نظافت و مهرباني مي‌باشد
حضرت بهاءالله نيز در اين باره مي‌فرمايند: " اما بايد در مدارس ابتدا به تعليم دين گردد. بعد از تعليم ديانت و انعقاد قلوب اطفال بر محبت حضرت احديت به تعليم ساير علوم پرداخت. " [2
پس منظور از آموزش دين و دينداري كه در مدارس قبل از آموزش علوم توصيه شده است ايجاد محبت الهي در قلوب اطفال است
همچنين حضرت بهاءالله مي‌فرمايند: " آنچه از براي اطفال در مقام اول و رتبه اوليه واجب و لازم است تعليم كلمه توحيد و شرايع الهيه است چه كه من دون آن خشية‌الله حاصل نمي‌شود و در فقدان آن صد هزار اعمال مكروهه غير معروفه و اقوال غير طيبه ظاهر مي‌گرددآنچه از براي اطفال در مقام اول و رتبه اوليه واجب و لازم است تعليم كلمه توحيد و شرايع الهيه است چه كه من دون آن خشية‌الله حاصل نمي‌شود و در فقدان آن صد هزار اعمال مكروهه غير معروفه و اقوال غير طيبه ظاهر مي‌گردد " [3
پس از نظر ديانت بهائي شرط اجتناب افراد از اعمال ناشايست آن است كه به توحيد الهي و شرايع الهي معترف باشند. در اينجا نيز مانند بيانات فوق تأكيد بر آموزش توحيد و يكتاپرستي است و بر آموزش اديان الهي، نه فقط ديانت بهائي. زيرا يكي از اصول اساسي اعتقادي بهائي وحدت اساس اديان است؛ همهء اديان منشأ واحد و هدف واحد و اصول واحدي دارند كه در تربيت بايد آنها را به اطفال آموزش داد
هرجا در آثار بهائي صحبت از تربيت ديني است، بر پرهيز از تعصب و تنگ‌نظري تأكيد گشته است. مثلاً حضرت بهاءالله مي‌فرمايند: " دارالتعليم بايد در ابتدا اولاد را به شرايط دين تعليم دهند تا وعد و وعيد مذكور در كتب الهي ايشان را از مناهي منع نمايد و به طراز اوامر مزين، ولكن به قدري كه به تعصب و حميه جاهليه منجر و منتهي نگردد ." [4
حضرت عبدالبهاء خطاب به فرد مسيحي كه به ديانت بهائي ايمان آورده بوده مي‌فرمايند: " بايد طفل شيرخوار را به تربيت بهائي تربيت كرد و روح محبت حضرت مسيح و حضرت بهاءالله را در او دميد تا به موجب تعاليم حقيقي انجيل و كتاب اقدس اطفال تربيت يابند. " [5
حضرت ولي امرالله نيز در اين باره مي‌فرمايند: " قصص و رواياتي از حيات حضرت مسيح و حضرت محمد و ساير انبياي الهي موجود است كه اگر براي اطفال بيان شود هر نوع اوهام و تعصبات مذهبي را زائل خواهد نمود " [6
پس با توجه به اين بيانات معلوم مي‌شود كه منظور ديانت بهائي از تربيت ديني يا تربيت بهائي تعليم يكتاپرستي، ايجاد محبت‌الله در قلوب، و ايمان به پيامبران الهي و اطاعت از دستورات آنان است، نه آموزش ديانت بهائي به تنهايي و نه ايجاد تعصب نسبت به آن و نه تنگ نظري نسبت به ساير اديان
در آثار بهائي تأكيد شده است كه اطفال والدين بهائي وقتي به سن بلوغ، كه در ديانت بهائي براي دختر و پسر 15 سال تمام است، برسند بايد خودشان تصميم بگيرند كه چه ديانتي داشته باشند؛ اگر مايل باشند به جامعهء بهائي بپيوندند بايد اين را رسماً اعلام كنند، در غير اين صورت بهائي محسوب نيستند؛ و پدر و مادر به هيچ وجه حق ندارند نظر خود را به آنان تحميل نمايند
حضرت ولي امرالله در اين مورد مي‌فرمايند: " چون طفل به مرحله بلوغ واصل گردد بايد آزادي كامل به وي اعطا شود تا ديانت خويش را بدون توجه به آمال و احساسات والدين اختيار نمايد " [7
به علاوه هر فرد هميشه آزاد است كه از عضويت جامعهء بهائي كناره‌گيري كند و در اين صورت هيچيك از حقوق اساسي خود را از دست نمي‌دهد
حال انصاف بايد داد، كدام دين تا كنون تا اين حد به آزادي افراد در انتخاب دين خود تأكيد داشته است؟ در همهء اديان ديگر، يا لااقل ادياني كه ما با آنها سروكار داريم، فرزندان پيروان يك دين خود به خود پيرو آن دين محسوبند، و حتي اگر نخواهند دين آباء واجدادي خود را برگزينند مرتد محسوب مي‌شوند و به سختي مجازات مي‌گردند
البته اين تأكيد در ديانت بهائي به اين دليل است كه در زماني ظاهر شده است كه نوع انسان از نظر علم و عقل ترقيات بسيار نموده است؛ افراد سواد خواندن و نوشتن دارند؛ به كتب اديان مختلف دسترسي دارند؛ مي‌توانند با پيروان همهء اديان در سراسر جهان تماس داشته باشند؛ هيچيك از اين امكانات در زمانهاي گذشته وجود نداشته است
ذكر يك نكته در پايان ضروري به نظر مي‌رسد. شايد افرادي در جامعهء بهائي باشند كه فرزندان خود را متعصب بار آورند يا آنان را به پذيرش ديانت بهائي مجبور سازند. اين به علت آن است كه شايد هنوز ديانت بهائي را به خوبي نشناخته و با تعاليم آن آشنايي كافي نداشته باشند، و بنابراين بينش آنان نسبت به دين و دينداري همان بينش جامعه‌ء غيربهائي اطرافشان باشد. اما وجود چنين افرادي نبايد ملاك قضاوت دربارهء كل جامعهء بهائي و مخصوصاً دربارهء دين بهائي قرار گيرد. ديانت بهائي را بايد از روي آثار شارع ديانت بهائي، حضرت بهاءالله، و دو مبين منصوصش، حضرت عبدالبهاء و حضرت ولي امرالله، شناخت. ان شاءالله افرادي كه مي‌خواهند منصفانه دربارهء ديانت بهائي قضاوت كنند روش درست تحري حقيقت را در پيش گيرند و براي كشف حقيقت به آثار ديانت بهائي مراجعه نمايند
[1] مجموعهء آثار مباركه دربارهء تربيت بهائي، ص60
[2] مجموعهء آثار مباركه دربارهء تربيت بهائي، ص53
[3] مجموعه آثار مباركه دربارهء تربيت بهائي، ص 12
[4] مجموعه آثار مباركه دربارهء تربيت بهائي، ص12
[5] مجموعه آثار مباركه دربارهء تربيت بهائي، ص40
[6] مجموعه آثار مباركه دربارهء تربيت بهائي، ص93
[7] مجموعه آثار مباركه دربارهء تربيت بهائي، ص106

آیا امیر عباس هویدا بهائی بود؟

2007-06-20T17:14:00.000-05:00

اقتباس از سایت دیدگاه

یادم هست زمانی که ایران بودم در اغلب مهمانی ها وقتی دوستان غیر بهائی به من می رسیدند سؤال می کردندکه آیا هویدا بهائی است؟ومن در جواب آنها میگفتم اول شما به من بگوئید که ضابطه بهائی بودن به نظر شماچیست؟ تا من بگویم که هویدا بهائی هست یانه؟ووقتی میگفتند منظورت چیست؟جواب میدادم که اگر ضابطه بهائی بودن ازدید شما داشتن بستگان بهائی است وهرکسی راکه بستگان بهائی داشته باشد بهائی بدانید باید بگویم که هویدا بهائی است. چون پدر بزرگش بهائی بوده است.که البته در این صورت در صد زیادی ازمردم ایران بهائی به حساب خواهند آمد.چون بهائیان که از کره ماه نیامده بودند.آنان ازدرون جامعه ایران برخاستند بنابراین خیلی طبیعی است که درخانواده ای،بعضی بهائی وعده ای مسلمان یا غیر بهائی باشند

نگارنده پدر بزرگم بهائی بودواز اولادان او یک دختر(مادرم)بهائی شد وبقیه مسلمان شیعه یا غیر بهائی باقی ماندند.بنابر این از نظر ما بهائیان، بهائی کسی است که خود را بهائی بداند وبه عنوان بها ئی تسجیل شده باشد یعنی بهائی بودن ارثی نیست. بطوری که بعد از انقلاب افرادی که بهائی بودند هیچگاه انکارنکردند واین مسئله در خیلی موارد به بهای ازدست دادن جان ویا مالشان تمام شد.بنابراین بااین توضیح هویدا بهائی نیست
اگر مطالعه کنیم می بینیم کمتر خانواده ایرانی است که در میان اقوامش فردی بهائی وجود نداشته باشد.درمیان گردانندگان رژیم بعد از انقلاب نیزهستند افرادی که فامیل بهائی دارند واگر دشمنان یا رقبای این افراداین نکته را کشف کنند! از آن به منظور کوبیدن آنان سوءاستفاده خواهند نمود ودر مورد هویدا نیز همین نکته به صورتی دیگرمطرح است که با تبلیغات زیاد در مورد بهائی بودن او میخواهند از این موضوع برای کوبیدن جامعه بهائی استفاده نمایند.در این جا این سؤال پیش میآید که به فرض اگر هویدا بهائی بوده باشد آیا این افراد البته! منصف!که بهائی بودن یک نخست وزیر رژیم گذشته را نقطه ضعفی برای جامعه بهائی به حساب می آورند ونسبت به آن اصرار میورزند.آیا حاضرند مسلمان وشیعه بودن بقیه نخست وزیران رژیم گذشته رانیز نقطه ضعف جامعه مسلمان شیعه تلقی کنند؟
وقتی بعد از انقلاب اسناد سفارت آمریکابه دست انقلابیون افتاد واسامی افراد زیادی که با سفارت به نوعی ارتباط داشتندبدست آمد در باره آنان چیز ها گفتند وآنان را به اتهامات گوناگون متهم کردند ولی هیچگاه دین آنان را مطرح نکردندزیرا همه مسلمان شیعه بودند!.ولی وای به اینکه اگر در میان آنان یک نفر بهائی نیز بوداولین چیزی که مطرح می شد دیانتش بود! ویا هزاران نفر مسلمان شیعه که در زندان های ایران به عنوان قاچاقچی و جنایتکار زندانی هستند هیچوقت ذکری از دیانتشان نمیشود
عده زیادی از محققین بی نظر اعم از بهائی وغیر بهائی، در مورد بهائی بودن یا نبودن هویدا مقالات مستند ومستدل نوشتند ونتیجه گرفتند که اوبهائی نبوده است ولی می بینیم باز عده ای همچنان داستان بهائی بودن اورا تکرار میکنند وجالب این جاست که بعضی از این افراد ادعای روشنفکری نیز می نمایند و ظاهراً به حقوق بشر نیز معتقدند ومعلوم نیست که برای یک انسان روشنفکر چرا باید دین یک نخست وزیر این اندازه مهم وقابل طرح باشد.بدیهی است این افراد که اغلب شناخته شده هستند نظر تحقیقی ومطالعاتی ندارند بلکه هدف شان نزدیکی وبهره مند شدن از رژیم وگرفتن حقوق وارضاء حس کینه توزی تعصب آلود نسبت به جامعه بهائی است. مخصوصا که نوشته هایشان پراز غلط های فاحش تاریخی ودروغ بافی بوده و با توهین وتحقیرنیزهمراه است به نظرنگارنده جواب چنین نوشته هائی بایدفقط سکوت باشدبعنوان مثال میدانیمکه پیروان همه ادیان، ادیان بعد از خودرا قبول ندارند مثلاً متجاوز از یک بلیون مسیحی به جنبه الهی دین اسلام معتقد نیستند همان طورکه جامعه اسلام آئین بهائی را قبول ندارد یعنی مسیحیت نسبت به اسلام همان حالتی را دارد که اسلام نسبت به بهائی دارد ولی محققین مسیحی هیچگاه در نوشته هایشان مسلمانان را جامعه ضالٌه (گمراه) نمی نامند.در حالی که خیلی اوقات مسلمانان به اصطلاح محقق،پیروان آئین بهائی را فرقه ضالٌه خطاب میکنند یعنی این جا دیگر مسئله اعتقاد داشتن ونداشتن نیست بلکه مسئله ادب ،انسانیت وتربیت است که متاسٌفانه عده ای فاقد آنند.چنین نوشته هائی که با تحقیر وتوهین ودروغ وافترا همراه هست از همان ابتدا نشان می دهد که هدف نویسنده ارضاء حس کینه توزی وخالی کردن عقده ها و یاانجام وظیفه شغلی است لذا ازدید افراد منصف با هر طرز فکری که باشند قابل اعتنا نبوده وارزش جواب گوئی ندارند.بنا براین ما فقط به نوشته هائی پاسخ میگوئیم که با هدف تحقیق وتوام با حسن نیت نوشته شده باشد ولو اینکه با اشتباهاتی همراه باشد. نویسندگان چنین نوشته هائی ازدید ما احترامی خاص دارند زیرا در جستجوی حقیقت هستند که از تعالیم دیانت بهائی است وماباکمال احترام خوشوقت خواهیم شد که به رفع سوءتفهیم ها بکوشیم و پاسخ گوی سؤالات آنان به منظور ایجاد محبت ووحدت باشیم نه مبازه ومقابله با آنان. چون هدف دیانت بهائی ایجاد محبت والفت بین همه افراد بشر است
سروش حقایق

لینک اصلی

http://www.didgah.net/maghalehMatnKamel.php?id=12352

سرويس خبرى جامعه جهانى بهائى

2007-06-17T17:57:00.000-05:00

حمله به بهائيان ايران، از افراد سالخورده تا كودكان دبستانى، همچنان بی‌وقفه ادامه دارد

نيويورک، ۷ جون ۲۰۰۷ (سرويس خبرى جامعه جهانى بهائى) – گزارشات و اسنادى كه در شش ماهۀ اخير از ايران واصل شده حاكى از كوشش‌هاى وسيع و در عين حال حساب شدۀ دولت جمهورى اسلامى در جهت ادامه و شدت بخشيدن تدريجى به تعقيب و آزار بهائيان ايران است

مدارک جمع شده حاكى از كوشش‌هاى دولت ايران براى تحت نظر گرفتن و شناسائى بهائيان، موارد ديگرى از سوءرفتار و تبعيض عليه دانش آموزان بهائى در همه‌ى سطوح، افزايش اقدامات در جهت محروم كردن بهائيان از وسيلۀ معاش و حملات مداوم به ديانت بهائى در رسانه‌هاى رسمى خبرى می‌باشد

بانى دوگال نمايندۀ ارشد جامعه‌ى بين المللى بهائى در سازمان ملل گفت: «مجموعه اين جريانات ماهيت فوق‌العاده وحشت‌انگيزى دارد و باعث نگرانى شديد بهائيان سراسر جهان شده است

خانم دوگال گفت: «اعتقاد بر اين است که اين وقايع اخير به تحريک وزارت اطلاعات و در اغلب موارد به طور حساب شده توسط اين وزارتخانه برنامه‌ريزى شده تا در بهايئان ايجاد رعب و وحشت نمايد، آنها را از نظر مادى آسيب‌پذير سازد و در آنها احساس عدم امنيت شغلى و اجتماعى بوجود آورد

نيت آنان آشكارا اين است كه بهائيان ايرانى را با ايجاد سوء ظن، عدم اعتماد، و حتى با کاشتن بذر كينه و نفرت در دل هم‌وطنانشان از هم‌ميهنان خود جدا سازند تا همچنان از پيشرفت اجتماعى، اقتصادى و فرهنگى اين اقليت بى‌گناه دينى جلوگيرى به عمل آمده و حيات اجتماعى آنان متزلزل گردد

براى مطالعه‌ى بيشتر درباره‌ى حملات اخير به بهائيان ايران اين لينک را دنبال كنيد

http://www.bahai.org/persian/persecution/iran/update

حملات اخير عليه بهائيان ايران

2007-06-17T17:48:00.000-05:00

زمينه: حملات اخير عليه بهائيان ايران

جون ۲۰۰۷

گزارشات و اسنادى كه در شش ماه اخير از ايران و اصل شده از كوشش‌هاى وسيع و در عين حال حساب شدۀ دولت جمهورى اسلامى در جهت ادامه و شدت بخشيدن تدريجى به تعقيب و آزار بهائيان ايران حکايت دارد

مدارک جمع آوری شده از اقدامات دولت ايران براى تحت نظر گیری و شناسائى بهائيان پرده برميدارد، و شواهدى مبنى بر ادامه‌ى سوء‌رفتار و تبعيض عليه دانش آموزان بهائى در همۀ سطوح، افزايش اقدامات در جهت محروم كردن بهائيان از وسيلۀ امرار معاش، و حملات مداوم به ديانت بهائى در رسانه‌هاى خبری رسمی جمهوری اسلامی، ارائه ميدهد

ادامه مقاله

http://www.bahai.org/persian/persecution/iran/update

دیانتی ممنوع

2007-06-16T18:20:00.000-05:00

آزار و تعقیب بهاییان در ایران
این گزارش به تبیین این امر که اعتقاد به دیانت بهایی در ایران جرم محسوب می‌شود پرداخته است. بهاییان در ایران در معرض میزان زیادی محرومیت اجتماعی و اذیت و آزار هستند و گزارش دیانتی ممنوع نقش مداوم روحانیت حاکمه در اعمال این سوء رفتارها را نشان می‌دهد. پیشروان جامعه بهایی به قتل رسیده‌اند و اماکن مذهبی که دارای اهمیت بسزا و غیر قابل جایگزینی برای بهاییان می‌باشند ویران شده‌اند. این گزارش به افزایش میزان تعقیب و آزار بهاییان در ایران از زمان انتخاب آقای احمدی‌نژاد به ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۶ که با بازگشت شخصیتهای سیاسی محافظه‌کار همراه بوده است توجه می‌دهد

اطلاعیه رسمی

http://www.iranhrdc.org/farsi/Documents/reports/bahai/press_release.pdf

چکیده

http://www.iranhrdc.org/farsi/Documents/reports/bahai/executive_summary.pdf

ادامه مطلب

http://www.iranhrdc.org/farsi/homepage.php

«جشن سبزه ميدان»

2007-06-15T14:50:00.000-05:00

اثری از بهار روشن
اينجا سبزه ميدان است، آتشي در ميانه بر افروخته، آتشي كه از درد به خود مي‌پيچد. گه بالا و گاه پايين . گويي مي‌خواهد بگريزد، مي‌خواهد سرد شود ولي چه چاره كه او را آتش آفريدند ـ سوزنده، خاكستر ساز، سرخ-. چه چاره كه پاهايش را به خرده چوبهاي خشك بسته‌اند. كه تنش را سوزان و پرعطش و اندامش را پيچان و رقصان ساخته اند. آسمان شهر سياه است. دود از آتش، دود از دودكش دل مردم، از دودكش خانه‌ها، از دهان و قلبهاي سياه بيرون مي‌جهد

خاكستر بر برگهاي پرتقال و نارنج شهر، بر شيروانيها، بر گونه‌هاي معصوم كودكان، بر قلب زنان، بر مغز بي‌گناه و مقلد جوانان مي‌نشيند، كلبه مي‌سازد. همه چيز خاكستريست. بوي دود و آتش، بوي كين و نفرت تمام فضا را آكنده است. پس اين چه عطريست كه همه را ياد ياسهاي سپيد آغاز ارديبهشت مي‌اندازد ؟پيشتر مي‌آيد. جوا نيست. دستهايش از پشت با طنابهاي بي رحم بسته . نگاهش به بالاست. بالاتر از آنجا كه آسمان سياه است، آنجا كه هنوز مي‌توان سپيدي پرواز يك كبوتر و بال به بال گذشتن مرغان مهاجر را در آبي بي كدورت نگاه كرد. آنجا كه صدا يكيست، رنگ يكي، نگاه يكيست. كسي كه به لطافت مي‌نگرد، به يكرنگي ، نمي‌تواند از نگاه تيره نامردمان غبار گيرد. خاكستر بر شانه همه نشست ولي برخود شرم فرستاد كه شانه‌هاي او را به وجود خويش بيالايد. زير لب زمزمه مي‌كند. دشنام؟ لعنت؟ آه و فغان؟ نفرين گوشهايت را كمي پيشتر آر تا نواي آسماني او را بشنوي. تو را ياد آن بسته به صليب مي‌اندازد. دعاي خير بر كساني كه تبر و كارد بر دست گرفته‌اند تا به اشاره حاكم بند از بندش جدا كنند. مسيح نيز چنين كرد

خدايا اين ستمكاران را بيامرز خدايا با اين مردم به رحمت خود رفتار نما، زيرا اينها از حقيقت مباركي كه ما به آن مومن شده‌ايم بي خبرند. خدايا اينها را به راه حق دلالت نما. نادانند دانا فرما. از حقيقت امر بي خبرند به خلعت ايمان و تصديق به امر مبارك مشرف نما

گل جاي گلوله. لبخند در عوض لعنت و دعاي خير بر جاي زخم چاقو و زبان

از چهار سو پيش مي‌آيند، كاروانسرا، خياطي بار فروش، بازار، گرمابه، در خانه‌ها يكي يكي باز مي‌شود. هر يك چيزي به دست دارند و كيني به چشم. دندانها گويي كه آسياب شده‌اند. دندان, دندان را آسيا مي‌كند از خشم. كاسبي چاقو تيزكن ها رونقي دارد امروز. هيهات آهنها هم طلب وصال دارند بر تن خسته قدوس . كودكان اگر قوت برگرفتن تبر ندارند آموخته‌اند چگونه آب دهان بيندازند
همه ميهمانان مي‌آيند. جشن عروسيست. داماد به بند كشيده شده. لباس دامادي فرسوده عباييست بر هيكلي خسته. ميهمانان هلهله مي‌كنند. جشنيست عجيب. جاي خير باد لعنت مي‌فرستند، دشنام مي‌گويند. زنان عربده، مردان نهيب مي‌زنند. زنها جاي قند سائيدن و كف زدن، چاقو به كف دارند، كودكان سنگ، مردان تيشه و تبر، پيرزنها و پيرمردها آب دهان و دشنام آورده‌اند. هديه روز عروسي قدوس, خشم مردمان فريب خورده است

كجايي مادر كه در شب عروسيم هلهله بزني، پاي كوبي ، دست بردست آري، اشك از چشم روان كني. كجايي كه ببيني عروسي پسرت در ميان خنجر و دود، در دل شعله‌هاست. هاي مادر

شب وصال نزديك است. عقربه‌ها پيشي مي‌گيرند. خورشيد عجول است. وجود سنگينش را كنار مي‌كشد. مردمان يك قدم ديگر جلوتر مي‌آيند. يك سنگ ، يك زخم تبر، رد چاقو، آب دهان آن كودك كه مادرش به پشتش مي‌زند: هاي بينداز تا دير نشده ثواب دارد. پيراهن مي‌افتد. اندام تكه تكه مي‌شود ، يك چيز مي‌ماند ـ قدوس ـ روح قدوس مي‌ماند. تكه‌هاي بدن، خوراك شراره‌هاي آتشند. شام ميهماني را, آتش ميانه ميدان, مي‌پزد. باد شعله را مي‌افروزد. خاكستر اگر امروز نه,روزي چشمها را مي‌سوزاند، آب مي‌اندازد. روح قدوس بر نارنجها مي‌نشيند، بر درختان ليمو، بر شاليزارهاي مازندران، بر جنگلها، بر خاك. همه چيز رنگ مي‌گيرد. عطر خاك ديگرگون مي‌شود. عطر باغ، نغمه رود، ذرات خاك جوانه مي‌دهند

صداي ناله درها مي‌آيد، بسته مي‌شود، درون خانه ها پر مي‌شود، امشب, شب پر حكايتيست. بيچاره كودكان كه به چه لالاي خواهند خوابيد. بيچاره كودكان كه به قصه كينه و تعصب بزرگ خواهند شد. جان خواهند گرفت. خون رگهايشان جان سرخ, سياه است. برقلبشان جاي برف, خاكستر

آتش افسرده است، هاي هاي مي‌گريد، از وجود خويش بيزار، از هستي خويش در فرار. فقط آتشست كه مي‌داند بند بند وجود قدوس مي‌سوختند و از عشق چه مي‌گفتند كه عشق اگر از زبان بر آيد، زبان ببرد، اگر از دست، دست قطع شود اگر از چشم ، چشم كور ولي عشق اگر از قلب سر بر آرد، اگر بر تمام وجود بپيچد، شاخه بدواند، همه هستي مي‌رود و تنها روح مي‌ماند كه پرواز مي‌كند تا بلندايي بي انتها

معرفی‌ تارنمای نگاه

2006-04-14T11:50:00.000-05:00

با درود به همه دوستان و یاران همراه کوی دوست

سایت نگاه ،سایتی‌ هست شامل اطلاعات و مقاله های جالبی‌ در مورد دیانت بهایی‌.در ضمن محیطی‌ نیز هست برای بین کردن افکار و سوالات شما و یا آشنا شدن با نظرات دیگران.برای ورود به این سایت روی لینک زیر کلیک نمائید

http://www.negah.org

مناجات

2006-04-03T15:29:00.000-05:00

الهی الهی
تو بینا و آگاهی که ملجأیئ و پناهی
جز تو نجسته و نجویم و به غیر از سبیل
محبتت راهی نپیموده و نپویم در شبان تیره نومیدی
دیده ام به صبح امید الطاف بی نهایتت روشن و باز و در سحر
گاهی این جان و دل پزمرده به یاد جمال و کمالت خرّم و دمساز هر قطره ای
که به عواطف رحمانیتت موفق بحری است بی کران و هر درّه ای که به بحرعنایتت
موید آفتابی است درخشنده و تابان.پس ای پاک یزدان من این بنده پر شور و شیدا را در پناه خود پناهی ده و بر دوستی خویش در عالم هستی ثابت و مستقیم بدار و این مرغ بی پر و بال را در آشیان رحمانی خود و در شاخسار روحانی خویش مسکن و مأوایی عطا فرما. "ع ع

2006-04-03T15:26:00.000-05:00

چهار وادی از آثار حضرت بهاءالله

2006-04-02T20:31:00.000-05:00

چهار وادی
ص ١
هو العزيز المحبوب
" ای ضياء الحق حسام الدّين راد که فلک و ارکان چه تو شاهی نزاد "
نميدانم چرا يک مرتبه رشتهء محبّت را گسيختيد و عهد محکم مودّت
را شکستيد مگر خدا نکرده قصوری در ارادت بهمرسيد و يا فتوری در خلوص
نيّت پيدا گشت که از نظر محو شدم و سهو آمدم ؟
" چه مخالفت بديدی که ملاطفت بريدی مگر آنکه ما ضعيفيم و تو احتشام داری "
ص ٢
و يا بيک تير از کارزار بر گشتی مگر نشنيده‌ايد استقامت شرط راه است
و دليل ورود بارگاه ؟ " انّ الّذين قالوا ربّنا اللّه ثمّ استقاموا تتنزّل
عليهم الملئکة " و ديگر ميفرمايد " فاستقم کما امرت " لهذا مستقرّين
بساط وصول را اين سلوک لازم و واجب است .
" من آنچه شرط بلاغ است باتو ميگويم تو خواه از سخنم پند گير و خواه ملال "
اگر چه زيارت جواب نامه ننموده ذکر ارادت نزد عقلا خطا و بيجاست
و لکن محبّت بديع ذ کر و قواعد قويم را منسوخ نمود و معدوم کرد .
" قصّهء ليلی مخوان و غصّهء مجنون عشق تو منسوخ کرد ذکر اوائل "
" نام تو ميرفت عاشقان بشنيدند هر دو برقص آمدند سامع و قائل "
فی حکمة الالهيّة و تنبيه الرّبانيّة
ص ٣
" من سر هر ماه سه روز ای صنم بی گمان بايد که ديوانه شوم "
" هان که امروز اوّل سه روزه است روز فيروز است نه فيروزه است "
شنيدم برای تبحيث و تدريس بتبريز و تفليس حرکت فرموده ايد و يا برای عروج
معارج بسنندج تشريف برده‌ايد . ای سيّد من متصاعدان
سموات سلوک از چهار طايفه بيش نيستند مختصری ذکر ميشود که در آن
خدمت معلوم و مبرهن گردد که هر طايفه را چه علامت است و چه مرتبت .
اوّل اگر سالکان از طالبان کعبه مقصودند اين رتبه متعلّق بنفس است
و لکن نفس اللّه القائمة فيه بالسّنن مراد است و در اين مقام نفس
محبوب است نه مردود و مقبول نه مقهور . اگر چه در اوّل اين رتبه محلّ
جدال است و ليکن آخر آن جلوس برعرش جلال چنانچه ميفرمايد
ص ٤
" ای خليل وقت وابراهيم هش اين چهار اطيار رهزن را بکش "
تا بعد از ممات سرّ حيات ظاهر شود و اين مقام نفس مرضيّه است
که ميفرمايد " فادخلی فی عبادی و ادخلی جنّتی ". اين مقام را اشارات
بسيار است و دلالات بيشمار اينست که ميفرمايد " سنريهم آياتنا
فی الافاق و فی انفسهم حتّی يتبيّن لهم انّه الحقّ " لا اله الّا هو پس
معلوم ميشود که کتاب نفس را بايد مطالعه نمود نه رسالهء نحو را چنانچه
ميفرمايد " اقرء کتابک و کفی بنفسک اليوم حسيبا "
حکايت آورده اند که عارف الهی با عالم نحوی همراه شدند
و همراز گشتند تا رسيدند بشاطی بحر العظمة . عارف بی تامّل توسّل فرموده
و بر آب راند و عالم نحوی چون نقش بر آب محو گشته مبهوت ماند .
ص ٥
بانگ زد عارف که چون عنان پيچيدی ؟ گفت ای برادر چکنم چون
پای رفتنم نيست سر نهادن اولی بود گفت آنچه از سيبويه و قولويه
اخذ نموده و از مطالب ابن حاجب و ابن مالک حمل فرموده ای بريز و از آب بگذر
" محو ميبايد نه نحو اينجا بدان گر تو محوی بيخطر بر آب ران "
و ديگر ميفرمايد " لا تکونوا کالّذين نسوا اللّه فانساهم انفسهم اولئک
هم الفاسقون ". و اگر سالکان از ساکنان حجرهء محمودند اين مقام راجع
بعقل ميشود که او را پيغمبر مينامند و رکن اعظم دانند ليکن عقل
کلّی ربّانی مقصود است که در اين رتبه تربيت امکان و اکوان بسلطنت
اوست نه هر عقل ناقص بيمعنی چنانچه حکيم سنائی ميگويد
ص ٦
" عقل جزئی کی تواند گشت بر قرآن محيط عنکبوتی کی تواند کرد سيمرغی شکار "
" عقل اگر خواهی که ناگه در عقيلت نفکند گوش گيرش در دبيرستان الرّحمن در آر "
و در اين مقام تلاطم بسيار است و طماطم بيشمار گاهی سالک را متصاعد
مينمايد و گاهی متنازل اين است که ميفرمايد
" مرّة تجذبنی الی عرش العماء و مرّة تهلکنی بنار الاغمآء "
چنانچه سرّ مکنونه از آيهء مبارکهء کهف در اين مقام معلوم ميشود که ميفرمايد :
" و تری الشّمس اذا طلعت تزاور عن کهفهم ذات اليمين و اذا غربت
تقرضهم ذات الشّمال وهم فی فجوة منه ذلک من آيات اللّه من يَهد اللّه
فهو المهتد و من يضلل فلن تجد له وليّاً مرشداً "اگر کسی اشارات
همين يک آيه را مطّلع شود او را کافی است . اين است که در وصف
ص ٧
اين رجال ميفرمايد " رجال لا تلهيهم تجارة و لا بيع عن ذکر اللّه " اين
مقام ميزان است و پايان امتحان و در اين رتبه هم استفاده ضرور
ندارد و در تعليم سالکين اين لجّه ميفرمايد " اتّقوا اللّه يعلّمکم اللّه " و
همچنين ميفرمايد " العلم نور يقذفه اللّه علی قلب من يشاء ". پس بايد محلّ را
آماده نمود و مستعدّ نزول عنايت شد تا که ساقی کفايت خمر مکرمت از زجاجهء
رحمت بنوشاند " الا انّ بذلک فليتنافس المتنافسون " و حينئذٍ
اقول " انّا للّه و انّا اليه راجعون ". و اگر عاشقان از عاکفان بيت مجذوبند
اين سرير سلطنت را جز طلعت عشق جالس نتواند شد اين مقام
را شرح نتوانم و وصف ندانم
" با دو عالم عشق را بيگانگی وندر او هفتاد و دو ديوانگی "
ص ٨
" مطرب عشق اين زند وقت سماع بندگی بند و خداوندی صداع "
اين رتبه صرف محبّت ميطلبد و زلال مودّت ميجويد و در وصف اين
اصحاب ميفرمايد " الّذين لايسبقونه بالقول و هم بامره يعملون "
اين مقام نه سلطنت عقل را کفايت مينمايد و نه حکومت نفس را چنانچه
نبيّی از انبياء اللّه عرض نمود " الهی کيف الوصول اليک قال
الق نفسک ثمّ تعال ". ايشان قومی هستند که صفّ نعال را
با صدر جلال يک دانند و ايوان جمال را با ميدان جدال در سبيل
محبوب يک شمرند . و معتکفين اين بيت مطلب ندانند و مرکب برانند
جز نفس دوست از دوست هيچ نبينند کلّ الفاظ را مهمل دانند و
جميع مهملات را مستعمل دارند سر از پا نشناسند و دست از پا فرق نيابند
ص ٩
سراب را نفس آب گويند و ذهاب را سرّ اياب خوانند اينست
که ميگويند
" وصفی ز حسن روی تو در خانقه فتاد صوفی طريق خانهء خمّار بر گرفت "
" عشقت بنای صبر بکلّی خراب کرد جورت در اميد بيکبار بر گرفت "
در اين مقام تعليم و تعلّم البتّه عاطل ماند و باطل گردد
" عاشقان را شد مدرّس حسن دوست دفتر درس و سبقشان روی اوست "
" درسشان آشوب و شور و ولوله نی زيادات است و باب سلسله "
" سلسلهء اين قوم جعد مشکبار مسأله دور است امّا دور يار "
فی المناجات للّه تبارک و تعالی
" ای خدا ای لطف تو حاجت روا با تو ياد هيچکس نبود روا "
ص ١٠
" ذرّه علمی که در جان من است وا رهانش از هوا و خاک پست "
" قطره دانش که بخشيدی ز پيش متّصل گردان بدرياهای خويش "
اذاً اقول لا حول و لا قوّة الّا باللّه المهيمن القيّوم . و اگر عارفان از واصلان
طلعت محبوبند اين مقام عرش فؤاد است و سرّ رشاد اين محلّ رمز
يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد است که اگر کلّ من فی السّموات
و الارض الی يوم ينفخ فی الصّور شرح اين رمز شريف و سرّ لطيف را
فرمايند البتّه از عهده حرفی بر نيايند و احصا نتوانند زيرا که اين مقام
قَدَر است و سرّ مقدّر اينست که سؤال نمودند از اين مسأله فرمودند
"بحرٌ ذخّارٌ لا تلجه ابداً "باز سؤال فرمودند فرمودند" ليلٌ دامسٌ
لا تسلکه ". و هر کس ادراک اين رتبه نمود البتّه ستر نمايد و اگر رشحی
ص ١١
اظهار دارد و يا ابراز نمايد البتّه سر او بر دار مرتفع خواهد شد . با وجود اين
قسم بخدا که اگر طالب مشهود می گشت مذکور می آمد زيرا که ميفرمايد
" الحبّ شرفٌ لم يکن فی قلب الخائف الرّاهب و انّ السّالک
الی اللّه فی منهج البيضاء و الرّکن الحمراء لن يصل الی مقام وطنه الّا
بکفّ الصّفر عمّا فی ايدی النّاس و من لم يخف اللّه اخافه اللّه
من کلّ شیء و من خاف اللّه يخاف منه کلّ شیء "
" پارسی گو گر چه تازی خوشتر است عشق را خود صد زبان ديگر است "
چه مليح است اين فرد در اين مقام
" گر درّ عطا بخشد اينک صدفش دلها ور تير بلا آيد اينک هدفش جانها "
و اگر مخالف حکم کتاب نمی بود البتّه قاتل خود را از مال خود قسمت
ص ١٢
ميدادم و ارث می‌بخشيدم و منّتش می‌بردم و دستش بر چشم
می‌ماليدم و ليکن چکنم نه مال دارم نه سلطان قضا چنين امضا فرموده .
حينئذ اجد رائحة المسک من قمص الهآء عن يوسف البهاء کانّی
وجدتها قريباً ان انتم تجدونها بعيداً
" بوی جانی سوی جانم ميرسد بوی يار مهربانم ميرسد "
" از برای حقّ صحبت سالها بازگو حالی از آن خوش حالها "
" تا زمين و آسمان خندان شود عقل و روح و ديده صد چندان شود "
اين محلّ صحو بحت و محو بات است محبّت را در اين رتبه راهی نيست
و مودّت را مقامی نه چنانچه ميفرمايد " المحبّة حجابٌ بين المحبّ و المحبوب "
محبّت در اين مقام قمص و حجاب ميشود و آنچه غير از او است غطا
ص ١٣
ميگردد اين است که حکيم سنائی ميگويد
" سوی آن دلبر نپويد هيچ دل با آرزو با چنان گُل رخ نخسبد هيچ تن با پيرهن "
زيرا که اين عالم امر است و منزّه از اشارات خلق رجال اين بيت
بر بساط نشاط با کمال فرح و انبساط الوهيّت مينمايند و ربوبّيت ميفرمايند
و بر نمارق عدل متمکّن شده‌اند و حکم ميرانند و هر ذی حقّی را بقدر و اندازه
عطا ميفرمايند و شاربان اين کأس در قباب عزّت فوق عرش قدم
ساکنند و در خيام رفعت بر کرسيّ عظمت جالس الذّين " لا يرون فيها
شمساً و لا زمهريراً ". در اين رتبه سموات عُلی با ارض ادنی تعارض ندارد
و تفاوت نجويد زيرا که مقام الطاف است نه بيان اضداد اگر چه
در هر آن در شأن بديع جلوه نمايند يک شأن بيش نيست اين است
ص ١٤
که در اين مقام ميفرمايد " لا يشغله شأن عن شأن " و در مقام ديگر
" کلّ يوم هو فی شأن " - ذلک من طعام الّذی لم يتسنّه طعمه و لن
يتغيّر لونه اگر قدری ميل فرمائی البتّه اين آيه را تلاوت مينمائی
" و جّهت وجهی للّذی فطر السّموات و الارض حنيفاً مسلماً و ما انا من
المشرکين " و " کذلک نری ابراهيم ملکوت السّموات و الارض و ليکون
من الموقنين " اذا فادخل يدک فی جيبک ثمّ اخرجها بالقوّة لتشهدها
نوراً للعالمين . چه لطيف است اين ماء عذب از يد ساقی محبور و چه
رقيق است اين خمر طهور از دست طلعت مخمور و چه نيکوست اين طعام
سرور از کؤوس کافور هنيئاً لمن شرب منها و عرف لذّتها و بلغ الی مقام معرفتها
ص ١٥
" بيش از اين گفتن مرا در خوی نيست بحر را گنجايش اندر جوی نيست "
زيرا که سرّ اين بيان در کنائز عصمت مکنون است و در خزائن
قدرت مخزون منزّه از جواهر بيان است و مقدّس از لطائف تبيان
حيرت در اين مقام بسيار محبوب است و فقر بحت بسيار مطلوب
اينست که ميفرمايد " الفقر فخری " و ديگر ذکر شده
" للّه تحت قباب العزّ طائفة اخفاهم فی ردآء الفقر اجلالاً "
آنها هستند که از چشم او ملاحظه نمايند و از گوش او گوش دارند چنانچه
در حديث مشهور مذکور است اخبار و آيات آفاقی و انفسی در اين
رتبه بسيار و لکن بدو حديث اکتفا ميرود تا نوری باشد از
برای مطالعين و سروری باشد برای مشتاقين . اوّل اينست
ص ١٦
که ميفرمايد " عبدی اطعنی حتّی اجعلک مثلی انا اقول کن فيکون
و انت تقول کن فيکون " و ثانی اين است که ميفرمايد ". يا ابن آدم
لا تأنس باحدٍ ما وجدتنی و متی اردتنی وجدتنی بارّاً قريباً ". آنچه
مذکور شد از اشارات بديعه و دلالات منيعه راجع است بحرف
واحد و نقطه واحده ذلک من سنّة اللّه و لن تجد لسنّة اللّه
تبديلاً و لا تحويلا . مدّتی است که اين نوشته را بياد شما شروع نمودم
و چون کاغذ قبل ملاحظه نشد قدری ابتدا گله و شکايت رفت و ليکن
توقيع تازه رفع نمود و سبب شد که رقعه را ارسال نمايم . ذکر حبّ
بنده در آن حضرت احتياج اظهار ندارد و کفی باللّه شهيداً . و در خدمت
جناب شيخ محمّد سلّمه اللّه تعالی باين دو فرد اکتفا نمودم معروض دارند
ص ١٧
" من کوی تو جويم که به از عرش برين است من روی تو بينم که به از باغ جنان است "
اذا عرضت امانة العشق علی القلم ابی ان يحملها فصار منصعقاً
" فلمّا افاق قال سبحانک انّی تبت اليک و انا اوّل المستغفرين "
و الحمد للّه ربّ العالمين .
" شرح اين هجران و اين سوز جگر اين زمان بگذار تا وقت دگر "
" خوشتر آن باشد که سرّ دلبران گفته آيد در حديث ديگران "
" فتنه و آشوب و خون ريزی مجو بيش ازين از شمس تبريزی مگو "
و السّلام عليکم و علی من طاف حولکم و فاز بلقائکم . آنچه بنده از
پيش عرض نمودم مگس ميل فرمود اين از خوبی مرکّب ميشود
اگر چه سعدی در اين مقام فردی ذکر نموده
ص ١٨
" من دگر چيز نخواهم بنويسم که مگس زحمتم ميدهد از بسکه سخن شيرين است "
ديگر دست از تحرير عاجز شد التماس مينمايد که بس است
لهذا ميگويم سبحان ربّی و ربّ العزّة عمّا يصفون .

2006-03-31T23:25:00.000-06:00

peace&love

2006-03-31T22:48:00.000-06:00

هوالله

ای عاشق روی بها توجه به ملکوت غیب جبروت کن و بگو

ای هادی ابرار ،ای واقف اسرار ، ای مونس اخیار ، جانم به فدایت

ای دلبر دلجو ، ای سرور خوشخو ، ای گلرخ مهرو، جانم به فدایت

حاجت تو بدانی‌ ، هرچند نهانی‌ ، در هر دم و آنی‌ ، جانم به فدایت

ع ع

2006-03-31T21:30:00.000-06:00

UN Religious Freedom Official expresses fears for Baha'is in Iran

For more information

http://news.bahai.org/story/432

واکنش به بيانيّۀ گزارشگر ویژۀ سازمان ملل متّحد در زمینه آزادی مذهب

2006-03-29T22:03:00.000-06:00

متن بیانیّه بانی دوگال، نماینده ارشد جامعه بهائی در سازمان ملل متّحد در واکنش به بيانيّۀ گزارشگر ویژۀ سازمان ملل متّحد در زمینه آزادی مذهب يا عقیده در مورد رفتار با پیروان دیانت بهائی در ایران

بیانیّۀ گزارشگر ویژه در زمینه آزادی مذهب یا عقیده پیرامون اقدامات اخیر دولت ایران در برابر بهائیان، به نگرانی‌های عمیقی در جامعه بین‌المللی بهائی در باره سرنوشت بهائیان ایران دامن زده است. از آغاز انقلاب اسلامی در سال ۱۹۷۹ تا کنون، بهائیان ایران قربانی ایذاء و آزار بی‌امان بوده‌اند و تصوّر پی‌آمدهای خوفناک اقدامات مشترک نهادهای اطّلاعاتی، نظامی و انتظامی برای شناسائی بهائیان و تحت نظر گرفتن فعّالیّت‌های آنان که دستور آن از سوی رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایران تحت هدایت رهبر عالی جمهوری اسلامی صادر شده، دشوار و دردناک است. ما به شدّت نگران جان هم‌دینان خود در ایران هستیم

ماهیّت بی‌سابقه این اقدامات ما را بر آن داشته است که از سفیر ایران بخواهیم در باره آن توضیح دهد

اين اقدامات هم‌زمان با تشديد حملات به بهائيان در رسانه‌های عمومی ایران صورت گرفته که معمولاً در گذشته پيش‌درآمدی بر حملات منظّم و هدایت شده از سوی دولت عليه بهائيان بوده است

کيهان، روزنامۀ صبح تهران، در هفته‌های اخير بیش از سی مقاله در باره بهائیان و دیانت آنها منتشر کرده که آنچنان موهن و افتراآمیز است که جز برانگیختن اذهان عمومی قصد و نیّتی ندارد. حمله به بهائیان و محکوم ساختن باورهای آنان به برنامه‌های رادیوئی و تلویزیونی نیز کشیده شده است

علاوه بر آن، افزايش نفوذ انجمن ضدّبهائی حجّتيه در محافل و مجامع حکومتی ایران، سازمانی که خود را به نابود کردن دیانت بهائی متعهّد ساخته، تنها می‌تواند براحساس وحشت و نگرانی نسبت به سرنوشت اين جامعۀ گرفتار و دربند بيافزايد

خانم دوگال می‌گويد: "ما به خوبی می‌دانيم که تبليغات نفرت‌انگیز راه به کجا می‌برد. تاريخ معاصر شاهد نمونه‌های متعدّدی از عواقب هولناک اینگونه تبلیغات بوده است. ما از طرف هم‌دینان ایرانی خود عاجلانه از تمام ملل و کشورهای جهان می‌خواهيم که نگذارند مردمانی صلح‌دوست و مطيع قانون در معرض تندروی‌هائی که از نفرت کورکورانه سرچشمه می‌گيرد قرار گيرند

نباید اجازه داد اعمال شوم و هولناکی که زائیدۀ شرایطی مشابه در گذشته بود، بار دیگر تکرار شود

نقد وبررسی کتاب بهائيت در ايران

2006-03-25T15:31:00.000-06:00

گرفتم آن که ديگ شد گشاده سر کجاست شرم گربه و حيای او

اخيراً در يکی از کتابفروشيهای ايرانی منطقه‌مان کتابی بنام بهائيت در ايران به چشمم خورد که نويسنده آن ادعا کرده بود که در آن تحليل جديدی در رابطه با "جنبش بهائيت از زاويه جامعه‌شناسی سياسی" ارائه نموده است. بنده پس از نظری کوتاه به مندرجات لازم ديدم که نسخه‌ای ازين کتاب را خريداری نمايم و مطالعه کنم. چون نگارنده آن آقای دکتر سيد سعيد زاهد زاهدانی بنابر قراينی تحصيل کرده دانشگاه ليدز Leeds انگلستان بوده و در حال حاضر نيز در دانشگاه شيراز سمت مدير تحقيق و استادی رشته جامعه‌شناسی دارد و کتاب نيز با همکاری محمد علی سلامی نوشته شده و ناشر آن مرکز اسناد انقلاب اسلامی بوده اميد آن ميرفت که کتاب اسناد تازه و نوينی را عرضه نمايد و تحقيقات و دانش نظری اساتيد فوق بينش نوينی را ارائه نمايد و معلومات تازه‌ای به گفتمانهای پيرامون اديان بابی و بهائی و تاريخ اجتماعی ايران بيفزايد. متاسفانه نه کتاب اسناد تازه‌ای را رو کرده است و نه نويسندگان فرضيه و نظر جديدی را ارائه کرده اند

اساس نظری کتاب بر مبنای نظريه کيان يا اقتدار است. شالوده اين فرضيه را نويسندگان اينطور معرفی کرده‌اند که "دولتهای روس و انگليس... در صدد تقسيم ايران بين خود بودند" و "مشکل اساسی آنان با ملت متحد ايران بود." نويسندگان مدعی هستند که "عنصر اساسی اتحاد مردم که رهبری تشکيلات و اقتدار سياسی هم داشت مذهب شيعه بود. " ايشان دو قدرت سياسی در ايران قاجار می‌يابند. يکی اقتدار دولت و ديگری اقتدار ملت (برهبری روحانيت) و می‌نويسند"پس در يک جمع‌بندی کلی با توجه به شواهد تاريخی بيان شده در اين فصل می‌توان گفت که در ايران دوران قاجار تا قبل از نهضت مشروطه دو اقتدار اصلی در کشور وجود داشت: يکی اقتدار شاه که دربار و دولت را اداره می‌نمود و ديگری اقتدار مراجع و روحانيت وابسته به آنان که ملت را رهبری می‌کرد. در دوره فتحعليشاه و محمد شاه و ناصرالدين شاه دولتهای بيگانه توانسته بودند اقتدار خود را بر دولت ايران مسلط کنند. در اين ميان ملت به رهبری روحانيت در مقابل مطامع آنان ايستادگی کرد. بنابراين برای از ميان بردن اين مقاومت لازم بود اقتدار ملی شکسته شود. برای اين کار با استفاده از زمينه های داخلی به فکر تحريک و ايجاد تفرقه در ميان ملت افتادند

نتيجه نويسنده از اين قرار است که "به گمان ما قدرتهای استعماری از اين فرقه‌ها برای شکستن کيان يا اقتدار ملی ايران استفاده نموده‌اند." (۱۹) و گفتنی است که اين همان اقتدار ملی است "که از زمان صفويه حول محور تشيع سامان يافته است." کوتاه سخن فرض نويسندگان از اين قرار است که در ايران عهد قاجار دو نيروی قدرتمند در تنش بوده‌اند: دولت و ملت. دولتهای قاجار غالبا ضعيف و دست نشانده بوده‌اند و نيروهای ملت تبلور نهائی خود را در روحانيت شيعه يافتند. دول استعماری هم برای تضعيف "محور شيعه" دست بکار "دين‌سازی" زدند و جنبش بهائيت محصول چنين فرآيندی است

البته مطالعه دقيق و بررسی تمام جوانب نظريه اين اساتيد فن از حوصله اين مختصر خارج است ولی ناچار برخی از موارد آنرا بايد بطور عميقتری تحليل نمود و محک زد. بر خوانندگان پوشيده نيست که صاحبان آراء و پژوهندگان در تمام رشته‌ها کمال دقت را در طرح درست تعريف موضوع تحت بررسی بکار می‌برند. مثلاً در مطالعات يک فيزيکدان تعاريف واژه‌های وزن و حجم و جاذبه بايد تعريفی متعارف و پذيرفته شده در ميان فيزيکدانان باشد. نکته اولی که طرح آن ضروريست همانا ضعف مولفان در ارائه تعريفی درست از فرضيه جامعه‌شناسی خويش است. دکتر زاهدانی واژه‌های اقتدار و کيان را به عنوان برابر فارسی واژه فرانسه Autorité برگزيده‌اند. کاربرد واژه اقتدار درست و بلامانع است ولی واژه کيان در لغت معادل درستی برای Autorité نمی‌باشد و در هيچ يک از فرهنگهای سياسی و علوم انسانی شناخته شده بکار برده نشده است. ضعف بزرگ و فاحش ديگر دکتر زاهدانی عدم توانائی وی در ارائه تعريفی درست و اساسی از جنبش "بهائيت" است. برای نمونه به تعريف واژه بهائيت بنابر فرموده اين پژوهشگر جامعه‌شناس توجه می‌کنيم. ايشان می‌نويسند: "سوال اصلی ما اين است: فرقه‌های شيخيه بابيه ازليه و بهائيه (که همه را تحت عنوان بهائی‌گری در ايران خلاصه نموده‌ايم) کی، چرا، چگونه و توسط چه کسانی به وجود آمده اند؟" (۱۹) چنين ارزيابی غلط و نادرست تاريخی و چنين تعريف غيرمتعارفی را از يک نوآموز و تازه‌کار هم نمی‌بايست انتظار داشت تا چه رسد به استاد دانشگاهی که مثلا رسالت سرپرستی دانشجويان و محققان آينده کشور را بر دوش دارد. يک مدعی پژوهش و صاحب اجتهاد علمی چگونه می‌تواند طيفهای غيرهمگن و مستقل تاريخی را که تحولات زمانی آن بيش از يک صد و پنجاه سال طول کشيده تحت يک عنوان گرد هم آورده و محکوم کند. چنين ارزيابی سطحی و بی‌سابقه بدين می‌ماند که کسی بخواهد فرق مختلف شيعی چون اسماعيليه و زيديه و شيخيه و اخباريهای دوازده امامی راتحت عنوان "شيعه گری" برچسب زده و محکوم کند بی‌آنکه درک کند که هريک از اين جنبشها و حرکتهای درونی شيعه دارای ابعاد و مشخصات و جايگاه تاريخی خاصی هستند و حتی از نقطه نظر الهيات و فلسفه دينی نيز هريک ويژگيهای خود را دارند. بعلاوه گرچه در مثال بالا هريک از فرق شيعه را می‌توان بدرستی تحت عنوان "شيعه" بررسی نمود ولی پر واضح است که شيخيه وبابيه و ازليه را بهيچ ترتيب نمی‌توان جنبشی زير عنوان "بهائيت" محسوب داشت و چنين خطائی از هيچ محقق و پژوهشگر دانشگاهی تا بحال ديده نشده است گرچه از حربه های متداول رديه نويسانی است که فاقد بينش تاريخی می‌باشند

و آقای دکتر زاهدانی و همکار ايشان زحمت کشيده و می نويسند که "به نظر اينجانب اين جنبش مانند يک بمب خوشه‌ای فرهنگی عمل کرده است که در هر جا قرار می گيرد به ايجاد فرقه‌های جديد می‌پردازد تا کيان دينی کشور ما و يا هر کشور مسلمان ديگری را تهديد کند." (۴۹) بايد پرسيد جناب استاد ديانت بهائی در کدامين کشورها و در کدامين برهه تاريخی مانند يک بمب خوشه‌ای عمل کرده؟ آيا منظور ايشان اين است که ديانت بهائی در کشورهای گوناگون به فرقه های کوچکتری تقسيم شده؟ می پرسيم کدام کشورها؟ و شايد منظور آقای زاهدانی اين بوده که وجود جامعه کوچک بابی از هواداران ازل در اوائل قرن قبل در قبرس که اکثرا در حال تقيه بودند لطمه‌ای شديد به اقتدار اسلامی وارد کرده؟ جالب اينجاست که اساتيد فوق ضعف کيان و اقتدار اسلام و دول اسلامی را نتيجه مسلم ديانت بهائی و تاثيرات آن می‌دانند ولی دانسته نشد که آيا اختلافات صدر اسلام از جمله پيدايش دو فرقه شيعه و سنی و حرکت خوارج ناشی از همان "بمب خوشه‌ای فرهنگی" است يا خير؟ آيا مذاهب فقهی اهل سنت چون حنبلی و شافعی و حنفی و مالکی نيز از نتايج جنبش "بهائيگری" است؟ درباره دو مکتب کلامی معتزله و اشعريه چه بگوئيم؟ بنابر فرضيه غيرتاريخی و نادرست ايشان پس بايد جنبشهای تماما شيعی زيديه و مختاريه و اسماعيليه و صباحيه و مکاتب اخبارى و اصولی را نتيجه "بمب خوشه‌ای" بهائيت و تلاش دول استعماری برای تضعيف اسلام بدانيم! آيا سرکوب مکتب اخباری (که تا آنزمان بزرگترين گروه شيعه بود) توسط پيروان مکتب جديد اصولی که از عهد صفوی آغاز شد و در نهايت و همزمان با ابتدای دوره قاجار موجب انقراض و نابودی اين گروه اکثريت روحانيون شيعه دوازده امامی شد نيز از کنشهای "بهائيکری" است؟ کدام "بمب خوشه‌ای فرهنگی" دست‌پرورده سياستهای خارجی و استعماری بود که علمای شيعه را وادار کرد که ملا صدرالدين شيرازی (ملا صدرا) را تکفير کنند؟ واضح است که ادعای دکتر زاهدانی در مورد اينکه ديانت بهائی موجب فرقه فرقه شدن دين مبين اسلام شده از ديد تاريخی ادعائی بس واهی و بی‌محتواست. ای کاش دکتر زاهدانی پيش از آنکه خود را گرفتار چنين استدلالات غيرمستند و نادرست نمايند بيان بجا و مفيد حافظ شيرازی را نصب العين خويش قرار می‌دادند و ره افسانه نمی‌زدند. حافظ لسان الغيب قرنها پيش از ظهور ديانت بهائی در مورد فرقه‌گرائی و تشتت و تکفير در اسلام و در مذهب شيعه می فرمايد

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند

عجيب اينجاست که نويسنده محترم دست‌آويزی بهتر و توجيهی جامعتر برای تشتت و فرقه‌گرائی بين مسلمين از جنبش "بهائيت" نيافته‌اند. و البته خود اين ايراد ايشان حاکی از بی‌اطلاعی نگارنده است و نشانه غفلت از اين حقيقت که ديانت بهائی در راستای تاريخی خود اتحاد مردم را از اولويتهای خود انگاشته و در جهت اين رسالت تاريخی خويش قدم برداشته. مگر نه اينست که جم غفيری از اقليتهای مذهبی و ستمديده ايران به ديانت بهائی گرويدند و تعصبات چند هزارساله را در عدم معاشرت با غير قوم خود کنار گذاشتند. چگونه است که بهائيان زرتشتی‌نژاد و يهودی‌نژاد که تا آن زمان از نظر اجتماعی منزوی بودند تحت تاثير قوه جاذبه ديانت بهائی توانستند با يکديگر و دگربهائيان شيعه‌نسب انسجام و اتحاد و برابری حاصل کنند؟ مشخص است که ديانت بهائی مانند قوه کهربائی عمل نموده که اقشار مختلف مردم را جذب کرده و تعصبات و جدائی‌های حاکم را سست نموده. اين همگرائی خود گويای اشتباه نظری و عملی مولفان مورد اشاره است

نکته‌ای ديگری که مد نظر مولف محترم بوده اينستکه ظهور ديانت بهائی را مقارن شکسته شدن "کيان يا اقتدار ملی ايران" دانسته است. توجه خوانندگان عزيز را به بيان آقای دکتر زاهدانی جلب می‌نمايد که می‌نويسند: "کيان و اقتدار ملی ايران بعد از دوران صفويه حول محور ايدئولوژی تشيع شکل گرفته است. به گمان ما قدرتهای استعماری از اين فرقه‌ها برای شکستن کيان يا اقتدار ملی ايران استفاده نموده اند."(۱۹) مطابق معمول ايشان هيچگونه سند و مدرکی برای اثبات ادعای خويش ارائه نمی‌کنند و با يک جمع‌بندی کلی و سطحی از مطلب می‌گذرند. ولی نکته فوق مستلزم اندکی دقت است. بايد پذيرفت که در دوره قاجاريه سستی دربار و دستگاه حکومتی در امور کشورداری و سهل‌انگاری اوليای امور موجب عقب‌افتادگی بيش از پيش ايران گشت. اين عقب‌افتادگی را در چندين جنبه از جمله ضعف دستگاه دولتی و حکومت مرکزی و نبود سيستم مالياتی و کمی محصولات صنعتی و توليدات کشاورزی و صادرات و پس‌روی ارزش تومان (با پشتوانه نقره) در مقابل ارزهای خارجی می‌توان ديد. البته دلائل عقب افتادن ايران در عرصه جهانی و شکسته شدن اقتدار ملی بسيارند و اين مختصر اجازه بحثی مکفی را نمی‌دهد و بنابراين فقط به طرح کاستيهای فرضيه جناب مولف می‌پردازم. می‌پذيريم که از دوران صفويه مذهب رسمی ايران شيعه شد و بنا بر قرائن و شواهد تاريخی از همان عهد تمدن ايران سير نزولی خود را آغاز نمود. البته در همان دوران تمدنهای قديمی و پربار چين و هند نيز دست خوش سير نزولی خويش گشتند و همانند ايران کيان و اقتدار خود را در معرض سقوط تدريجی ديدند. در اينکه تمدنهای شرقی فوق از قرن شانزدهم و هفدهم ميلادی (و چند قرن قبل از ظهور بهائيت سير قهقرائی خود را اغاز نمودند شکی نيست

محققين و صاحبان نظر فرضيه های گوناگونی در توجيه ضعف تدريجی تمدنهای شرق در برابر پيشرفت نسبتا سريع غرب ارائه داده اند که از آنجمله است نهضت رنسانس در اروپا و پي آمد های آن چون انقلاب صنعتی و ظهور حکومتهای مردم سالار (دموکراتيک). دو فرضيه جالب و پر اهميت نوين هم اخيرا ارائه شده که توجه صاحبان انديشه را جلب کرده و خلاء نظری نظريه های فوق را تا حدی بر طرف ساخته است. تاريخدان و محقق برجسته خانم ژانت ابولخد (Janet Abu-Lughod) بر آنستکه نقش عمده در سقوط شرق را پخش بيماری طاعون در هند و چين و ايران در پی حمله مغول ايفاء کرد. بنابر پژوهشهای ايشان بيش از نيمی از اهل کشورهای فوق از ميان رفتند و اين کمی جمعيت موجب شروع روند سقوط شرق گشت. آندره فرانک (Andre Gunder Frank) بر آنست که سقوط تدريجی شرق ناشی از کشف معادن نقره زيادی در قاره امريکا بود که با مدد گرفتن از آن ذخائر کشورهای اروپائی توانستند جای پائی در بازارهای هند و جين و ايران باز نموده و با وارد کردن مقدار زيادی نقره ارزش ارزها و پشتوانه اقتصادهای شرق را ضعيف کنند. بهرحال مسلم است که تا قبل از قرن نوزدهم ميلادی کشورهای غرب اروپا و حتی روسيه تفوق و برتری قابل ملاحظه ای نسبت به هر سه تمدن قديمی چين و هند و ايران بدست آورده بودند. کوتاه سخن اينکه با وجود آنکه جناب زاهد زاهدانی مايل هستند تقصير تضعيف کيان ايران را به گردن ديانت بهائی بيندازند ولی شواهد تاريخی بيانگر اينست که جريان سقوط شرق از قرنها قبل و مقارن با تسلط شيعه بر ايران آغاز شده و دهها سال پيش از ظهور ديانت بابی و بهائی بحد اعلای خود رسيده بود چنانکه دو شکست سنگين و معاهده های ننگين گلستان و ترکمنچای در دوره فتحعليشاه هم گواه آن است. از جناب زاهدانی بعيد نيست که در پژوهشهای آينده خود شکستهای ايران و امضای دو قرارداد شوم فوق را نيز بر گردن بهائيگری بيندازند

مطلب ديگری که استاد زاهدانی مطرح می کنند مساله اقتدار دولت و اقتدار ملت است. ايشان می فرمايند که اقتدار دولت (يعنی شاه و دربار) توسط دولتهای خارجی (روس و انگليس) شکسته شده بود ولی کيان ملت که همانا کيان جامعه روحانيت و مجتهدين شيعه بود کماکان به تسلط و اقتدار خود ادامه داد. سياست دول خارجی در دين سازی هم بنا بر گمان ايشان برای شکستن اقتدار اينان بود. تقسيم کيان ايران را به اقتدار دولت و ملت می پذيريم و متذکر می شويم که بنا بر گفته حضرت عبدالبهاء اختلاف و جدائی بين ايندو منجر به شکست نهائی نهضت مشروطه گشت. ولی تعريف جناب زاهدانی از دولت و ملت نيازمند کمی تامل است. جناب زاهدانی دولت را فقط شخص شاه و و دربار و دستگاه حکومت را بخشی از "دولت" بشمار می آورند. البته ايشان اذعان دارند که "آن دسته از رهبران مذهبی يا علمائی که از طرف دولت به عنوان امام جمعه يا شيخ الاسلام (رئيس دادگاههای شرع) منصوب می شدند نيز می توانستند جزئی از طبقه بالا محسوب شوند. ديگران اعم از علما و يا ديگر اقشار هم که با دربار ارتباط می يافتند به عضويت اين طبقه ارتقا می يافتند." (۳۷-۳۸) تعجب بنده نگارنده از اينجاست که چگونه شخصی پژوهشگر بخود اجازه می دهد که چنين مغالطه ای بنامش ثبت شود. بحث در اينجا بحث طبقات اجتماعی نبوده و نيست. موضوع صحبت نيروها و بردارهای اجتماعی است که مجموعا پديده دولت را تشکيل میدهند. بايد پذيرفت که رهبران مذهبی و مجتهدان عصر قاجار جزئی از دستگاه حاکم يا دولت بوده اند. شايد ارائه دو نمونه به تشريح بهتر مساله کمک نمايد. مثال اول را از جنگ دوم ايران و روسيه می آوريم که رهبران شيعه از جمله آقا سيد محمد اصفهانی مجتهد فتوای جهاد را صادر نمود ولی پيش از اعلام فتوا ملا رضای خوئی را به طهران گسيل داشت تا نظر فتحعلي شاه را جويا شود. پس اقتدار دولت و روحانيون شيعه بر خلاف ادعای جناب زاهدانی نه تنهابا هم اختلاف و تنش نداشته اند بلکه هم مسير و هم طيف بوده اند

گرچه در برخی از دوره ها تنشهائی ميان دولت و برخی رهبران مذهبی شيعه وجود داشته است. منشا اين تنشها را نه در باورهای سياسی و نه در اختلافات جهان بينی ميان دستگاه حکومت و رهبران مذهبی ميتوان يافت بلکه موارد تنش را بايد در عوامل مالی و منافع اقتصادی جست. نمونه دوم را بنقل از کتاب تاريخ بيداری ايرانيان نوشته ناظم الاسلام پيرامون ائتلاف شيخ فضل الله نوری با سيد محمد طباطبائی می آوريم. ناظم الاسلام می نويسد که پس از سفر حج جناب شيخ فضل الله چون ايشان "به طريق اعيانيت سلوک کرده بود با قرض گزافی وارد شده مبلغ دوازده هزار تومان برای ادای ديونش از امين السلطان درخواست نمود." او هم از پرداخت اين مبلغ امتناع کرد. چنين بود که شيخ فضل الله با سيد محمد طباطبائی که آخوندی آزاده و اصلاح طلب بود بر ضد صدراعظم ائتلاف کرد (جلد 1ص ۲۰۹). چنين زد و بندهائی منافع مالی در پی داشته اند چه که پس از عزل امين السلطان جانشينش عين الدوله با
"حاج شيخ فضل الله متحد گرديده امورات شرعی و عرفی بلکه مملکتی را راجع به محکمه شيخ نوری کرد. تا آنکه کار شيخ بالا گرفت و کارهای عمده را صورت و انجام می داد. حکومت بعض از ولايات عمده بر حسب مشورت و تصويب شيخ نوری معين و برقرار می شد مانند شوکت الملک حاکم قائنات که شيخ نوری سی هزار تومان از او تعارف گرفت و از عين الدوله خواهش نمود که حکومت قائنات و ارثيه برادرش مرحوم شوکت الملک را به او واگذار و تفويض نمايد. فورا تمنای او به اجابت مقرون شد.

جناب زاهدانی در ادامه همين مساله در باره ايستادگی و پايداری روحانيت در مقابل منافع دولتهای خارجی داد سخن داده می نويسند:"نمونه های بارز اين تقابل يکی فتوای جهاد توسط علما و بسيج مردم در جنگ ايران و روس و پيروزيهای شگفت انگيز حاصل از آن است." (۸۱) شايد جناب محقق ارجمند فراموش کرده اند که ايران در هردو دوره جنگ ايران و روس شکستهای بسيار سختی خورد و ناچار مجبور شد که با روسيه تزاری صلح کند و تن به دو قرارداد شوم و ننگين گلستان و ترکمنچای دهد. شايد جناب زاهدانی چنان در پی اثبات فرضيه "کيان" خود و حمله بر آئين بهائی هستند که از دست دادن گرجستان و دربند و باکو و شيروان و گنجه و شکی و قره باغ و طالش از خاک وطن را از ياد برده اند و يا پيروزی انگاشته اند

ضعف نظری کتاب بهائيت در ايران از مآخذ تاريخی آن نيز آشکار است. جناب زاهدانی از ميان دهها تن از دانشمندان و پژوهشگران معاصر که در دهه های اخير صدها کتاب و مقاله سنگين و پر محتوا پيرامون تاريخ و جامعه شناسی ايران در دانشگاههای برون مرزی نگاشته اند فقط به دو کتاب قديمی بسنده کرده اند که يکی از آنهاکه بيشتر از آن بهره برده شده کتاب حامد الگار است که چاپ ۱۹۶۹ميلادی است. اين خود مستلزم تحقيق و پژوهش است که چگونه کسی بخود اجازه می دهد که بدون آشنائی با مطالعات جديد و نقد و بهره گيری از کتب و مقالات و معلومات نوينی که در يک رشته در مدتی بيش از سه دهه نوشته شده کتابی بنويسد و فرضيه ای ارائه دهد؟ آيا فرضا پزشکی می تواند بر پايه دانسته های سی سال قبل و بدون بهره گيری از دانسته های کنونی به مداوای بيماری بپردازد؟ آيا چنين پزشکی مستحق نکوهش و پيگرد قانونی نيست؟ گويا رديه نويُسان معاف از ضوابط تحقيق هستند؟ اين خود از شگفتيهای منحصر بفرد روش تحقيق دکتر زاهد زاهدانی است ولی از شگردهای معمول رديه نويسان است

در خاتمه اين را نيز بايد بگوئيم که بنده هرگز کتابی نديده ام که در آن اينقدر اشتباهات املای انگليسی و خطا در کتاب شناسی و معرفی مآخذ موجود باشد. کمتر پانويسی در اين کتاب هست که اشتباهات فاحش و چشمگير انگليسی نداشته باشد. گويا جناب مولف تحصيل کرده کشور انگلستان هستند لذا سواد و تسلط ايشان بر زبان تحصيليشان را زير سوال نمی بريم ولی پرسش بنده اينست که چرا جناب زاهدانی زحمت نکشيده اند و حداقل از يک نرم افزار پيش پا افتاده و متداول برای تصحيح واژه های انگليسی غلط خويش بهره نبرده اند؟ و چگونه است که در ارائه مآخذ و کتاب شناسی از هيچ قاعده مرسوم استفاده نکرده اند و غلطها را بر هم انباشته اند؟

کتاب بهائيت در ايران علاوه بر ضعفهای نظری و تحليلی شديد فوق در ثبت وقايع واضح و آشکار تاريخی نيز کاستيهای فراوانی دارد که عدم توانائی مولفان را در ارائه مسائل ساده تاريخی عيان می سازد. بعنوان نمونه ايشان در تحليل اظهار امر و شروع دعوی سيد عليمحمد باب (حضرت باب) ملا حسين بشروئه ای را با ملا صادق مقدس اشتباه نموده می نويسند "در شب جمعه پنجم جمادی الاولی سال ۱۲۶۰ مطابق ۲۳ ماه مه ۱۸۴۴ ميلادی در حالی که ملا حسين مقدس را به خود متوجه و مفتون نموده بود ..." (۱۲۸) اشتباهی که از يک تازه کار هم انتظار نمی رود تا چه برسد بکسي که ادعای پژوهش و فرضيه پردازی دارد. و از چنين پژوهشگری دور نيست که بنويسد "روحيه ماکسول در اواخر سال ۱۳۷۸ مرد و تا هنگام مرگ رياست بيت العدل اعظم را بر عهده داشت" در حالی که بر همه اشکار است که خانم روحيه ماکسول هرگز عضو بيت العدل هم نبوده اند تا چه برسد برياست آن. اگر جناب دکتر زاهدانی بجای فرضيه پردازی به مطالعه چند جزوه و کتاب ساده و کتابهای مرجع می پرداختند شايد خود را گرفتار اشتباهاتی چنين فاحش نمی کردند و اعتبار و اجتهاد علمی ايشان چنين خدشه دار نميشد

و اميدوارم که خوانندگان ارجمند نويسنده اين نقد را ببخشند و خرده نگيرند چه که اين بررسی را معطوف به نقاط قوت و احاطه دکتر زاهدانی که همانا بحث تاريخ نگاری و زاويه جامعه شناسی است قرار دادم. ناگفته پيداست که کتاب بهائيت در ايران در رابطه با موضوع اصلی خود که ديانت بهائی و تاريخ و تعاليم آن و گفتمان اجتماعی آنست بسيار ضعيف است و کاستيهای فراوانی دارد. و البته بر خوانندگان عزيز پوشيده نيست که در کتابی با اينهمه ضعف نظری و تئوری شايد تحليل بيشتر کاری عبث و بيهوده باشد چه که

خانه از پايبست ويرانست خواجه در بند نقش ايوانست

برگرفته از

peyda.org

2006-03-17T15:12:00.000-06:00

مناجات نوروزی

2006-03-17T14:47:00.000-06:00

هُو اللّه

ای پروردگار اين دوستان ياران تو اند و سر مست پيمانهء پيمان تو همه پرورده آغوش بخششند و شيرخوار پستان دهش خداوند آفرينش .اگر مستمندند ولی هوشمندند اگر ناتوانند ولی زورمندند چه که تو پشتيبانی تو ياور مهربانی در جهان کيهان سر بلند نما و در ايوان يزدانی جای بده در انجمن بالا رو سفيد فرما و در اميد بگشا و از بخشش آسمانی بهره بخش شب تيره را روز فرما و روز نوروز را فيروز کن توئی توانا توئی بينا توئی شنوا توئی بيهمتا توئی مهربان ع ع

.

2006-03-17T14:35:00.000-06:00

با آرزوی 12 ماه برکت، 52 هفته سلامتی، 365 روز عشق، 8760 ساعت دوستی، 525600 دقیقه شادی، 31536000 ثانیه امید. سال خوبی داشته باشین

2006-03-17T14:34:00.000-06:00

هفت‌سین؛ سفره‌ای دیرپا، زیبا و پر برکت

2006-03-17T14:28:00.000-06:00

گسترده به پهنای همه‌ی ایران زمین... پاک و مقدس، قشنگ و آراسته، دیرپا و ماندگار و در عین حال کهن‌ترین سفره‌ای که یک کشور ممکن است به پهنای همه‌ی وسعتش گسترده کند، تنها و تنها از آن ایرانیان است. سفره‌ی هفت سین سفره‌ای مقدس یادمان ایرانیان پاک دین و آتش فروزان اهورایی از دورترین گوشه‌های آذربایجان تا پرت‌ترین بخش‌های جنوب، از ارس خروشان تا چابهار همیشه سبز، از درون جنگل‌های مه آلود شمال تا کویر سوزان نمک. سفره‌ای که همه‌ی اقوام ایرانی، بدون در نظر داشتن زبان، دین و فرهنگ‌های گوناگون از کرد و ترک، لر و قشقایی و بختیاری، خوزستانی و خراسانی، مسلمان و مسیحی، کوچک و بزرگ، خرد و کلان، پیر و جوان، همه و همه هنگام تحویل سال گرد آن می‌نشینند و برای آبادانی و سربلندی ایران و سلامتی و تندرستی خویش و عزیزانشان و گذراندن یک سال شاد دست به دعا برمی‌دارند

و طبیعی است از چند هفته به نوروز مانده باید در تهیه و تدارک چنین سفره‌ی مقدسی بود، سبزه سبز کرد، شمع خرید، سنبل کاشت، ماهی قرمز در تنگ آب انداخت و از این روی است که می‌بینیم در برخی خانواده‌ها حتی پس از سیزده به در و از بیرون افکندن سبزه به کوه و دشت بازمی‌مانند، چه دل کندن از آن دشوار است. نشستن به پای سفره‌ی هفت سین هنگام تحویل سال همه‌ی شکوه و برازندگی آغاز یک سال جدید یک گردش دیگر کره‌ی خاکی را در بر دارد و در کم تر ملت یا قومی می‌توان چنین شکوهی را در آغاز سال‌هایشان یافت گو این شایستگی تنها از آن ایرانیان است و بس. از دیرباز در سفره‌ی هفت سین هفت چیز که نخستین حرف آن‌ها با سین آغاز می‌شود، گذاشته می‌شود، سبزه، سمنو، سیب، سماق، سنجد، سرکه، سیر، اما در کنار آن هفت سین، کتاب آسمانی، ماهی شناور در تنگ آب، آینه، نارنج، نمک، آرد، شمع، شیر و شکر، شهد و عسل و شیرینی، سکه گذاشته می‌شود و چنین است سفره‌ای پربرکت، آراسته و دل انگیزی که به قدمت همه‌ی تاریخ ایران سرگذشت و پیشینه آن است

پژوهش و کنکاش در سفره‌ی هفت سین که ریشه در آیین و سنت گذشته‌های بسیار دور دارد، آسان نیست. اما از آن جا که هفت سین خود ریشه در نوروز دارد و نوروزدر نخست یک جشن کشاورزی و دهقانی بوده است، باید هفت سین را نیز از آیین‌های کشاورزی، چوپانی و دهقانی جست و جو کرد. نوروز با آمدن بهار، سبز شدن دوباره‌ی گیاهان، رویش سبزی‌های دیگر و جان گرفتن درختان آغاز می‌شود، از این روی در هزاره‌های نه چندان دور، روستایان و کشاورزان با رویاندن چند گونه تخم گیاه در پیاله‌ها، هم نزدیک شدن زمان سرسبزی و رویش آن‌ها را درمی یافتند و هم به تجربه به این نتیجه می‌رسیدند که هوای بهاری برای کدام یا کدامین از این تخم گیاه و سبزی‌ها مناسب و شایسته تراست. «هفت» این عدد مقدس و سفره‌ی هفت سین این سفره‌ی مقدس، یادگاری است از کسب این تجربه. ابوریحان بیرونی اندیش مند بزرگ ایران نوشتاری بسیار ارزش مند در کتاب «آثار الباقیه عن القرون الخالیه» (ص ٢٨٣) برجای گذاشته که چنین است: «... و هر شخص از راه تبرک به این روز در طشتی جو می‌کاشت. سپس این رسم در ایرانیان پایدار ماند، که روز نوروز در کنار خانه، هفت صنف از غلات، در هفت استوانه، بکارند و از روییدن این غلات به خوبی و بدی زراعت و حاصل سالیانه حدس بزنند

دکتر پرویز رجبی در کتاب «جشن‌های ایرانی» به این آیین پرداخته و نوشته است: «... هفت صنف از سبزه‌ها، در هفت ظرف بزرگ یا در هفت سینی و آن گاه پس از پایان آیین‌های نوروزی، ماهی به جوی و رود سپرده می‌شود، و به سبزه‌ها در کرانه‌ی رودها و کنار جوی‌ها، شانس زندگی بخشیده می‌شود...» (ص ٢٣). اشاره‌ی دکتر رجبی به ماهی و سبزه از این روی است که «... ماهی نماینده‌ی جانوران است و سبزی نماینده‌ی برداشت‌های کشاورزان. ماهی کوچک ترین جانور بی آزاری است که با هزینه‌ی اندک و پرستاری آسان در دست رس است و در آب که شرط اصلی ادامه‌ی کار چوپانان و کشاورزان است، می‌زید و... سبزی از دیر باز – شاید ا ز پیش از پیدایش رسم نوروز، - برای روستاییان کشاورز نبض سال نو را گرفته است و...» (ص ٢٢ و ٢٣)، اما این که چگونه این آیین کشاورزی – چوپانی، کاشت سبزی‌های گوناگون و بالاخره نوروز و هفت سین از فراز دشت‌ها و روستاهای دور و پرت ایران گذشته و به خانه‌های مردم دارا و پس از آن به دربار و کاخ شاهان راه یافته است، نوشتار یا سندی در دست نیست. مراسم نوروز و تخت جمشید چندان شکوه مند بوده که همه ساله در آغاز سال نو برپا می‌شده است و طبعاً هفت سین اما نه به این گونه که امروزما برپا می‌داریم، - نیز انجام می‌گرفته است. شادروان استاد سعید نفیسی به نقل قولی از «دمشقی» در «نخبة الدّهرفی عجایب البرّ و البحر» پرداخته که در آن از آداب نوروز و هفت سین در دربار شاهان ساسانی سخن رفته، چنین نوشته است: مردی وارد مجلس نوروزی پادشاه می‌شد و خانی سیمین با خود می‌آورد که بر آن گندم و جو و نخود و کنجد و برنج از هر یک هفت خوشه و هفت دانه و پاره‌ای شکر و دینار و درهمی گذاشته بودند و آن را روبه روی پادشاه می‌گذاشت

هفت سین امروز ما، ریشه در چنین سنن و آدابی کهن و ارزشمند دارد که باید در نگه داری و پاس از آن بکوشیم و این سفره‌ی مقدس را حفظ کنیم و آن را همین گونه پاک و مقدس به آیندگان بسپاریم

زنده‌ياد پرنيان منطقی

پنجشنبه ٢٧ اسفند ١٣٨٣

2006-03-16T15:03:00.000-06:00

مروری بر جشنهای ایرانی‌--چهار شنبه سوری

2006-03-13T17:32:00.000-06:00

جشن سوری(چهار شنبه سوری) از جمله جشن هاي آريايي ، جشن هاي آتش است . امروزه تنها « جشن سوري » ، معروف به « چهارشنبه سوري » و نيز « جشن سده » برايمان به يادگار مانده است و در باره جشن هاي فراموش شده ي آتش ، به « آذرگان » در نهم آذر ماه و « شهريورگان » يا « آذر جشن » مي توان اشاره داشت آتش نزد ايرانيان نماد روشني ، پاكي ، طراوت ، سازندگي ، زندگي ، تندرستی و در پايان ًًًبارزترين نماد خداوند در روي زمين است . مجموعه ي آيين هاي نوروزي از « جشن سوري » ( چهارشنبه سوري ) آغاز مي شود و با آيين سيزده بدر نوروز به سر انجام خود مي رسد . ( بهرام فره وشي ، ص۴۳ ) برخي را باور اين است كه با در نگر(نظر) آوردن واژه ي « چهارشنبه » كه بر آمده از فرهنگ تازي و سامي است ، پس « چهارشنبه سوري » ارمغاني از سوي تازيان است ، چرا كه همانگونه كه مي دانيم ، در ايران باستان هر روزي نامي ويژه داشته است ( هرمزدروز ، وهمن روز ، اردوهشت روز ، شهروَر روز ، خرداد روز ، سروش روز ، مهر روز ، زامياد روز و … ) و نشاني از بخش بندي امروزين چهارهفته ايي و نام هاي آنان به چشم نمي خورد . اما مي بينيم كه در ميانه سده چهارم هجري ، از اين جشن و چگونگي بر پايي و هنگام آن و نيز ديرينگي اش سخن به ميان است . برابر اين آگاهي كه در نسک(كتاب) تاريخ بخاراي ابوبكر محمد بن جعفر نرشخي آمده ، در زمان منصور پسر نوح از شاهان ساماني ، در ميانه سده چهارم هجري ، اين جشن با شكوهي بزرگ برپا بوده و به نام « جشن سوري» ناميده مي شده است . چون در روز شماري تازيان ، چهارشنبه و شب آن نحس و گجسته به شمار مي رفته شب چهارشنبه ي پايان سال را با « جشن سوري » به شادماني پرداخته و بدين گونه مي كوشيدند تا نحسي و نا خجستگي چنين شب و روزي را بر كنار كنند . همچنين جاحظ در نَسَک خود با نام المحاسن و الاضداد (ص ۲۷۷ ) به گجستگی(نا مبارک)چهارشنبه نزد تازيان اشاره مي كند . منوچهري در اين روز مردمان را به شادماني مي خواند تا از نا خوبي و بد يمني آن رها شوند . ( عبدالعظيم رضايي ، صص ۱۱۹ –۱۱۸ ) اما بر پايه ي پژوهش هاي انجام شده ، زمان باستاني « جشن سوري» را مي توان در اين سه گاه باز جست
۱. شب بيست و ششم از ماه اسفند ، يعني در نخستين شب از پنجه ي كوچك
۲. نخستين شب پنجه ي بزرگ يا پنجه ي وه كه پنج روز كبيسه است و نخستين شب و روز « جشن همسپهمديم» (آخرين گاهنبار سالانه)
۳. ديدگاه سوم ، شب پايانی سال است كه ارجمندترين روز « جشن همسپهمديم» و جشن آفرينش انسان است . ( هاشم رضي ، ص ۱۴۹
افزون بر اين و بنا به سنتي كه براي برخي رويدادهاي بزرگ و جشن هاي باستاني ، برابر نهادي اسلامي نيز بدست داده شده است ، آتش افروزي و شادماني شب چهارشنبه ي آخر سال را برخي به قيام مختار ثقفي كه به خونخواهي حسين و فرزندانش قيام كرده بود ، نسبت مي دهند : « مختار وقتي از زندان خلاصي يافت و به خونخواهي كشتگان كربلا قيام كرد ، براي اين كه موافق و مخالف را از هم تميز دهد و بر كفار بتازد ، دستور داد كه شيعيان بر بام خانه ي خود آتش روشن كنند و اين شب مصادف با چهارشنبه آخر سال بود و از آن به بعد مرسوم شد» ( محمود روح الاميني ، ص ۵۰ ) . واژه « سوري » پارسي به چم(معني) « سرخ » مي باشد و چنان كه پيداست ، به آتش اشاره دارد . البته « سور » در مفهوم « ميهماني » هم در فارسي به كار رفته است. بر پا داشتن آتش در اين روز نيز گونه ای گرم كردن جهان و زودودن سرما و پژمردگي و بدي از تن بوده است . در گذشته جشن هاي آتش كاملا" حالت جادويي داشته و بسيار بدوي بوده است . چگونگي اين جشن ، همساني و مانندگي هاي فراواني به جشن سده دارد . ( مهرداد بهار ، ص ۲۳۳) استاد پورداود ، پس از بزرگداشت اين جشن باستاني ، به جستار(مبحث)ويژه اي اشاره دارد و بر اين باور است كه رسم پريدن از روي آتش و خواندن ترانه هايي همچون « سرخي تو از من ، زردي من از تو و … » از افزونه هاي پسا – اسلامي است و از ديدگاهي ، بي احترامي به جايگاه ارجمند آتش به شمار مي رود . ( ابراهيم پور داود ، ص ۷۵ ) اما به گفته يكی از دوستان به آسانی ميتوان اين نگره را رد كرد: نخست ديدگاه مردم ايران نسبت به آتش؛خوب يكي از جنبه هاي تقدس آتش پاك نمودن بيماريها و دور كردن ارواح خبيثه (به تعبير آن دوران) بوده است؛ برای نمونه در صورت سرايت طاعون رخت و ابزار بيمار را در آتش مي ريختند تا از بدي ها پا ك شود؛ و ۱۰۰٪ اين بي احترامي به آتش بشمار نمی آيد. همين امروز هم رسم اسفند دود كردن و گرد خانه تاب دادن رايج است(برای زدودن شر و بيماري و چشم زخم)كه باز مانده از گذشته است؛ هم اكنون پريدن از روي آتش هم مي توانسته با فلسفه پاك كردن نفس صورت گرفته باشد. دوم گذر سياوش از آتش؛ خب بايد ببينيم سيا وش چگونه از آتش گذشته است! فردوسي مي گويد
ســيــاوش ســيــه را بــه تــنــدي بــتـــاخـــت
نــشــد تــنــگ دل جــنــگ آتــش بــســاخـــت
ز هــرســو زبــانــه هــمــي بـــركـــشـــيـــد
كــســي خـــود و اســـپ ســـيـــاوش نـــديـــد
خب آتش انبوهي بوده و سياوش هم تيز از آن گذشته است؛ و مي دانيم كه گامهاي اسب ريخت پرش دارد؛ پس سياوش به آرامي ونرمي از آتش نگذشته است. برخي از آيين های جشن سوري بوته افروزي ، آب پاشي و آب بازي ، فالگوش نشيني ، قاشق زني ، كوزه شكني ، فال كوزه ، آش چهارشنبه سوري ، آجيل مشگل گشا ، شال اندازي ، شير سنگی ( توپ مرواريد ) و … (علي بلوك باشي ، صص ۶۳ – ۵۷ ، بهرام فره وشي ،( ۴۴-۴۹) همچنين در جاهايی همچون شيراز ، كردستان و آذربايگان ، آداب و آيين ويژه و كهن تري وجود دارد . برای نمونه، سفره حضرت خضر ( ع ) و يا آب پاشي در سعديه كه ويژه ي شيراز است و يا سفره هاي خوراكي رنگيني كه در كردستان و آذربايگان آماده ميشود و نيز آيين آتش افروزي و شادماني همگاني مردم برخي را عقيده بر اين است كه « جشن سوري » ( چهارشنبه سوري ) با مراسم مربوط به بزرگداشت فروهر درگذشتگان نيز پيوند و بستگي دارد. البته استاد مهرداد بهار با اين ايده ي فرجامين همداستان نيست. ( مهرداد بهار ، ص ۲۳۴ ) و در پايان اميد است که همه ي هم ميهنان گرامی با برپاداشتن اين جشن و جشنهای ديگر ايران زمين در راه کوشش برای پدافند(دفاع) و نگهداری از اين آيين های کهن گام بردارند

برگرفته از نوروز

خانه دوست کجاست ؟

2006-03-04T11:24:00.000-06:00

خانه دوست کجاست ؟ در فلق بود که پرسید سوار
آسمان مکثی کرد
رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید
و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت نرسیده به درخت

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است
می روی تا ته آن کوچه که او پشت بلوغ ، سر بدر می آورد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی
و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا ، خش خشی می شنوی

کودکی می بینی
رفته از کاج بلندی بالا ، جوجه بردارد از لانه نور
و از او می پرسی
خانه دوست کجاست

(سهراب سپهری)

2006-02-21T02:53:00.000-06:00

iran

مناجاتى در بارهء ايران از حضرت عبدالبهاء

2006-02-21T02:28:00.000-06:00

بنام يزدان مهربان

پاک يزدانا خاک ايران را از آغاز مُشکبيز فرمودى و شورانگيز و دانش‌خيز و گوهرريز از خاورش همواره خورشيدت نور افشان و در باخترش ماه تابان نمايان کشورش مهرپرور و دشت بهشت‌آسايش پر گُل و گياه جان‌پرور و کُهسارش پر از ميوهء تازه و تر و چمن‌زارش رشک باغ بهشت هوشش پيغام سروش و جوشش چون درياى ژرف پرخروش روزگارى بود که آتش دانشش خاموش شد و اختر بزرگواريش پنهان در زير روپوش باد بهارش خزان شد و گلزار دلربايش خارزار چشمهء شيرينش شور گشت و بزرگان نازنينش آواره و در بدر هر کشور دور پرتوش تاريک شد و رودش آب باريک تا آنکه درياى بخششت بجوش آمد و آفتاب دهش دردميد بهار تازه رسيد و باد جان‌پرور وزيد و ابر بهمن باريد و پرتو مهر مهرپرور تابيد کشور بجنبيد و خاکدان گلستان شد و خاک سياه رشک بوستان گشت جهان جهانى تازه شد آوازه بلند گشت دشت کهسار سبز و خرم شد مرغان چمن به ترانه و آهنگ همدم شدند هنگام شادمانيست پيغام آشنائيست بنگاه جاودانيست بيدار شو بيدار شو

اى پروردگار بزرگوار، حال انجمنى فراهم آمده و گروهى همداستان گشته که بجان بکوشند تا از باران بخششت بهره به ياران دهند و کودکان خود را به نيروى پرورشت در آغوش هوش پرورده رشک دانشمندان نمايند آئين آسمانى بياموزند و بخشش يزدانى آشکار کنند پس اى پروردگار مهربان تو پشت و پناه باش و نيروى بازو بخش تا به آرزوى خويش رسند و از کم و بيش درگذرند و آن مرز و بوم را چون نمونهء جهان بالا نمايند. ع‌ع

عباراتى چند در بارهء آيندهء ايران از بيانات حضرت عبدالبهاء

2006-02-21T02:11:00.000-06:00

مستقبل ايران در نهايت شکوه و عظمت و بزرگوارى است زيرا موطن جمال مبارک [حضرت بهاءالله] است جميع اقاليم عالم توجه و نظر احترام به ايران خواهند نمود و يقين بدانيد چنان ترقى نمايد که انظار جميع اعاظم و دانايان عالم حيران ماند

و نيز فرموده‌اند

بهاءالله ايران را روشن نموده و در انظار عمومى عالم محترم نمايد و ايران چنان ترقى نمايد که محسود و مغبوط شرق و غرب گردد

و همچنين فرموده‌اند

عنقريب ملاحظه خواهد شد که دولت وطنى جمال مبارک [حضرت بهاءالله] در جميع بسيط زمين محترمترين حکومات خواهد گشت انّ فى ذلک عبرﺓ للّناظرين و ايران معمورترين بقاع عالم خواهد شد. انّ هذا لفضل عظيم

و نيز فرموده‌اند

هوالله اى ياران مژده باد شما را که ايران به پرتو بخشش خداوند مهربان ترقى عظيم نمايد و جنة النعيم گردد بلکه اميد چنين است که در آينده غبطهء روى زمين شود و نفحهء مشکين ايران خاور و باختر را معطر نمايد وعليکم البهآء الأبهى. ع‌ع

و نيز فرموده‌اند

اندکى اگر ملاحظه کنند و به حقيقت پى برند و از حميّت جاهليّه بگذرند و دل و جان را از تعصب شديد رهائى بخشند عموم اهل ايران به شکرانه پردازند که الحمدلله اين افق تاريک را آفتابى درخشنده طلوع نمود اين ايران ويران را الطاف بى‌پايان جلوه نمود اين کشور گمنام را قبلهء آفاق کرد و اين اقليم جحيم را جنّة النعيم فرمود زيرا شمس حقيقت از اين نقطه درخشيد و اليوم در افريک و امريک و حدود و ثغور ترک و تاجيک در قطعات خمسه عالم شليک يا بهاءالابهى بلند است ايران مرکز انوار گردد اين خاک تابناک شود و اين کشور منوّر گردد و اين بى‌نام و نشان شهير آفاق شود و اين محرُوم محرم آرزو و آمال و اين بى‌بهره و نصيب فيض موفور يابد و امتياز جويد و سرفراز گردد

و نيز فرموده‌اند

... هرچند ايران در بين دول الآن گمنام است ولى اين امر عظيم عاقبت اهل ايران را سَرورِ امکان کند...

از توقيعات حضرت شوقى ربانى ولى امر ديانت بهائى

2006-02-21T02:10:00.000-06:00

ارض طا [طهران] موطن جمال اقدس ابهى [حضرت بهاءالله] مرکز سنوحات الهيه گردد و مطلع بهجت و فرح عالميان شود اين وعود الهيه و بشارات ساميه که از قلم اعلى [حضرت بهاءالله] وکلک ملهم مؤيد مرکز عهد و ميثاق [حضرت عبدالبهاء] نازل گشته به مدلول اين آيهء مبارکه حتمى الوقوع است قوله الأحلى: "آنچه از قلم اعلى جارى البته ظاهر شده و خواهد شد ولايبقى من حرف الا و قديراه المنصفون مستوياً على عرش الظهور

و نيز

اهل بها [بهائيان] چه در ايران و چه در خارج آن، موطن جمال اقدس ابهى را پرستش نمايند و در احياء و تعزيز و ترقى و ترويج مصالح حقيقيه اين سرزمين منافع و راحت بلکه جان و مال خويش را فدا و ايثار کنند

و نيز فرموده‌اند

تا آنکه شب تاريک به پايان رسيد و صبح اميد بدميد و آفتاب حقيقت بدرخشيد، عنقريب گلخن گلشن گردد و تاريک روشن شود و آن اقليم قديم مرکز فيض جليل شود و آوازهء بزرگواريش گوشزد خاور و باختر گردد و مرکز سنوحات رحمانيه شود و مصدر فيوضات ربانيّه گردد عزت قديمه باز گردد و درهاى بسته باز شود زيرا نير يزدانى در اوجش بتافت و نور حقيقت در قطبش عَلَم برافراخت آهنگ جهان بالا بلند شد و پرتو ملأ اعلى بدرخشيد، ملکوت الهى خيمه زد و آئين يزدانى منتشر شد عنقريب خواهى ديد که آن کشور به نفحات قدس معطر است و آن اقليم به نور قديم منور

یک بحر طویل زیبا

2006-02-21T01:02:00.000-06:00

مژده ای فرقۀ عشاق که هنگام وصال است ، نه ایام ملال است ؛ ز اندوه برآیید و سوی عیش گرایید که آن دلبر دلجوی دلارا که نهان بود ز انظار و خفی بود ز افکار و بسی در طلبش جامه دریدند و سحر آه کشیدند و از او نام و نشان هیچ ندیدند و به صد مهر و وفا از کرم و لطف و صفا پرده برانداخته از عارض و در دایرۀ جمع شده شمع و به صد جلوه عیان است و به عاشق نگران است و هزاران ز محبان وفادار سویش رخت کشیدند و دل از خویش بریدند و به مقصود رسیدند و کنون مرحلۀ ماست که از جان بشتابیم و رهِ دوست بیابیم و گل وصل بچینیم و رخ یار ببینیم و در آن بزم نشینیم و به میخانۀ وحدت ز کفش جام بنوشیم و در آن روضۀ وصل ابدی راه بپوییم و به هم راز بگوییم و از آن نغمۀ جانبخش و ز الحان روانبخش دلی تازه نماییم و ز دل زنگ دوئیّت بزداییم و دَرِ صلح و محبت بگشاییم که خود داده صلا شاه و گدا را

نیاز به تحقیقات در مورد مرگ زندانی عقیدتی بهایی در ایران

2006-02-21T00:06:00.000-06:00

سازمان عفو بین الملل در نامه ای خطاب به رییس قوه قضاییه، نگرانی خود را در رابطه با آزار جامعه بهایی کشور ابراز نموده و از او خواسته است که این اطمینان را بدهد که هیچ کس بخاطر هویت مذهبی و فرهنگی اش یا بدلیل فعالیتهای مسالمت آمیز در حمایت از حامعه اش به زندان افکنده نشود.
این سازمان ابراز داشته که عمیقأ از مرگ ذبیح الله محرمی در زندان متأسف است. او یک زندانی عقیدتی بهایی بوده که صرفأ به خاطر عقیده اش 10 سال در زندان به سر برد. عفو بین الملل از مقامات ایرانی خواسته است که دستور بدهند که یک تحقیق کامل و بیطرف در مورد علت و چگونگی مرگ او انجام گیرد.
ذبیح الله محرمی در سال 1995 دستگیر شد و در سال 1996 به جرم ارتداد به مرگ محکوم شد. در سال 1999، حکم اعدام او به حبس ابد تغییر یافت. او از جانب سازمان عفو بین الملل، در سال 1996 به عنوان زندانی عقیدتی شناخته شد و برای آزادی فوری و بدون قید و شرط او تلاش نمود. موضوع او در گزارشی تحت عنوان " ذبیح الله محرمی: زندانی عقیدتی" مطرح شده بود. (AI Index: MDE 13/34/96)بر اساس گزارشات، جسد ذبیح الله محرمی را در تاریخ 15 دسامبر در سلولش در زندان یزد پیدا کرده اند. گویا به خانواده اش گفته اند که او بدلیل حمله قلبی فوت نموده است. جسد او را به خانواده اش داده اند که آنان نیز او را دفن کرده اند. اما، بر اساس گزارشات، ذبیح الله محرمی پیش از مرگش از سلامت کامل برخوردار بود و سابقه بیماری قلبی نداشت، گرچه او را وا داشته بودند که در زندان به کار طاقت فرسای فیزیکی بپردازد که گمان می -رود که این امر شاید باعث مرگ او شده یا در آن تأثیر داشته است. گفته می شود که او تهدید که مرگ شده بود.
عفو بین الملل در نامه ای خطاب به آبت الله محمود هاشمی شاهرودی رییس قوه قضاییه ایران، از او خواسته است که هر گونه تحقیق در مورد مرگ ذبیح الله محرمی در زندان، بایستی در راستای موازین سازمان ملل در مورد پیشگیری مؤثر و بررسی اعدامهای فوری خودسرانه و ماوراء قانونی انجام گیرد و هر کس که مسؤل مرگ وی باشد، باید به دادگاه فرا خوانده شود تا سر وقت و عادلانه محاکمه گردد. 1
عقو بین الملل همچنین از افزایش آزار و اذیت جامعه بهایی انتقاد نموده است. ار آغاز سال 2005، حد اقل 66 بهایی ، ظاهرأ بخاطر بهایی بودن یا فعالیتهای مسالمت آمیزشان برای جامعه بهاییان در ایران دستگیر شده اند. بیشتر آنان آزاد شده اند ولی بر اساس گزارشات، حد اقل نه نفرشان در زندان به سر می برند، که از جمله میتوان به مهران کوثری و بهرام مشهدی اشاره کرد که به ترتیب به سه و یک سال زندان محکوم شده اند. جرم آنها این بوده که به رییس جمهور سابق، حجت الاسلام و المسلمین سید محمد خاتمی نامه نوشته و خواستار پایان دادن به نقض حقوق بشر بهاییان شده بودند. 6 نفر از 7 نفر باقیمانده یعنی افشین اکرم، شهرام بلوری، وحید زمانی، مهربان فرمانبرداری، سهراب حمید و هوشنگ محمد آبادی در تاریخ 8 نوامبر 2005 دستگیر شده اند. اتهام آنان وهمچنین نفر نهم، بهروز توکلی مشخص نشده و هیچکدام محاکمه نشده اند. عفو بین الملل بر این باور است که اینها ممکن است زندانی عقیدتی باشند که بایستی بلادرنگ و بدون قید و شرط آزاد گردند.
علاوه بر این، بر اساس گزارشات، اعضای جامعه بهاییان ایران در ماههای اخیر مورد حمله مهاجمین ناشناس واقع شده اند و به گورستانها و اماکن مقدس بهاییان آسیب وارد شده و تخریب شده اند. منازل بعضی بهاییان توسط مقامات مصادره گردیده اند. بطور کلی، قوانین و مقررات تبعیض آمیز بر علیه بهاییان اعمال می شود، که بر اساس آن امکان کار و مزایا مانند حق بازنشستگی برایشان محدود می شود. سالیان زیادی است که جوانان جامعه بهاییان از تحصیلات عالی باز داشته شده اند، چون یکی از شرایط قانونی برای متقاضیان این است که وفاداری خود را به اسلام یا یکی دیگر ازسه دین قانونی ابراز کنند. گرچه این شرط اکنون مطرح نیست، مدارک متقاضیان بهایی به آنان مسترد شده و در آن اسلام به عنوان مذهبشان قید شده است. این امر ظاهرأ بخاطر این است که آنها ترغیب شوند تا عقایدشان را انکار کنند و بدینصورت شانس تحصیلات عالیه را داشته باشند. در سال 2004، علیرغم وعده هایی مبنی بر حذف این قید، فقط ده نفر از حدود 800 بهایی که قبول شده بودند، پذیرش گرفتند. این ده نفر در اعتراض به محرومیت همکیشان بهایی شان از رفتن به دانشگاه خودداری کردند.
سازمان عفو بین الملل از مقامات ایرانی خواسته است که اقدامات اطمینان بخشی را انجام دهند که هیچ کس در ایران، منجمله آنانی که متعلق به اقلیتهای مذهبی غیر رسمی هستند، صرفأ بخاطرعقاید یا فعالیتهای مسالمت آمیزشان بازداشت نشوند و مورد تبعیض واقع نگردند.
----------------------------------------------------
1در اصل 9 موازین سازمان ملل در مورد پیشگیری مؤثر و بررسی اعدامهای فوری خودسرانه و ماوراء قانونی که در قطعنامه پیشنهادی شماره 65/1989 شورای اقتصادی و اجتماعی بتاریخ 24 ماه می 1989 چنین آمده است:تمامی موضوعات مشکوک اعدامهای صحرایی، خودسرانه و ماوراء قانونی مورد بررسی بیطرف و به موقع قرار خواهند گرفت، که این شامل موضوعاتی نیز میشود که شکایات بستگان و دیگر گزارشات معتبر حاکی از مرگ غیر طبیعی در شرایط قوق باشد. دولتها باید امکانات لازم را برای اینگونه تحقیقات فراهم کنند. منظور از این بررسیها شامل این موارد می شود: کشف علت، چگونگی و زمان مرگ؛ فرد مسؤل؛ زمینه و شباهتهای عملی که به مرگ انجامیده است. این بررسی شامل کالبدشکافی لازم، جمع آوری و تجزیه و تحلیل تمامی شواهد فیزیکی و مدارک و بیانیه های شاهدان خواهد بود. تمایز بین مرگ طبیعی، مرگ تصادفی، خودکشی و قتل بر اساس تحقیقات مشخض خواهد شد

منبع http://web.amnesty.org/pages/irn-270106-news-fas

2006-02-21T00:05:00.000-06:00

Dhabihu'llah Mahrami

Wrongly imprisoned Baha'i dies in Iranian jail

2006-02-20T23:33:00.000-06:00

NEW YORK, 19 December 2005 (BWNS) -- A Baha'i who was wrongly jailed in Iran for 10 years died in his prison cell of unknown causes on Thursday, 15 December 2005, the Baha'i International Community has learned.
Mr. Dhabihu'llah Mahrami, 59, was held in a government prison in Yazd under harsh physical conditions at the time of his death.
His death comes amidst ominous signs that a new wave of persecutions of Baha'is has begun. This year so far, at least 59 Baha'is have been arrested, detained or imprisoned, a figure up sharply from the last several years.
Arrested in 1995 in Yazd on charges of apostasy, Mr. Mahrami was initially sentenced to death. His sentence was later commuted to life imprisonment after an international outcry and widespread media attention.
"The worldwide Baha'i community mourns deeply the passing of Mr. Mahrami, who was unjustly held for a decade on trumped-up charges that manifestly violated his right to freedom of religion and belief," said Bani Dugal, the principal representative of the Baha'i International Community to the United Nations.
"While the cause of his death is not known, Mr. Mahrami had no known health concerns," said Ms. Dugal.
"We also know that Mr. Mahrami was forced to perform arduous physical labor and that he had received death threats on a number of occasions.
"In this light, there should be no doubt that the Iranian authorities bear manifest responsibility for the death of this innocent man, whose only crime was his belief in the Baha'i Faith," said Ms. Dugal.
"In our mourning, we nevertheless hope that Mr. Mahrami's unexplained passing will not go unnoticed by the world at large and, indeed, that his case might become a cause for further action towards the emancipation of the Baha'i community of Iran as a whole," said Ms. Dugal.
Born in 1946, Mr. Mahrami served in the civil service but at the time of his arrest was making a living installing venetian blinds, having been summarily fired from his job like thousands of other Baha'is in the years following the 1979 Iranian revolution.
Although Iranian officials have asserted that Mr. Mahrami was guilty of spying for Israel, court records clearly indicate that he was tried and sentenced solely on charge of being an "apostate," a crime which is punishable by death under traditional Islamic law.
Although Mr. Mahrami was a lifelong Baha'i, the apostasy charge apparently came about because a civil service colleague, in an effort to prevent Mr. Mahrami from losing his job, submitted to a newspaper an article stating that he had converted to Islam.
When it later became clear to Iranian authorities that Mr. Mahrami remained a member of the Baha'i community, they arrested him and charged him with apostasy for allegedly converting from Islam to the Baha'i Faith. On 2 January 1996, he was sentenced to death by the Revolutionary Court, a conviction that was later upheld by the Iranian Supreme Court.
The death sentence against Mr. Mahrami stirred an international outcry. The European Parliament, for example, passed a resolution on human rights abuses in Iran, making reference to Mr. Mahrami's case. The governments of Australia, Brazil, Canada, France, Germany, the United Kingdom, and the United States also registered objections.
There was also significant media coverage of the case, in Le Monde and Liberation in France, as well as reports by the BBC, Reuters and Agence France Presse.
Although the authorities did not publicly bow to international pressure calling for Mr. Mahrami's release, in December 1999 they took the occasion of the anniversary of the birth of the Prophet Muhammad to declare an amnesty and commuted his sentence to life imprisonment.
Since 1978, more than 200 Iranian Baha'i have been killed, hundreds more have been imprisoned, and thousands have been deprived of jobs, pensions and education as part of a widespread and systemic religious persecution by the government of the Islamic Republic of Iran.
As of October, Mr. Mahrami was one of nine Baha'is being held in Iranian prisons. However, all of the others had been arrested in 2005.
Mr. Mahrami is survived by his aged mother, his wife, his four children, and his grandchildren.
Mr. Mahrami's funeral was held on Friday, 16 December 2005, the same day that the United Nations General Assembly passed a resolution expressing "serious concern" over the human rights situation in Iran, making specific mention of the ongoing persecution of the Baha'i community there. (See http://news.bahai.org/story.cfm?storyid=413 >)

2006-01-31T00:52:00.000-06:00

قطعه شعری از جناب ایقان تحت عنوان شمس ابهی‌

2006-01-30T23:54:00.000-06:00

ز چه آمال کرده ای دیدگانت را خاموش

صلح در قلب و نهانت پیداست

باز کن پرده چشمانت را

پاک کن پرده افکارت را

نور امید در درونت پیداست

انعکاس عشق است

که ز رویت پیداست

منشا این تابش عشق

پرتو نوری ز شمس ابهی‌ است

2006-01-30T23:43:00.000-06:00

به یاد سهراب

2006-01-30T23:42:00.000-06:00

آب را گل نكنيم
آب را گل نكنيم
در فرودست انگار، كفتري مي‌خورد آب
يا كه در بيشه دور، سيره‌يي پر مي‌شويد
يا در آبادي، كوزه‌يي پر مي‌گردد
آب را گل نكنيم
شايد اين آب روان، مي‌رود پاي سپيداري، تا فرو شويد اندوه دلي
دست درويشي شايد، نان خشكيده فرو برده در آب
زن زيبايي آمد لب رود
آب را گل نكنيم
روي زيبا دو برابر شده است
چه گوارا اين آب
چه زلال اين رود
مردم بالادست، چه صفايي دارند
چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شيرافشان باد
من نديدم دهشان
بي‌گمان پاي چپرهاشان جا پاي خداست
ماهتاب آن‌جا، مي‌كند روشن پهناي كلام
بي‌گمان در ده بالادست، چينه‌ها كوتاه است
مردمش مي‌دانند، كه شقاق چه گلي است
بي‌گمان آن‌جا آبي، آبي است
غنچه‌يي مي‌شكفد، اهل ده باخبرند
چه دهي بايد باشد
كوچه باغش پر موسيقي باد
مردمان سر رود، آب را نمي‌فهمند
گل نكردندش، ما نيز
آب را گل نكنيم.
آب را گل نكنيم

مهرگان مبارک

2005-10-13T12:59:00.000-05:00

زرتشتيان 20 مهر، تولد گياهان را جشن مي‌گيرند

اورمزد پيش ‌نمونه گياه را به‌صورت يك شاخه آفريد كه دربرگيرنده همه گياهان عالم بود. «اهريمن به گياه مي‌تازد و آن را خشك وپژمرده مي‌سازد. امردادامشاسپند آن گياه خشك را برمي‌گيرد و مي‌سايد و با ياري تيشتر آن را با باران به همه جا فرود مي‌آورد و بدين‌گونه رستني هاي گوناگون در همه جاي جهان به‌وجود مي‌آيد.» و گياه در جهان زاده شد. جشن سالگرد آفرينش گياهان از روز اشتاد (26) تا انارام (30) مهرماه در تقويم زردشتي است و با نام گاهنبار چهارم در ميان زردشتيان برگزار مي‌شود. جشن گاهنبار چهارم «اَياسَرم‌گاه» ناميده مي‌شود، به‌معني «برگشت»، چون در اين زمان چوپان با گله برمي‌گيرد و آغاز زمستان است. زردشتيان روز نخست اين جشن را در بامداد 20 مهر (مطابق تقويم رسمي) با برخواني اوستاي بايسته در آدوريان تهران برگزار مي‌كنند. در اين مراسم، يسناخواني برعهده دو تن از موبدان است و زردشتيان حاضر با موبدان يسنا را همخواني مي‌كنند. يسناخواني از گاهِ اوشَهَن آغاز مي‌شود و تا پايان مراسم همه يسنا تا گاهِ هاون خوانده خواهد شد. سپس باشندگان به صرف صبحانه مي‌پردازند كه هربار هزينه آن برعهده يكي از خانواده‌هاي زردشتي است كه بخواهد داد و دهش كند. جشنهاي گاهانبار به‌مدت 5 روز مانند روزهاي عيد در ميان خانواده‌هاي زردشتي برگزار مي‌شود

و خدا هست اثر ريتا استريکلند

2005-10-03T19:54:00.000-05:00

خواب ديدم ٬ در خواب با خدا گفتگويی داشتم. خدا گفت : پس می‌خواهی با من گفتگو کنی؟ گفتم : اگر وقت داشته باشيد. خدا لبخند زد٬ وقت من ابدی است. چه سولاتی در ذهن داری٬ که می‌خواهی از من بپرسی؟ چه چيز بيش از همه شما را در مورد انسان متعجب می‌کند؟ خدا پاسخ داد ... اين که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می‌شوند٬ عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می‌خورند. اين که سلامت‌شان را صرف به دست آوردن پول می‌کنند و بعد پول‌شان را خرج حفظ سلامتی می‌کنند. آنچنان که ديگر نه در آينده زندگی می‌کنند و نه در حال. اين که چنان زندگی می‌کنند که گويی هرگز نخواهند مُرد و چنان می‌ميرند که گويی هرگز زنده نبوده‌اند. خداوند دست‌های مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت مانديم. بعد پرسيدم... به عنوان خالق انسان‌ها٬ می‌خواهيد آنها چه درس‌هايی از زندگی را ياد بگيرند؟ خدا با لبخند پاسخ داد، ياد بگيرند که نمی‌توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد. اما می‌توان محبوب ديگران شد. ياد بگيرند که خوب نيست خود را با ديگران مقايسه کنند. ياد بگيرند که ثروتمند کسی نيست که دارايی بيشتری دارد. بلکه کسی است که نياز کمتری دارد. ياد بگيرند که ظرف چند ثانيه می‌توانيم زخمی عميق در دل کسانی که دوست‌شان داريم، ايجاد کنيم و سال‌ها وقت لازم خواهد بود نا آن زخم التيام يابد. با بخشيدن، بخشش ياد بگیرند. ياد بگيرند کسانی هستند که آنها را عميقاً دوست دارند اما بلد نيستند احساس‌شان را ابراز کنند يا نشان دهند. ياد بگيرند که می‌شود دو نفر به يک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببينند. ياد بگيرند که هميشه کافی نيست ديگران آنها را ببخشند بلکه خودشان هم بايد خود را ببخشند. و ياد بگيرند که من اينجا هستم

2005-09-12T04:19:00.000-05:00

...

2005-09-12T04:17:00.001-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London10

2005-09-12T04:17:00.000-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London9

2005-09-12T04:16:00.001-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London8

2005-09-12T04:16:00.000-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London7

2005-09-12T04:15:00.001-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London6

2005-09-12T04:15:00.000-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London5

2005-09-12T04:14:00.001-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London4

2005-09-12T04:14:00.000-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London3

2005-09-12T04:13:00.000-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London2

2005-09-12T04:12:00.000-05:00

Resting Place of Shoghi Effendi, New Southgate, London1

ای پسران غفلت و هوی

2005-08-13T04:01:00.000-05:00

دشمن مرا در خانه من راه داده‌ايد و دوست مرا از خود رانده‌ايد چنانچه حبّ غير مرا در دل منزل داده‌ايد * بشنويد بيان دوست را و برضوانش اقبال نمائيد * دوستان ظاهر نظر بمصلحت خود يکديگر را دوست داشته و دارند و لکن دوست معنوی شما را لاجل شما دوست داشته و دارد بلکه مخصوص هدايت شما بلايای لا تحصی قبول فرموده * بچنين دوست جفا مکنيد و بکويش بشتابيد * اينست شمس کلمه صدق و وفا که از افق اصبع مالک اسماء اشراق فرموده * افتحوا آذانکم لاصغاء کلمة اللّه المهيمن القيّوم

2005-07-24T19:33:00.000-05:00

....

راز و نیاز

2005-07-24T19:27:00.000-05:00

خـداوندا مـن در كـلبـه حـقيرانـــه خـود چيزي دارم
كه تو در عـرش كبرياي خود نداري
من چون تويـي دارم كه تو همتاي خود نداري

First Baha'i House of Worship

2005-07-24T19:25:00.000-05:00

Ashkhabad Turkmenistan

The first Bahá'í Temple was completed around 1908 in Ishqábád or Ashkhabad, then ruled by Russia and now the capital of Turkmenistan. Ashkhabad is located in the desert plain of western Turkmenistan near the foothills of the Alborz Mountains. Under the protection and freedom given by the Russian authorities, the number of Bahá'ís there rose to over 1,000 and for the first time anywhere in the world a true Bahá'í community was established, with its own schools, medical facilities, cemetery, etc. Eventually the Bahá'ís in 'Ishqábád decided to build the institution that Bahá'u'lláh has ordained as the spiritual and social heart of the Bahá'í community, the Mashriqu'l-Adhkár.
The Temple itself was surrounded by gardens. At the four corners of the garden were four buildings. A school, a hostel where traveling Bahá'ís were entertained, a small hospital, and a building for groundskeepers. The Bahá'ís lived as much as possible in proximity to the Mashriqu'l-Adhkár. It was the center of the community materially, as well as spiritually.
After the Soviet conquest of Turkmenistan, the Temple was secularized by the Soviets and was used for some time as a museum. It was eventually demolished after severe damage caused by an earthquake rendered the building unsafe.

2005-07-24T19:21:00.000-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan in future7

2005-07-24T19:20:00.001-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan in future6

2005-07-24T19:20:00.000-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan in future5

2005-07-24T19:19:00.001-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan in future4

2005-07-24T19:19:00.000-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan in future3

2005-07-24T19:18:00.001-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan in future2

2005-07-24T19:18:00.000-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan in future1

2005-07-24T19:15:00.000-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan11

2005-07-24T19:12:00.001-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan10

2005-07-24T19:12:00.000-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan9

2005-07-24T19:11:00.001-05:00

Baha'i House of Worship, Ashkhabad Turkmenistan8